บทที่ 1321 มณฑลอี้โจวจะเกิดเรื่องใหญ่แล้ว

บทที่ 1321 มณฑลอี้โจวจะเกิดเรื่องใหญ่แล้ว

“ตอนนั้นฉันก็ตกใจตื่นเลยค่ะ กรีดร้องแล้วก็จับมันลงมาจากคอ โยนออกไปนอกหน้าต่าง ไม่คิดว่าพอตื่นเช้าวันรุ่งขึ้น ก็พบว่ามันยังอยู่บนคอของฉัน ที่แปลกที่สุดคือ นอกจากฉันแล้ว ก็ไม่มีใครมองเห็นมันเลยค่ะ”

“ฉันสงสัยว่าตัวเองโดนของไม่ดีเข้าให้แล้ว ก็เลยรีบไปที่วัดซ่านกั่วที่อยู่นอกเมืองเก๋อ คิดว่าจะขอให้พระอาจารย์ในวัดช่วย แต่พอไปถึงก็เพิ่งรู้ว่าแม้แต่พระสงฆ์ในวัดก็มองไม่เห็นทารกรูปร่างผิดปกติบนคอของฉันค่ะ”

“ฉันได้ยินมาอีกว่าด้านหลังวัดซ่านกั่วมีบ่อน้ำอยู่บ่อหนึ่ง ว่ากันว่าในบ่อนั้นมีภูตผีปีศาจจำนวนมากถูกกักขังไว้ เป็นอสูรปีศาจที่พระอาจารย์วัดซ่านกั่วในสมัยโบราณปราบลงได้ ก็เลยคิดว่าจะลองโยนทารกตัวนั้นลงไปในบ่อขังไว้ดู”

“ฉันไปถามคนมาหลายคน ทุกคนบอกว่าเคยได้ยินเรื่องบ่อน้ำนั้น แต่ไม่มีใครเคยเห็นเลย รวมทั้งพระสงฆ์ในวัดก็ไม่เคยเห็น ฉันหาอยู่นานมากจนฟ้ามืด ในที่สุดก็เจอบ่อน้ำนั้นใต้ต้นท้อต้นหนึ่ง บ่อน้ำถูกหญ้าป่าและเถาวัลย์สูงๆ บดบังไว้ มองแวบแรกนึกว่าเป็นก้อนหิน”

“ฉันแหวกหญ้าเปิดบ่อออก ข้างในมืดสนิท เหมือนจะไม่มีน้ำ ฉันก็เลยจับทารกรูปร่างผิดปกติตัวนั้นบนคอของฉัน โยนลงไปในบ่อน้ำ ทารกตัวนั้นดูเหมือนจะกลัวบ่อน้ำมาก มันดิ้นรนตลอดเวลา เกือบจะหลุดมือไปได้ ฉันต้องใช้แรงอย่างมากถึงจะกดมันไว้ได้ สุดท้ายก็โยนลงไปค่ะ”

“ตอนที่โยนทารกรูปร่างผิดปกติตัวนั้นลงไป ก็มีใบไม้สองสามใบปลิวออกมาจากบ่อน้ำ ฉันรู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่าใบไม้พวกนี้ไม่ธรรมดา ก็เลยพกติดตัวไว้ค่ะ”

“ต่อมามีอยู่ครั้งหนึ่ง ฉันเลิกงานกะดึกกลับบ้าน ระหว่างทางรู้สึกเหมือนมีคนสะกดรอยตาม พอฉันเดินเร็วเขาก็เดินเร็ว พอฉันเดินช้าเขาก็เดินช้า ฉันตกใจจนต้องวิ่งสุดชีวิต คนคนนั้นก็วิ่งตามมาข้างหลัง วิ่งไปวิ่งมาฉันก็สะดุดล้ม คนคนนั้นก็มาถึงข้างๆ ตัวฉัน”

“แต่ที่แปลกคือ เขาดูเหมือนจะไม่เห็นฉัน แถมยังมองหาฉันไปทั่ว สุดท้ายก็สบถด่าแล้วก็เดินจากไป”

“ต่อมาฉันถึงได้รู้ว่า ตอนที่ฉันล้ม ใบไม้ที่ฉันเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อมาตลอดมันปลิวออกมาใบหนึ่ง พอดีตกลงบนหน้าผากของฉัน ฉันก็เลยคิดว่าอาจจะเป็นเพราะใบไม้นี้ก็ได้ ต่อมาก็เลยลองดู ขอแค่ฉันเอาใบไม้ใบหนึ่งวางไว้บนตา ก็จะไม่มีใครมองเห็นฉันแล้ว”

“แต่ว่าใบไม้หนึ่งใบใช้ได้แค่ครั้งเดียว พอใช้แล้วใบไม้ก็จะเหี่ยวเฉาไป”

อาจจะเป็นเพราะต้องการระบายความกลัวและความกดดันในใจ เธอจึงพูดรวดเดียวจบ พอพูดจบก็มองไปที่อู่เจิ้งผิง “เสี่ยวอู่ นายทำหน้าอะไรน่ะ? เหมือนเห็นผีเลย ภูตผีปีศาจพวกนั้นคงไม่กลับมาแล้วใช่ไหม?”

“เธอ... เธอหมายความว่า... เธอจับวิญญาณทารกด้วยมือเปล่า แล้วโยนลงบ่อน้ำไปเหรอ?” อู่เจิ้งผิงค่อยๆ หายใจทั่วท้องได้ในที่สุด

มู่เสวียนประหลาดใจมาก “ก็แค่ทารกรูปร่างผิดปกติเองนี่คะ ตัวเล็กนิดเดียว ถึงแรงจะเยอะไปหน่อย แต่ถูกคนตัวโตอย่างฉันโยนลงบ่อน้ำก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอคะ?”

“ต่อมาฉันไปถามที่โรงพยาบาลมาแล้ว วันนั้นที่แผนกสูตินรีเวชมีการทำแท้งพอดี ตอนที่หญิงมีครรภ์ตรวจครรภ์ก็พบว่าทารกมีความผิดปกติอย่างรุนแรง เลยต้องยอมแพ้ วิญญาณของทารกรูปร่างผิดปกติตัวนั้นไม่รู้ว่ามาเกาะฉันได้อย่างไร อาจจะเป็นเพราะช่วงนั้นดวงฉันตก โชคร้ายล่ะมั้งคะ”

อู่เจิ้งผิงทำหน้าบอกไม่ถูก

ตั้งแต่ที่กลายเป็นเพื่อนสนิทกับหลิวช่าง เขาก็ได้เรียนรู้ความรู้เกี่ยวกับภูตผีปีศาจจากหลิวช่างมาไม่น้อย

วิญญาณทารกเป็นภูตผีปีศาจที่แข็งแกร่งมากชนิดหนึ่ง พวกมันตายก่อนที่จะได้ลืมตาดูโลก ไอแค้นจึงรุนแรงมาก อีกทั้งยังบริสุทธิ์เป็นพิเศษ ไม่ได้รับอิทธิพลจากอารมณ์รัก โลภ โกรธ หลงภายนอก จึงยิ่งแข็งแกร่งขึ้นไปอีก

คนธรรมดาทั่วไปไม่สามารถขับไล่วิญญาณทารกได้ด้วยกำลังของตัวเองเลย

แต่หญิงสาวตรงหน้านี้กลับโยนวิญญาณทารกทิ้งด้วยมือเปล่า แถมยังโยนถึงสองครั้ง!

มู่เสวียนยังคงพูดไม่หยุด “ฉันรู้สึกแปลกมาตลอดเลยค่ะว่า ทำไมตอนที่ฉันโยนทารกรูปร่างผิดปกติตัวนั้นลงไปในบ่อน้ำโบราณ ถึงมีใบไม้สองสามใบปลิวออกมาจากบ่อได้ล่ะคะ? หรือว่าใต้บ่อน้ำนั่นมีอะไรบางอย่างอยู่ พอฉันโยนทารกรูปร่างผิดปกติตัวนั้นให้เขา เขาก็เลยใช้ใบไม้พวกนี้เป็นของขวัญตอบแทน?”

อู่เจิ้งผิงไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว

“เสี่ยวอู่ ทำไมนายไม่พูดอะไรล่ะ?” มู่เสวียนถามอย่างแปลกใจ

“ผมจะพูดยังไงได้ล่ะ?” อู่เจิ้งผิงกล่าว “หรือจะให้ผมบอกว่าที่จริงแล้วเธอเป็นนางเอกนิยายแนวลี้ลับสุดเทพสักเรื่อง? เพราะบังเอิญได้กินของวิเศษล้ำค่าจากฟ้าดิน (ขนมปังชิ้นเล็กๆ) เข้าไป ก็เลยปลุกพลังลึกลับบางอย่างขึ้นมา สังหารภูตผีปีศาจไปหนึ่งตัวโดยไม่ได้ตั้งใจ แถมยังได้ของวิเศษมาอีกชิ้นหนึ่ง จากนั้นก็ก้าวเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญเพียร และขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต?”

มู่เสวียนมองเขาด้วยสายตาเหมือนมองคนบ้า “ตอนนี้นายควรจะลบแอปเครือข่ายการอ่านซีหงซื่อทิ้งไปซะ”

อู่เจิ้งผิงทำหน้าเหมือนคนท้องผูก

“ไปเถอะ พวกเรารีบหาทางออกกันดีกว่า” มู่เสวียนกล่าว “แล้วไปแจ้งความ”

“แจ้งความ?” อู่เจิ้งผิงยังไม่ได้สติ “แจ้งใคร?”

“แน่นอนว่าต้องเป็นหน่วยสืบสวนคดีพิเศษสิ” มู่เสวียนพูดด้วยสีหน้าเหมือนผิดหวังในตัวเขา “มณฑลปาของพวกเรากำลังจะเกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

“ก็แค่ทหารผีเดินทัพเอง ไม่มีอะไรหรอก...” อู่เจิ้งผิงหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะเผยสีหน้าตื่นตระหนกอย่างสุดขีด

ถ้าเป็นแค่ทหารผีเดินทัพก็คงไม่มีปัญหาอะไร แต่ข้างหลังทหารผีกลับมีภูตผีปีศาจที่น่ากลัวอย่างยิ่งปรากฏตัวขึ้น ขบวนแห่เทียบเท่าราชาผี บรรยากาศน่าเกรงขามเทียบเท่าเทพปีศาจ เรื่องใหญ่กำลังจะเกิดแล้ว!