ตอนที่ 6 อสูรหมาป่าโลหิต

ตอนที่ 6 อสูรหมาป่าโลหิต

“บรึ้มมม!!”

เสียงระเบิดอันรุนแรงดังไปทั่วทั้งป่า ทำให้อากาศโดนรอบสั่นสะเทือน

หลิน ยู จ้องมองด้วยที่ราชสีห์ขนเพลิงที่โดนระเบิดออกไป หลุมระเบิดเป็นวงกว้างที่ด้านนอกอาณาเขต ดวงตาของเขาเบิกกว้าง

เขาไม่คิดว่าสปอร์ระเบิดจะมีอานุภาพรุนแรงขนาดนี้! ราชสีห์ขนเพลิงหลายตัวกระเด็นออกไปทันที

แม้ว่ามันจะไม่ตาย แต่ก็สามารถสร้างความเสียหายได้มหาศาล ทำให้เขามีความหวังที่จะแก้ปัญหานี้ได้

“ไป! ตามไประเบิดพวกมัน!”

หลิน ยู ออกคำสั่ง ดอกเถาวัลย์โจมตีต่อทันที กระจายสปอร์จำนวนมากออกไปนอกอาณาเขตทันที

หลังจากนั้น เกิดระเบิดขึ้นหลายต่อหลายครั้ง เหล่าราชสีห์ขนเพลิงกระโดด หลบหลีกกันวุ่น

หลิน ยู อาศัยจังหวะนี้ ส่งพืชชนิดอื่น เข้าไปโจมตีราชสีห์ขนเพลิงที่ถูกกระแทกจากแรงระเบิดและที่ได้รับบาดเจ็บ

สปอร์สีแดงลอยอยู่ในอากาศตกลงบนบาดแผลของราชสีห์ขนเพลิงอีกครั้ง ดูดเลือดและหยั่งรากลงไปในแผล

“บรึ้ม บรึ้มม!”

เกิดการระเบิดขึ้นอีกครั้ง สิงโตเพลิงกรีดร้อง อวัยวะภายในของมันแหลกเป็นเสี่ยงๆ แล้วนอนจมกองเลือด

มันพยายามดิ้นรนที่จะลุกขึ้น แต่ก็มีเถาวัลย์เข้ามารัดมันไว้

เถาวัลย์รัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ สิงโตเพลิงอ่อนแรงลงเรื่อยๆ จากการเสียเลือด

สุดท้ายมันก็จบชีวิตลง

(สังหารราชสีห์ขนเพลิงระดับ 3 ได้รับพลังเวทย์ 14 แต้ม)

เฮ้ออ~

นี้มันไม่ง่ายเลย ต้องใช้สารพัดวิธีกว่าจะฆ่ามันได้

หลิน ยู ถอนหายใจออกมา

ในระดับต่ำ คุณสมบัติระหว่างเผ่าพันธุ์จะไม่ห่างกันมากจนเกินไป ตราบใดที่เขาสามารถใช้งานมันได้อย่างเหมาะสมก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะสังหารมอนสเตอร์ระดับสูง

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังอยู่ในช่วงเวลาปลอดภัย หากเข้าประหน้ากับมันโดยตรง เขาคงไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของราชสีห์ขนเพลิงได้

และในตอนนั้นเองราชสีห์ขนเพลิงที่เหลือ ก็เกิดความหวาดกลัวเนื่องจากเพื่อนของพวกมันที่ตายไป พวกมันค่อยๆ ถอย

พวกมันแยกเขี้ยวและคำรามใส่เขา 2 3 ครั้ง ก่อนจะหันหลังกลับเข้าไปในป่า

เห็นอย่างนี้ หลิน ยู ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

พูดตรงๆ หากราชสีห์ขนเพลิงเหล่านี้ ล้อมรอบเขาไม่ไปไหน เขาคงไม่สามารถจัดการกับพวกมันทั้งหมดได้แน่

หากมอนสเตอร์ในโลกนี้มีสติปัญญาด้วยตัวมันเอง เขาคงรู้สึกหวาดกลัวมันพวกมันอย่างมาก ไม่ต่างอะไรกับลูกไก่ในกำมือถือว่าเพราะโชคช่วย ที่ทำให้เขาได้รับพลังเวทย์มา 14 แต้ม

หลังจากที่ยืนยันได้ว่าเหล่าราชสีห์ขนเพลิงไปไกลแล้ว หลิน ยู ก็กลับไปที่ต้นไม้แห่งชีวิตอีกครั้ง ใช้พลังเวทย์ 5 แต้มเพื่ออัญเชิญเห็ดระเบิดออกมา จากนั้นใช้พลังเวทย์อีก 5 แต้มเพื่อนกลายพันธุ์

หลังจากการทดสอบเมื่อวาน หลิน ยู มีความเข้าใจเกี่ยวกับความสามารถกลายพันธุ์มากขึ้น

หรือก็คือทหารระดับ 2 ปริมาณพลังเวทย์ที่ต้องใช้ในการอัญเชิญทหารและพลังเวทย์ที่ต้องใช้ในการกลายพันธุ์จะเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่าของการอัญเชิญทหารระดับ 1

ในทางกลับกัน กองทหารกลายพันธุ์ระดับ 2 ก็จะได้อีกหนึ่งสกิลและทรงพลังมากขึ้น

ด้วยความสามารถนี้ ทำให้เขาสามารถสร้างพืชที่ทรงพลังในรูปแบบต่างๆ ได้มากขึ้น ในอีกไม่ช้าเขาน่าจะสามารถสู้กับเผ่าอื่นได้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลิน ยู ก็มองไปที่ระเบิดเห็ดด้านหน้าเขา

เมื่อแสงกว่างจางหายไป เห็ดระเบิดระดับ 2 ก็ได้เปลี่ยนเป็นวิญญาณนางไม้พร้อมกับดาบที่คมกริบในมือ

(ชื่อ : นักรบนางไม้)

(เผ่าพันธุ์ : พืช)

(ระดับ : ระดับ 2(0/25))

(ความแข็งแกร่ง : 22)

(ร่างกาย : 18)

(ความว่องไว : 18)

(วิญญาณ : 18)

(สกิล : สปอร์ระเบิด ,ผ่า)

(หมายเหตุ : ร่างระดับสูงของภูติผู้พิทักษ์มีความสามารถจู่โจมในระยะประชิดสูง)

นักรบนางไม้ระดับ 2 นั้นสูงกว่าภูติผู้พิทักษ์อย่างเห็นได้ชัด

แค่ยืนอยู่เฉยๆ ก็สัมผัสได้ถึงความไม่ทำธรรมดาของมัน

ด้วยเหตุนี้ หลิน ยู จงมีกองกำลังระดับ 2 ด้วยกันอยู่ 3 ประเภทเคียงข้างเขา ตอนนี้เขามั่นใจว่าสามารถออกไปด้านนอกได้แล้ว

ตราบใดที่เชาไม่เจอสิงโตเพลิงแบบเมื่อกี้ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร

หลังจากที่มาโลกนี้ เขาแถบจะอยู่แต่ในดินแดน ทำให้รู้เกี่ยวกับสภาพแวดล้อมโดยรอบของเขาน้อยมาก

เขาจะใช้โอกาสนี้ออกไปล่ามอนสเตอร์และตรวจสอบดูว่า บริเวณโดยรอบนี้ มีราชันคนอื่นหรือไม่

หลังจากเตรียมความพร้อมในดินแดน เขาก็สร้างดาบกระดูกอย่างง่ายๆด้วยกระดูกสัตว์ประหลาด หลิน ยู ออกไปพร้อมกันกองกำลังระดับ 2 และแก่นแท้ดอกไม้

........

ที่ตั้งดินแดนของ หลิน ยู อยู่ตรงทางแยกระหว่างภูเขากับป่า

มีต้นไม้ใหญ่ล้อมรอบและถูกปกคลุมไปด้วยหมอก นี้เป็นสิ่งที่เขาเห็น บางครั้งเขาจะได้ยินเสียงของมอนสเตอร์ดังมาจากที่ไกลๆ ทำให้อากาศเกิดการสั่นสะเทือน

หลิน ยู ไม่กล้าประมาท

ทันที ที่เขาออกจากอาณาเขต เขาก็ถูกล้อมรอบด้วย ดอกเถาวัลย์ และ นักรบนางไม้ ในขณะที่แก่นแท้ดอกไม้นั้นบินอยู่บนหัวเขา รอที่จะสนับสนุน

เขาไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ในป่านั้น เขาไม่อยากจะเข้าไปข้างใน เลยทำได้เพียงเดินอยู่รอบๆชายขอบป่า หลังจากที่ออกมาจากอาณาเขต

“หยุด !!”

ทันทีที่ผ่านพุ่มไม้ หลิน ยู สังเกตุเห็นความเคลื่อนไหวเลยสั่งหยุดกองกำลังทันที

กองกำลังพืชของเขาได้หยุดลง

หลิน ยู มาถึงชายขอบของป่า มองไปไกลๆผ่านพุ่มไม้ เจอมอนสเตอร์ 5-6 ตัว มีหัวเป็นหมาป่ามีตัวเป็นลิง กำลังฉีกกระชากซากของมอนสเตอร์กิน

(ชื่อ : ปิศาจหมาป่าโลหิต)

(เผ่าพืช : สัตว์ร้าย)

(ระดับ : ระดับ 2)

(ความแข็งแกร่ง : 13)

(ร่างกาย : 13)

(ความว่องไว : 24)

(วิญญาณ : 16)

(สกิล : กงเล็บเฉือด)

(หมายเหตุ : อสุรกายหมาป่ากระหายเลือด และเล่งโจมตีสิ่งมีชีวิตอื่นอย่างดุร้าย)

หลิน ยู ไม่คิดว่าจะเจอมอนสเตอร์เร็วขนาดนี้

เมื่อดูจากข้อมูล เขาก็รู้ว่านี้เป็นมอนสเตอร์ประเภทความเร็ว ความเร็วของมันเกือบจะถึงจุดสูงสุดของระดับ 2 ซึ่งเร็วพวกพืชของเขาหลายเท่า

อย่างไรก็ตาม หลิน ยู ไม่ได้ถอยกลับ เขาดีใจที่จะได้ล่ามอนสเตอร์ซักที

มันชัดเจนว่าโลกนี้เต็มไปด้วยอันตรายการพึ่งพาเพียงกองกำลังของเขาเพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ เขาต้องใช้ความคิดในการต่อสู้ด้วย นี้เป็นรากฐานของการต่อสู้ในอนาคต

เขาไม่สามารถต่อสู้กับมอนสเตอร์ระดับ 3 แบบซึ่งหน้าได้ แต่กับมอนสเตอร์ระดับ 2 ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

ยิ่งไปกว่านั้น กองทัพพืชของเขาแม้การเคลื่อนไหวของมันจะเชื่องช้า แต่การโจมตีของมันไม่ได้ช้าเลย อีกทั้งพวกมันยังอยู๋ไกลออกไป เขาสามารถใช้ปิศาจหมาป่าโลหิตเหล่านี้ในการฝึกฝนทักษะได้

หลังจากที่คิดเรื่องนี้ เขาก็สั่งการดอกเถาวัลย์อยู่กับที่และให้นักรบนางไม้ ให้ไปดักรอด้านหลังเพื่อรอโอกาส

เมื่อปิศาจหมาป่าโลหิตก้มหัวลงเพื่อกินซากมอนสเตอร์ ดวงตา ของ หลิน ยู ก็หลี่ลง

ตอนนี้แหละ !

มีเสียงดังออกมาจะใต้ฝ่าเท้าของ หลิน ยู เขาพุ่งตัวไปราวกับลูกธนูแหลมคม ในเวลาเดียวกัน เถาวัลย์ ก็เลื่อยผ่านเขาไปทางปิศาจหมาป่าโลหิตด้วยความเร็วดุลสายฟ้า

“โกววว ว !!”

หนึ่งในปิศาจหมาป่าโลหิตสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหว เงยหน้าขึ้นคำรามใส่ หลิน ยู ทันทีเพื่อเตือนเพื่อนของมัน

ในวินาทีต่อมา นักรบนางไม้ที่ซ่อนอยู่อีกด้านก็พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง ยกดาบของมันขึ้นแลกผ่าแยกหัวของปิศาลหมาป่าโลหิตออก

ในเวลาเดียวกันก็มีเสียงดังขึ้นในหัว ของ หลิน ยู

(สังหารปิศาจหมาป่าโลหิตระดับ 2 ได้รับพลังเวทย์ 6 แต้ม)

หลิน ยู ไม่ได้สนใจเสียงนั้น ดาบกระดูกในมือของเขาแทงไปที่ปิศาจหมาป่าโลหิตที่อยู่ใกล้ที่สุด

ปิศาจหมาป่าโลหิตกำลังจะโจมตีกลับ แต่มันไม่ได้สังเกตว่ามีเถาวัลย์อยู่ที่กำลังรัดพันตัวมันอยู่

“ฟวัดดด”

เสียงใบมีดของดาบกระดูกเจาะเข้าในไปอกของปิศาจหมาป่า พวกมันถูกจำกัดการเคลื่อนไหวด้วยเถาวัลย์ และถูก หลิน ยู สังหารทันที

เมื่อปิศาจหมาป่าโลหิตเห้นเพื่อนของมันถูกสังหาร พวกมันก็คำรามใส่ หลิน ยู ทันที ด้วยความต้องการที่จะแก้แค้นให้กับเพื่อนของมัน

แต่จังหวะนั้นพวกมันไม่ได้สังเกตเลยว่ามีสปอร์สีแดงลอยอยู่ตามอากาศเข้าไปติดพวกมัน

“บรึ้ม บรึ้ม!!”

หลังจากที่ระเบิดอย่างรุนแรงหลายครั้ง ปิศาจหมาป่าโลหิต 3 ตัวถูกแรงระเบิดและล้มลงกับพื้น หลิน ยู ไม่พลาดโอกาส วิ่งเข้าไปพร้อมกันักรบนางไม้ สังหารพวกมันทีละตัว

เขาจบการต่อสู้ในเวลา ไม่กี่นาที

“เยี่ยมมาก!”

หลิน ยู รู้สึกมีความสุข เขาชมตัวเองที่จบการต่อสู้อย่างไม่มีข้อผิดพลาด

หลังการต่อสู้อันดุเดือด เขาได้รับพลังเวทย์ทั้งหมด 30 แต้ม และแก้ไขปัญหาที่พวกมันจะมาโจมตีอาณาเขตของเขาได้

สิ่งที่ทำให้เขาดีใจที่สุดคือ ค่าประสบการณ์ของแก่นแท้ดอกไม้นั้นเต็ม

ทำให้ดอกไม้ที่อยู่บอกหัวของมันผลิบานออกมันเป็นเกิดเป็นลำแสงขึ้นมา รูปลักษณ์ของมันเปลี่ยนไปอย่างมาก