บทที่ 1586 พลังแห่งกฎเกณฑ์สามารถสร้างมลทิน และยังสามารถชำระล้างได้

บทที่ 1586 พลังแห่งกฎเกณฑ์สามารถสร้างมลทิน และยังสามารถชำระล้างได้

มู่เสวียนใจหายวาบ

แย่แล้ว!

ฝ่ายตรงข้ามมีภูตผีปีศาจที่ร้ายกาจถึงเพียงนี้ เธอดึงพลังของค่ายกลแปดทิศมาใช้แล้ว ก็ยังไม่อาจหยุดยั้งฝีเท้าของเขาได้

เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะพุ่งมาถึงต้นไม้ใหญ่ที่เธออยู่ เธอจึงต้องรีบหาทางรับมือโดยด่วน

เธอเคยรับปากท่านสื่อจวินไว้แล้ว ว่าต้องรอท่านกลับมาให้ได้ จะล้มเลิกกลางคันไม่ได้เด็ดขาด!

ต้องคิด... ต้องคิดให้ออก

เธอเคาะศีรษะตัวเอง พลางย้อนนึกถึงทุกสิ่งที่ท่านสื่อจวินเคยสอน ทุกถ้อยคำผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

เพียงชั่วครู่ นักรบชนเผ่าก็พุ่งเข้ามาในระยะร้อยเมตรแล้ว

เขายังคงวิ่ง... วิ่งเร็วมาก

ทันใดนั้นเธอก็เบิกตาโพลง

ใช่แล้ว!

ท่านสื่อจวินเคยบอกว่า ค่ายกลแปดทิศไม่เพียงแต่จะทำให้ศัตรูสับสนงุนงง ทำให้ศัตรูจมดิ่งอยู่ในภาพมายาจนถอนตัวไม่ขึ้น แต่ยังสามารถชำระล้างได้ด้วย

ใช่แล้ว... คือการชำระล้าง

ค่ายกลแปดทิศนี้สร้างขึ้นโดยมีต้นแบบมาจากปากว้าก่อนฟ้าและปากว้าหลังฟ้า ผ่านการคำนวณและฝึกฝนอย่างละเอียดลออของอัครเสนาบดีจูกัดเหลียง จึงสามารถหยิบยืมพลังแห่งแปดทิศมาใช้ได้

และแปดทิศเอง ก็คือความเข้าใจอย่างหนึ่งต่อแก่นแท้ของโลก

พลังแห่งแปดทิศก็คือพลังแห่งแก่นแท้ของโลก

เป็นพลังแห่งกฎเกณฑ์

สามารถสร้างมลทิน และยังสามารถชำระล้างได้

เธอแค่ต้องทำในทางตรงกันข้าม!

เธอถอนหายใจในใจ สมแล้วที่เป็นอัครเสนาบดีจูกัดเหลียง ผู้เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งตลอดกาล!

ค่ายกลแปดทิศนี้ ไม่เหมือนสร้างขึ้นเพื่อขัดขวางทัพใหญ่ของแคว้นอู๋และพิชิตจงหยวน แต่กลับเหมือนสร้างขึ้นเพื่อรับมือกับภูตผีปีศาจในวันที่เรื่องราวลี้ลับฟื้นคืนในอีกพันปีให้หลังมากกว่า

สองมือของเธอประสานอิน

ใบไม้โดยรอบสั่นไหวส่งเสียงซ่าๆ สายลมก่อตัวขึ้นในป่าตั้งแต่เมื่อใดมิทราบได้

นั่นคือสายลมวสันต์อันอบอุ่น ดุจดั่งมือของมารดาที่ลูบไล้แก้มอย่างแผ่วเบา ช่างอ่อนโยนเหลือเกิน

ความเร็วของนักรบชนเผ่าเริ่มช้าลง

ในหัวของเขาพลันปรากฏภาพมากมาย

นี่คือข้อเสียของการกักขังวิญญาณไว้ในศีรษะ เพราะอยู่ใกล้กับส่วนความทรงจำมากเกินไป จึงถูกปลุกให้ตื่นขึ้นได้ง่าย

ความทรงจำอันยาวนานเหล่านั้นผุดขึ้นมา เขาราวกับมองเห็นใบหน้าของมารดา ตอนนั้นเขายังเด็กมาก มารดาโอบกอดเขาไว้ในอ้อมอก พลางลูบไล้แก้มของเขาเบาๆ และขับขานบทเพลงพื้นบ้านซึ่งมีท่วงทำนองก้องกังวานและแฝงความโหยหวน

เนื้อเพลงล้วนเป็นความคาดหวังของมารดาที่มีต่อเขา เธอหวังว่าเขาจะเติบโตขึ้นเป็นนักรบผู้แข็งแกร่งของชนเผ่า สามารถปกป้องคนที่ตนรักได้

ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไป เขาเห็นใบหน้าที่งดงามและอ่อนเยาว์อีกครั้ง นั่นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นภรรยาของเขา สตรีอันเป็นที่รักหนึ่งเดียวในชีวิต

เธอมักจะนำอาหารที่ดีที่สุดมาให้เขายามที่เขากลับมาจากการล่าสัตว์ เนื้อย่างฝีมือเธอเป็นเลิศ คนทั้งชนเผ่าต่างยกย่องว่าเขามีวาสนา ที่ได้ภรรยาดีเช่นนี้มาครอง

บนคอของเธอยังคงสวมสร้อยคอเขี้ยวหมาป่าที่เขามอบให้ นั่นคือสิ่งที่เขาทำขึ้นด้วยมือตนเองจากเขี้ยวของหมาป่าที่ล่ามาได้ เป็นสัญลักษณ์แห่งความรักของพวกเขาทั้งสอง

ภาพอันงดงามผ่านไปอย่างรวดเร็ว พลันแปรเปลี่ยนเป็นฉากที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด

ครั้งหนึ่งขณะที่เขาออกไปล่าสัตว์ เขาถูกกองกำลังศัตรูซุ่มโจมตี ชนเผ่าคู่แค้นส่งนักรบสิบคนมารุมสังหารเขา เขาอาศัยความกล้าหาญและความบ้าเลือดเข้าต่อสู้ แต่หลังจากสังหารนักรบฝ่ายศัตรูไปได้หกคน เขาก็ล้มลงในที่สุด

จากนั้น เขาก็เห็นคนผู้หนึ่ง

คนผู้นั้นมองลงมายังเขาด้วยสายตาเย็นชา ราวกับกำลังมองดูวัตถุดิบสำหรับทำศาสตราวุธวิเศษชิ้นหนึ่ง

เขาทิ้งขวานในมือลงอย่างเจ็บปวด และกุมศีรษะของตัวเอง

เขาอยากจะร้องไห้ อยากจะโหยหวน แต่ทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นออกมาเป็นพักๆ

เขานึกออกแล้ว... เขานึกออกหมดแล้ว!

เป็นฮาถ่า!

เจ้าสารเลวนั่น! มันฆ่าเขา แล้วยังนำเขามาทำเป็นศาสตราวุธวิเศษ บังคับให้วิญญาณของเขาทำงานให้มัน!

เขาไม่ยอม เขาไม่ยอมเด็ดขาด!

“นายไม่ยอมจำนนอย่างนั้นหรือ?” เสียงหนึ่งดังขึ้นเหนือศีรษะ เขาเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว สัมผัสได้เลือนรางถึงร่างของสตรีผู้หนึ่ง

ภาพของสตรีผู้นั้นที่ปรากฏขึ้นในใจของเขากลับเป็นสีขาว สีขาวอันบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ ดุจดั่งเทพธิดา

เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าเทพธิดาองค์นั้นตามสัญชาตญาณ

“ท่านคือเทพีแห่งข้าวโพดผู้ยิ่งใหญ่หรือ?” เขาไม่อาจเอ่ยปากพูดได้ แต่มู่เสวียนกลับได้ยินเสียงของเขา นี่คือการส่งกระแสจิตในตำนานหรือ?

ไม่ นี่คือการสนทนาด้วยพลังทางจิต

แต่ว่า… เทพีแห่งข้าวโพดนี่มันอะไรกัน?

เธอลองคิดดูดีๆ ก่อนจะออกเดินทาง เธอก็ได้ศึกษาข้อมูลมาเป็นอย่างดี ชาวพื้นเมืองของเกรเนดาเชื่อในเทพเจ้าหลายองค์ หนึ่งในนั้นคือเทพีแห่งข้าวโพด และเทพีแห่งข้าวโพดของพวกเขาก็เป็นเทพธิดาจริงๆ

พวกเขาเคารพบูชาเทพีแห่งข้าวโพดองค์นี้เป็นอย่างมาก เพราะในหน้าประวัติศาสตร์อันยาวนาน ข้าวโพดคือสิ่งที่หล่อเลี้ยงให้พวกเขาสืบทอดเผ่าพันธุ์ต่อมาได้ ดังนั้น ทุกครั้งที่ถึงฤดูเก็บเกี่ยวข้าวโพด พวกเขาจะจัดพิธีกรรมอันยิ่งใหญ่เพื่อบวงสรวงเทพีแห่งข้าวโพด

เมื่อก่อนเครื่องเซ่นไหว้คือทาสและเชลยศึก แต่ปัจจุบันเปลี่ยนเป็นหมู วัว แกะ และธัญพืชกับผลไม้อันล้ำค่าต่างๆ ซึ่งก็นับเป็นภาพสะท้อนของการส่งออกทางวัฒนธรรมของประเทศเซี่ยอย่างหนึ่ง

มู่เสวียนไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่ถามกลับไปอย่างจริงจังว่า “นายถูกศัตรูสังหาร แล้วถูกนำมาทำเป็นศาสตราวุธวิเศษ นายยอมรับชะตากรรมเช่นนี้ได้หรือ?”

นักรบชนเผ่ากำหมัดแน่น แน่นอนว่าเขาไม่ยอม แล้วเขาจะยอมได้อย่างไรกัน?

เขาตายไปแล้ว มารดาและภรรยาของเขาจะเสียใจมากเพียงใด!

เขายังมีลูกที่น่ารักอีกสามคน ลูกสาวคนเล็กที่เขารักที่สุดไม่มีพ่ออย่างเขาแล้ว จะถูกเด็กคนอื่นในเผ่ารังแกหรือไม่นะ?

[จบตอน]