บทที่ 1406 มีคนกำลังจับตาดูนายอยู่ เขาไม่มีทางปล่อยนายไป

บทที่ 1406 มีคนกำลังจับตาดูนายอยู่ เขาไม่มีทางปล่อยนายไป

หลินซีเฉินไม่คิดสร้างความลำบากให้พวกเขา เขารู้ดีว่าคนเหล่านี้เป็นแค่ลูกจ้างที่รับเงินเดือนไปวันๆ เขาจึงซัดเท้าออกไปอีกครั้ง เตะทำลายแม่กุญแจทองแดงขนาดใหญ่จนขาดสะบั้น ทั้งยังทำให้กลอนประตูดิจิทัลด้านในพังเสียหายไปด้วย

พนักงานรักษาความปลอดภัยสองคนที่เฝ้าประตูอยู่ตกใจจนถอยหลังไปสองก้าว ไม่กล้าเข้าไปขวางเลยแม้แต่น้อย

ล้อกันเล่นหรือไร แม้พวกเขาจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์เหมือนกัน แต่ลูกเตะที่อัดแน่นไปด้วยพลังบำเพ็ญหลายสิบปีของคุณชายใหญ่นั้น หรือจะเป็นสิ่งที่คนซึ่งมีพลังบำเพ็ญแค่สิบกว่าปีอย่างพวกเขาจะต้านทานได้?

ถึงแม้ว่าเงินเดือนที่ตระกูลหลินให้จะไม่น้อย แต่ก็ไม่คุ้มค่าที่จะต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงหรอกนะ

ตอนที่ว่านซุ่ยเดินผ่านประตู เธอก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงไปดูตัวล็อกอิเล็กทรอนิกส์อย่างละเอียด “ระบบรักษาความปลอดภัยของตระกูลหลินดีขนาดนี้เชียวหรือ ติดตั้งกลอนประตูดิจิทัลแล้ว ยังต้องคล้องแม่กุญแจทองแดงขนาดใหญ่อีกเหรอ”

“ศิษย์พี่ใหญ่ครับ แม่กุญแจทองแดงนี่เป็นของเก่า อายุร้อยกว่าปีแล้ว คฤหาสน์ของเรายังเป็นโบราณสถานที่ได้รับการคุ้มครองระดับมณฑลด้วย ของเก่าบางชิ้นจึงพยายามเก็บรักษาสภาพเดิมไว้ให้มากที่สุด” เหวินจื่อเจี้ยนยิ้มพลางอธิบายให้เธอฟัง “ท่านอย่าเห็นว่าแม่กุญแจทองแดงนี่อายุเยอะนะครับ แต่พวกเราบำรุงรักษามันทุกวัน ท่านดูสิครับ ยังคงส่องประกายสีทองอร่าม แข็งแรงทนทานมาก ลูกเตะของคุณชายใหญ่เมื่อครู่นี้แฝงพลังบำเพ็ญร่วมร้อยปี ถึงได้เตะมันจนขาดสะบั้นได้”

ว่านซุ่ยจ้องมองเขา เขาก็ถามอย่างแปลกใจ “ศิษย์พี่ใหญ่กำลังมองอะไรอยู่ครับ”

ว่านซุ่ยตอบ “นายเหมือนเพื่อนของฉันคนหนึ่งมาก”

“เอ๊ะ? ใครหรือครับ”

“ไว้ถึงเวลาจะแนะนำให้พวกนายรู้จักกัน รับรองว่าพวกนายต้องมีเรื่องคุยกันเยอะแน่”

หลินซีเฉินจึงเดินไปยังลานบ้านด้านหลังได้อย่างไร้สิ่งกีดขวาง ที่นั่นคือที่พักของประมุขตระกูลหลิน

แม้จะไม่มีใครกล้าขวางเขา แต่ข่าวการกลับมาของเขาก็ทำให้หลายคนตกใจ สมาชิกตระกูลหลินที่ยังอยู่ในบ้านต่างก็รีบพากันมาดู ผู้คนเริ่มมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ

“หลินซีเฉิน!” ทันใดนั้นก็มีเสียงตะคอกดังขึ้น ว่านซุ่ยหันกลับไปมอง ก็เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งพุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าเปี่ยมโทสะ พร้อมกับชี้หน้าด่าเขา “แกยังกล้ากลับมาอีกเหรอ! แกรู้ไหมว่าทำพวกเราเดือดร้อนแค่ไหน”

หลินซีเฉินเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “คุณอาสี่”

“หุบปาก! ไม่ต้องเรียกฉัน!” คุณอาสี่ขมวดคิ้วตั้งชัน พูดอย่างขุ่นเคือง “ฉันไม่มีหลานชาติชั่วอย่างแก ที่ฆ่าสหายร่วมรบ และเกือบจะทำให้ชิงโจวทั้งเมืองกลายเป็นนรก!”

แววตาของหลินซีเฉินหมองลงเล็กน้อย

เมื่อก่อนคุณอาสี่รักเขามาก รักมาตั้งแต่เด็ก

คุณอาสี่เคยไปฝึกวิชาที่เส้าหลิน หลังจากฝึกสำเร็จกลับมา ก็เริ่มบริหารบริษัทรักษาความปลอดภัยของตระกูล ทำให้บริษัทรุ่งเรืองเฟื่องฟู ตอนเขาอายุสามขวบ เมื่อเห็นว่าเขามีพื้นฐานกระดูกดี จึงรับเขามาอยู่ข้างกายเพื่อสอนวิทยายุทธ์

แม้ว่าเขาจะเป็นลูกชายของประมุขตระกูล แต่กลับสนิทสนมกับคุณอาสี่มากกว่า

สายตาของคุณอาสี่จับจ้องไปที่ขาทั้งสองข้างของเขา หลังจากประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง ในแววตาก็ฉายแววดีใจวูบหนึ่ง แต่เขาก็สะกดกลั้นมันไว้พลางหลับตาลงแล้วไม่มองเขาอีก “แกไปซะ! รีบไปเลย ต่อจากนี้ไม่ต้องกลับมาอีก!”

“ไม่ครับคุณอาสี่ ผมจะไม่อยู่ในตระกูลหลินก็ได้ แต่พ่อก็ยังคงเป็นพ่อของผม ท่านป่วยอยู่ ผมต้องรักษาท่านให้หาย เพื่อทำหน้าที่ของลูกให้สมบูรณ์” หลินซีเฉินกล่าวอย่างหนักแน่น

คุณอาสี่แสดงสีหน้าดุร้ายออกมาอีกครั้ง พูดอย่างเหี้ยมเกรียม “แกไม่ใช่ลูกของเขาแล้ว พ่อของแกรับซีฉีเป็นลูกบุญธรรมแล้ว ย่อมต้องมีซีฉีคอยดูแลปรนนิบัติในยามแก่เฒ่า รีบไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะซัดแกให้กระเด็นออกไปเอง!”

ในตอนนี้ ในกลุ่มคนก็มีผู้อาวุโสมาถึงแล้วหลายคน บางคนก็อายุมากแล้ว พวกเขาทั้งหมดต่างชี้หน้าต่อว่าหลินซีเฉิน ในแววตาเต็มไปด้วยความแค้น เห็นได้ชัดว่าเรื่องราวในตอนนั้นสร้างความเสียหายใหญ่หลวงให้กับตระกูลหลินเพียงใด

หลินซีเฉินไม่พูดอะไรอีก หันหลังแล้วเดินตรงไปยังลานบ้านของพ่อ

“หยุดนะ!” คุณอาสี่ตะโกนลั่น พุ่งทะยานเข้าใส่พร้อมกับซัดหมัดเข้าหาเขา

หลินซีเฉินพลิกตัวหลบวูบหนึ่ง เขาไม่อยากสู้กับคุณอาสี่ แต่คุณอาสี่กลับจู่โจมอย่างเหี้ยมโหด ทุกกระบวนท่าล้วนมุ่งเป้าไปที่จุดตายของเขา หากเขาหลบพลาดไปแม้แต่กระบวนท่าเดียวก็คงจะบาดเจ็บสาหัส

เหวินจื่อเจี้ยนร้อนใจขึ้นมา “คุณอาสี่ทำแบบนี้ได้ยังไง นั่นหลานแท้ๆ ของเขานะ! นี่มันลงมือหมายจะเอาชีวิตกันชัดๆ”

เขาหันหน้ามาถามว่านซุ่ย “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านว่ายังไงครับ”

ว่านซุ่ยดูไม่ออก แต่ในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ จะบอกว่าตัวเองไม่รู้ไม่ได้เด็ดขาด

ดังนั้นเธอจึงแสร้งกล่าวอย่างสุขุม “วางใจเถอะ ซีเฉินเอาชนะเขาได้อยู่แล้ว”

เหวินจื่อเจี้ยนพูดอย่างประหลาดใจ “แต่คุณชายใหญ่กำลังถูกคุณอาสี่อัดจนถอยร่นไม่เป็นท่าเลยนะครับ”

“เขากำลังออมมือให้คุณอาสี่อยู่ต่างหาก” ว่านซุ่ยกล่าว

“แต่คุณอาสี่ไม่ได้ออมมือให้เลยนะครับ”

“ใครว่าล่ะ” ว่านซุ่ยวิจารณ์ต่อ “ทั้งคู่ต่างก็ออมมือให้กันทั้งนั้นแหละ”

คุณอาสี่ชกหมัดออกไป แต่ถูกหลินซีเฉินคว้าจับไว้ได้ ทำให้ระยะห่างของทั้งสองใกล้เข้ามา คุณอาสี่กัดฟันพูดเสียงต่ำ “เจ้าหนู รีบไป! อย่ากลับมา ที่บ้านไม่ปลอดภัย!”

แต่หลินซีเฉินกลับพูดว่า “ผมจะทนดูพ่อตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้ ผมต้องช่วยท่านให้ได้ ต่อให้ต้องเอาชีวิตผมไปแลก ผมก็ยอม”

ทั้งสองแลกเปลี่ยนกระบวนท่ากันอีกครู่ใหญ่ คุณอาสี่ร้อนใจจนดวงตาแดงก่ำ กัดฟันพูดว่า “แกช่วยเขาไม่ได้หรอก มีคนกำลังจับตาดูแกอยู่ เขาไม่มีทางปล่อยแกไป”

ในดวงตาของหลินซีเฉินปรากฏจิตสังหารขึ้นมาทันที “ผมก็ไม่มีทางปล่อยมันไปเหมือนกัน”

พูดจบ เขาก็ฟาดฝ่ามือใส่หน้าอกของคุณอาสี่ ส่งผลให้คุณอาสี่กระเด็นออกไปกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่อย่างแรง

[จบตอน]