บทที่ 1356 มีไส้ศึก

บทที่ 1356 มีไส้ศึก

“ไปช่วยเสี่ยวเหวย!” ผู้กองอู๋ตะโกนเสียงดัง เขาพลันทะยานขึ้น ร่างวูบไหวกลางอากาศ ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะเขาสามารถเคลื่อนย้ายในพริบตาได้ หรือว่ารวดเร็วจนสายตามนุษย์จับภาพไม่ทัน แต่ในชั่วพริบตา เขาก็ไปปรากฏตัวอยู่หน้าเกี้ยวแล้ว เขากระชากม่านเกี้ยวเปิดออก สายฟ้าจากเจี่ยนสีดำในมือก็ฟาดเข้าไปข้างใน

ครืน!

พร้อมกับเสียงดังสนั่น หุ่นกระดาษที่อยู่ข้างในถูกสายฟ้าฟาดจนลุกเป็นไฟในทันที

เขาฆ่าเทพหุ่นกระดาษตนหนึ่งสำเร็จแล้วเหรอ?

ไม่ ไม่ใช่แล้ว

เทพหุ่นกระดาษไม่ได้อ่อนแอขนาดนี้

“อ๊า!” ทันใดนั้นด้านหลังก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น ปรากฏว่าเสี่ยวหางช่วยเสี่ยวเหวยลงมาได้แล้ว ทว่าเสี่ยวเหวยกลับกลายร่างเป็นหุ่นกระดาษในทันที มันต่อยหมัดทะลุเข้าไปในอกของเขา คว้าหัวใจของเขาไว้ และกำลังจะดึงหัวใจที่กำลังเต้นอยู่นั้นออกมา

ว่านซุ่ยขมวดคิ้ว ยื่นมือออกไปดีดในอากาศเบาๆ ครั้งหนึ่ง มือของหุ่นกระดาษพลันแตกละเอียด

ไม่ว่าจะเป็นกระดาษหรือไม้ไผ่สาน ทั้งหมดล้วนแตกละเอียด หัวใจของเสี่ยวหางก็หลุดพ้นจากกรงเล็บปีศาจ

เสี่ยวหางตอบสนองเร็วมาก เขาอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแล้วเตะหุ่นกระดาษกระเด็นไป เมื่อมันตกลงบนพื้น ร่างกายก็แตกละเอียดกลายเป็นเศษซากเกลื่อนกลาด

เอ๊ะ?

ว่านซุ่ยคิดในใจเงียบๆ ฉันเหมือนจะไม่ได้ทำอะไรเลยนี่นา พลังของฉันแข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ?

“เสี่ยวหาง!” เสี่ยวเฝิงประคองเขาไว้แล้วกดหน้าอกของเขา พลางดึงเขาถอยหลัง ผู้กองอู๋เองก็คาดไม่ถึงว่าเสี่ยวเหวยจะกลายเป็นหุ่นกระดาษไปได้ พอเห็นเสี่ยวหางได้รับบาดเจ็บ สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไป เขารีบถอยกลับมาปกป้องอีกฝ่ายพลางพูดว่า “ภูตผีปีศาจหุ่นกระดาษพวกนี้มีสติปัญญาสูงขนาดนี้เลยเหรอ เร็วเข้า รีบถอย!”

เขาคุ้มกันเสี่ยวหางและเสี่ยวเฝิงทั้งสองคนวิ่งเข้าไปในตึกอย่างรวดเร็ว ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนี้ ว่านซุ่ยรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เธอขมวดคิ้ว กำลังจะลงมือตามความคิดของตัวเอง ทันใดนั้นผู้กองอู๋ก็ฟาดเจี่ยนลงบนศีรษะของเสี่ยวเฝิง

ทุกคนที่เห็นภาพนี้ต่างตกตะลึงไป

ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวของพวกเขาคือผู้กองอู๋ถูกหุ่นกระดาษสับเปลี่ยนตัวไปแล้ว ตอนที่พุ่งเข้าไปโจมตีเทพหุ่นกระดาษหน้าเกี้ยวเมื่อครู่นี้เอง

ไม่อย่างนั้นเขาจะเสียสติโจมตีเพื่อนร่วมทีมของตัวเองอย่างกะทันหันได้อย่างไร?

แต่ในวินาทีต่อมา เมื่อพวกเขาเห็นเสี่ยวเฝิงหลบไปด้านข้าง และไหล่ของเขาโดนเจี่ยนฟาดเข้าไปทีหนึ่ง ทว่าร่างนั้นกลับกลายเป็นหุ่นกระดาษไป พวกเขาก็พลันเข้าใจในทันที

ที่แท้คนที่ถูกหุ่นกระดาษสับเปลี่ยนตัวไม่ใช่ผู้กองอู๋ แต่เป็นเสี่ยวเฝิง

แต่ในไม่ช้าจิตใจของพวกเขาก็ถูกครอบงำด้วยความคิดที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า

เสี่ยวเฝิงถูกหุ่นกระดาษสับเปลี่ยนตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่?

หลังจากออกจากตึกมา เกาหานก็จ้องมองพวกเขาอยู่ตลอดเวลา ไม่มีโอกาสที่จะสับเปลี่ยนตัวได้เลย

เว้นเสียแต่ว่า…

เกาหานสูดลมหายใจเฮือก เว้นเสียแต่ว่า…เสี่ยวเฝิงถูกหุ่นกระดาษสับเปลี่ยนตัวตั้งแต่แรกแล้ว!

เธอนึกย้อนไปถึงตอนที่สู้กับคุณชายน้อยกระดาษที่บ้านไร่ เสี่ยวเฝิงเคยถูกหุ่นกระดาษรุมล้อมและผลักเข้าไปในอีกห้องหนึ่งชั่วครู่ แต่เขาก็จัดการพวกมันแล้วพุ่งออกมาได้อย่างรวดเร็ว

ต้องเป็นตอนนั้นแน่ๆ ที่เขาถูกหุ่นกระดาษสับเปลี่ยนตัว!

โชคดีที่ผู้กองอู๋ค้นพบความลับของเขา ไม่อย่างนั้นถ้าเขาจู่โจมผู้กองอู๋จากด้านหลังตอนที่กำลังถอย ผู้กองก็คงไม่รอดแน่

ผู้กองอู๋สังเกตเห็นตอนที่เสี่ยวหางถูกโจมตี

ตอนที่ไปช่วยเสี่ยวเหวย เสี่ยวเฝิงวิ่งนำหน้าเสี่ยวหางอย่างเห็นได้ชัด แต่กลับกลายเป็นเสี่ยวหางที่เข้าไปช่วยเสี่ยวเหวยแทนอย่างน่าสงสัย แล้วก็ถูกเสี่ยวเหวยตัวปลอมโจมตี

เสี่ยวเฝิงมีปัญหา!

แน่นอนว่าเขาเองก็ไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ เขาต้องตัดสินใจทันที มิฉะนั้นทั้งเขาและเสี่ยวหางต้องตาย

แต่ด้วยความไม่แน่ใจนี้จึงทำให้เขาออมมือไว้ มิฉะนั้นหุ่นกระดาษคงหลบจุดตายไม่พ้น และคงไม่ใช่แค่บาดเจ็บที่ไหล่เท่านั้น

แล้วเขาก็ต้องเสียใจในทันที

การคาดเดาของเขาถูกต้อง เสี่ยวเฝิงกลายเป็นหุ่นกระดาษ แต่เขาคาดไม่ถึงว่า เสี่ยวเฝิงจะกลายเป็นคุณท่านกระดาษ!

หุ่นกระดาษที่เสี่ยวเฝิงกลายร่างนั้นแตกต่างจากหุ่นกระดาษตัวอื่นๆ เสื้อผ้าที่วาดบนตัวของมันมีสีสันสดใส ดูแล้วก็รู้ว่าเป็นผ้าไหมแพรพรรณชั้นดี บนศีรษะก็สวมหมวกทรงแตงโมที่ทำจากผ้าไหม ในมือยังถือลูกคิดทองคำอยู่อันหนึ่ง

แขนข้างหนึ่งของมันถูกเจี่ยนสีดำฟาดจนหัก แต่กระดาษกลับไม่ฉีกขาดโดยสมบูรณ์ มันยังคงห้อยร่องแร่งอยู่ที่ไหล่ บนใบหน้าของมันประดับด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย ไหล่ของมันสั่นไหวเล็กน้อย พลันแขนที่หักก็งอกกลับคืนมาเอง! โครงไม้ไผ่สานตรงแขนที่ขาดเชื่อมต่อกับส่วนไหล่ดังเดิม แม้แต่กระดาษเซวียนที่หุ้มอยู่ด้านนอกก็ผสานกลับเป็นเนื้อเดียวกัน

ผู้กองอู๋ตวัดเจี่ยนสีดำในมือ สายฟ้าสีม่วงฟาดเข้าใส่มัน แต่มันกลับยกลูกคิดทองคำขึ้นมาเขย่าเบาๆ

สายฟ้าฟาดลงบนลูกคิดทองคำและถูกสกัดกั้นไว้ ลูกคิดทองคำนั้นถูกเผาจนดำเป็นตอตะโก แต่กลับไม่ถูกทำลาย

ส่วนผู้กองอู๋พอได้ยินเสียงลูกคิด ก็รู้สึกปวดหัวแทบระเบิด สีหน้าปรากฏแววเหม่อลอยไปชั่วขณะ

รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณท่านกระดาษดูเหมือนจะยิ่งเจ้าเล่ห์มากขึ้น มันเขย่าลูกคิดทองคำอีกครั้ง

ครืดคราด

ลูกคิดทองคำที่ถูกสายฟ้าฟาดมีเสียงทุ้มลงกว่าเดิม แต่ในดวงตาของผู้กองอู๋กลับมีเลือดสีแดงไหลริน ส่วนเสี่ยวหางนั้นถึงกับมีเลือดไหลออกจากทวารทั้งห้า

เกาหานร้อนใจอยากจะเปิดหน้าต่างออกไปช่วย แต่ก็เห็นผู้กองอู๋คำรามลั่น ราวกับจะสั่นสะเทือนเสียงลูกคิดที่ก้องในหัวให้แตกสลาย จากนั้นก็รวบรวมพลังทั้งหมดฟาดเจี่ยนเข้าใส่คุณท่านกระดาษตนนั้น

ครืน!

แสงไฟฟ้าส่องสว่างไปทั่วทั้งถนน คุณท่านกระดาษถูกโจมตีและลุกเป็นไฟ

[จบตอน]