บทที่ 1506 ถ้าคุณไปแสดงเป็นไทเฮาหรือองค์หญิงผู้สำเร็จราชการในสมัยราชวงศ์ฮั่น จะต้องดังเปรี้ยงปร้างแน่ๆ

บทที่ 1506 ถ้าคุณไปแสดงเป็นไทเฮาหรือองค์หญิงผู้สำเร็จราชการในสมัยราชวงศ์ฮั่น จะต้องดังเปรี้ยงปร้างแน่ๆ

ว่านซุ่ยขี้เกียจฟังพวกเขาสมน้ำหน้าคนอื่น ขณะกำลังจะยกถ้วยนมตุ๋นยางไม้ท้อสูตรสาวงามของตัวเองเดินออกไป จู่ๆ ก็ได้ยินคนพวกนั้นพูดขึ้นว่า “ได้ข่าวว่าท่านโหวแห่งอาณาจักรซานฝอฉีคนนั้นออกบวชแล้วเหรอ? แถมยังจัดพิธีปลงผมที่ยิ่งใหญ่ตระการตามาก เชิญสื่อชั้นนำจากทั่วโลกไปทำข่าวด้วยนะ”

ฝีเท้าของว่านซุ่ยชะงักกึก เธอนั่งลงดื่มชาต่อ

“เขาได้รับความโปรดปรานจากผู้ตรวจการชิงโจวไม่ใช่เหรอ? ได้ยินว่าตอนที่ผู้ตรวจการชิงโจวยังเป็นเจ้าเมืองปาจวิ้น ท่านอุตส่าห์เดินทางไปช่วยเขากับกษัตริย์ซานฝอฉีด้วยตัวเองเลยนะ”

“ใครจะไปรู้ล่ะ สงสัยคงเป็นเพราะทำดีเกินหน้าเกินตาเจ้านายมั้ง”

ว่านซุ่ยจิบนมตุ๋นคำหนึ่ง ท่านโหวผู้นั้นเคยรับปากกับเธอว่าจะมอบอำนาจคืน และจะออกบวชเพื่อไถ่โทษ

แต่ยืดเยื้อมาจนถึงตอนนี้ ผ่านไปตั้งครึ่งค่อนปีแล้วก็ยังไม่ออกบวช

จนกระทั่งได้เห็นจวนผู้ตรวจการชิงโจวทำลายระเบิดหลิงกวานจนสิ้นซาก ในที่สุดก็รู้จักคำว่ากลัว ถึงได้รีบเร่งร้อนออกบวช แถมยังจงใจจัดงานให้ยิ่งใหญ่ กลัวเธอจะไม่รู้เรื่องนี้

ถือว่าเขายังรู้จักเอาตัวรอด

เธอเดินออกจากร้านชานม ตั้งใจจะไปเดินเล่นที่หอเทียนถังและหอหมิงถังที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

ริมถนนมีร้านเช่าชุดฮั่นฝูมากมาย เหล่าพี่สาวน้องสาวที่แต่งหน้าทำผมอย่างประณีตสวมชุดฮั่นฝูสวยๆ ถือป้ายเรียกลูกค้าอยู่ข้างทาง

“พี่สาวคนสวยคะ หน้าตาดีขนาดนี้ ลองแต่งหน้าทำผมร้านเราไหมคะ แค่ 129 หยวน เลือกชุดฮั่นฝูและเครื่องประดับได้เป็นพันชุดเลยนะ”

“พี่สาวคะ แพ็กเกจร้านเราแค่ 199 หยวนเองค่ะ ไม่รวมแค่แต่งหน้าทำผมชุดฮั่นฝูนะ มีช่างภาพตามถ่ายให้ด้วย แถมไฟล์ต้นฉบับยี่สิบรูป”

ราคามิตรภาพขนาดนี้ ว่านซุ่ยเริ่มใจอ่อน

จิงลั่วเป็นเมืองหลวงเก่าแก่ของสิบสามราชวงศ์ มีกลิ่นอายทางวัฒนธรรมเข้มข้น บวกกับมีกลุ่มสถาปัตยกรรมโบราณมากมาย ยังมีพระราชวังใต้และพระราชวังเหนือในสมัยโบราณอีกด้วย ดังนั้นนักท่องเที่ยวจึงนิยมสวมชุดฮั่นฝู แต่งหน้าทำผม แล้วไปเดินถ่ายรูปตามที่ต่างๆ

ประตูอิงเทียนกับหอเทียนถังและหอหมิงถังในยามค่ำคืนนั้นถ่ายรูปสวยมาก ไหนๆ ก็มาแล้ว

ดังนั้นเธอจึงเลือกร้านที่เสื้อผ้าดูสมจริงและราคาถูกร้านหนึ่ง เลือกชุดคลุมยาวสไตล์ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก สวมเสร็จก็เดินออกมาจากห้องลองเสื้อทั้งที่ผมยังปล่อยสยาย

หญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่บังเอิญหันมาเห็นเธอเข้า ดวงตาเบิกกว้างทันที แววตาเต็มไปด้วยความตะลึงงัน

เมื่อเธอเดินผ่าน ทุกคนในร้านต่างหันขวับมามองเธอเป็นตาเดียว

ว่านซุ่ยเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและอิจฉาเหล่านี้ ก็เริ่มรู้สึกกระอักกระอ่วนจนอยากจะมุดดินหนีอีกแล้ว

เธอเดินไปหาช่างแต่งหน้าที่นัดไว้ เห็นช่างแต่งหน้ามองเธอด้วยสายตาแบบเดียวกัน หนังศีรษะเริ่มชา อาการกลัวสังคมเริ่มกำเริบ “พวกเขามองฉันแบบนี้ทำไมคะ? ฉันใส่ชุดนี้แล้วดูแปลกเหรอ?”

ช่างแต่งหน้าถึงได้สติ ถามอย่างแปลกใจว่า “พี่สาวคะ คุณไม่ส่องกระจกดูตัวเองเลยเหรอ?”

ว่านซุ่ย: “...”

ทำไมคำพูดคุณถึงไม่เข้าหูแบบนี้นะ?

ช่างแต่งหน้าดึงตัวเธอไปอย่างตื่นเต้น ให้เธอนั่งลงหน้ากระจกแต่งหน้า

มองดูตัวเองในกระจก ว่านซุ่ยก็ตะลึงไปเหมือนกัน

เธอแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าคนในกระจกคือตัวเอง

เครื่องหน้าไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก แต่ผิวพรรณดูดีขึ้น ละเอียดเนียนนุ่ม ขาวผ่องเป็นยองใยราวกับจะคั้นน้ำออกมาได้ ทำให้ใบหน้าของเธอดูงดงามประณีตยิ่งขึ้น สวยสะพรั่งกว่าเดิม

เธอสวยขึ้นจริงๆ

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

หรือว่าเป็นเพราะแสงสีทองสายนั้นที่พุ่งเข้าสู่ร่างกายตอนที่ได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพพิทักษ์ประจิม?

สิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุดคือบุคลิกของเธอ

ปกติเวลาใส่ชุดกีฬา เธอก็เหมือนพี่สาวข้างบ้านธรรมดาๆ หน้าตาดูอ่อนแอ บอบบาง มีกลิ่นอายแบบหลินไต้อวี้อยู่บ้าง เดินบนท้องถนนก็ไม่ได้ดึงดูดสายตาใคร แม้แต่ท่าเดินยังดูขี้เกียจหน่อยๆ

แต่พอสวมชุดคลุมยาวสมัยฮั่นตะวันออก บุคลิกของเธอกลับเปลี่ยนไปทันที กลายเป็นงดงาม สูงศักดิ์ สง่างาม และแฝงไปด้วยความเฉียบขาด

นั่นคือบุคลิกของผู้หญิงที่มีอำนาจวาสนา กุมกำลังทหารนับหมื่น และบัญชาการรบอย่างห้าวหาญ

“พี่สาวคะ คุณเหมาะกับชุดฮั่นฝูมากเลย เดี๋ยวฉันจะทำผมทรงสมัยฮั่นตะวันออกให้นะคะ รับรองว่าสวยสะกดทุกสายตา คนเหลียวมองร้อยเปอร์เซ็นต์”

ว่านซุ่ยกระตุกมุมปาก “ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกค่ะ เอาแค่แต่งหน้าปกติก็พอ”

ช่างแต่งหน้าหยิบรองพื้นขึ้นมา “ผิวขาวอมชมพูดีขนาดนี้ ลงแป้งบางๆ ก็พอแล้วค่ะ”

พูดจบก็เริ่มตบๆ แตะๆ บนหน้าเธอ แล้วก็จับผมเธอบิดไปบิดมา เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเนื้อบนเขียงที่ถูกช่างแต่งหน้าจับพลิกไปพลิกมาตามใจชอบ

“เสร็จแล้วค่ะ” ช่างแต่งหน้ามองผลงานของตัวเองอย่างพึงพอใจ

เร็วขนาดนี้เลย?

ว่านซุ่ยเริ่มสงสัย ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลย พี่สาวคนนี้คงไม่ได้ทำลวกๆ ใช่ไหม?

เธอหันไปมองกระจกด้วยความกังขา

พอมองปุ๊บ เธอก็ต้องตะลึงอีกครั้ง

ในกระจก ใบหน้าของเธอแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต เป็นสไตล์ย้อนยุค คิ้วใบหลิวเรียวยาว จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากแดงระเรื่อโดยไม่ต้องทาชาด ผมเกล้าเป็นมวยสูง มีปอยผมเคลียลงมาเล็กน้อย เป็นทรงที่นิยมในปลายราชวงศ์ฮั่น

ด้านหน้ามวยผมปักปิ่นระย้าทองคำ ไม่ใช่แบบพู่ห้อย แต่เป็นปิ่นระย้ารูปต้นไม้ เหมือนต้นไม้ต้นเล็กๆ ที่มีใบไม้ทองคำห้อยระย้า พอเธอขยับ ใบไม้ทองคำเหล่านั้นก็สั่นไหวเบาๆ

“เป็นไงคะ?” ช่างแต่งหน้าภูมิใจมาก “ฝีมือฉันไม่เลวเลยใช่มั้ยล่ะ? แต่พื้นฐานหน้าตาคุณดีอยู่แล้วด้วยแหละ พี่สาวคะ คุณเป็นดาราหรือเปล่าเนี่ย? หน้าตาแบบนี้ บุคลิกแบบนี้ ไร้ที่ติเลย ถ้าคุณไปแสดงเป็นไทเฮาหรือองค์หญิงผู้สำเร็จราชการในสมัยราชวงศ์ฮั่น จะต้องดังเปรี้ยงปร้างแน่ๆ”