ตอนที่ 4 ไร้ทางสู้

ตอนที่ 4 ไร้ทางสู้

หลิน ยู ไม่คิดว่าดินแดนของเขาจะดึงดูดสัตว์ประหลาดระดับ 3 เข้ามาได้

เขาเห็นสิงโตขนสีแดงเพลิงยืนบนโขนหินด้านนอกอาณาเขต

(ชื่อ : ราชสีห์ขนเพลิง)

(เผ่าพันธุ์ : สัตว์ร้าย)

(ระดับ : ระดับ 3)

(ความแข็งแกร่ง : 32)

(พลังกาย : 27)

(ความว่องไว : 30)

(วิญญาณ : 29)

(สกิล : เกาะเพลิง)

(หมายเหตุ : สัตว์ร้ายท่ามกลางสิ่งมีชีวิตระดับต่ำ เป็นผู้ควบคุมเปลวเพลิงได้อย่างอิสระ)

…..

ค่าสถานะของมันแต่ละอันมี 30 แต้มสมดุลอย่างมาก มากกว่าดอกเถาวัลย์ระดับ 2 ซะอีก

มอนสเตอร์ที่ทรงพลังขนาดนี้มาโผล่ที่ที่นี้ได้ไง

หลิน ยู รู้สึกงุ่นงง

แต่เมื่อเขาเห็นราชสีห์ขนเพลิงกระโดดลงจากหินพุ่งเข้าไปที่ซากหมาป่าดำ ในใจก็ของเขาก็นึกขึ้นมาได้

เจ้าตัวนี้ถูกดึงดูดด้วยกลิ่นคาวเลือด

ราชสีห์ขนเพลิงมองไปที่ หลิน ยู แวบหนึ่งก่อนจะเข้าไปที่ซากของหมาป่าดำแล้วเริ่มกินพวกมันโดนที่ไม่สนใจหลิน ยู

นั้นทำให้ หลิน ยู รู้สึกโล่งอก

แม้ว่าธาตุไฟจะชนะทางพืชของเขา แต่นี้ยังอยู่ช่วงเวลาคุ้มครอง ตราบใดที่เขาไม่ออกจากอาณาเขต เขาก็ไม่ต้องกลัวว่าจะเกิดอันตรายใดๆ แล้วทำไมเขาไม่ลองใช้โอกาสนี้ฆ่าราชสีห์ขนเพลิงดูหล่ะ

หากสำเร็จ นี้จะเป็นการเก็บเกี่ยวที่ยิ่งใหญ่สำหรับเขาเลยทีเดียว

ยิ่งเขาคิดถึงแผนนี้มากเท่านั้น ก็รู้สึกว่ามันต้องได้ผลอย่างแน่นอน

ใน ขณะที่ ราชสีห์ขนเพลิง ไม่ได้สนใจ หลิน ยู ได้ออกคำสั่งให้ดอกเถาวัลย์และเถาวัลย์หนามด้านข้างเขาโจมตีทันที

วินาทีต่อมา เกิดเสียงอัดอากาศ เถาวัลย์หนามพุ่งหนวดของมันออกไปในอากาศ โจมตี ราชสีห์ขนเพลิงที่อยู่นอกอาณาเขต

แต่ตอนนั้นเอง

ราชสีห์ขนเพลิงที่กำลังกินซากศพหมาป่าดำ เงยหน้าขึ้นมาแล้วพ่นลูกไฟไปที่เถาวัลย์หนาม

เถาวัลย์หนามที่พุ่งออกไปอย่างเกลี้ยวกราดถูกเผาเป็นจุน แน่นอนว่าธาตุไฟนั้นได้เปรียบพืชของเขา

โชคดีที่ค่าสถานะของดอกเถาวัลย์นั้นไม่ได้อ่อนแอไปกว่า ราชสีห์ขนเพลิง มากนัก บวกกับมีทักษะรักษาตัวเอง แต่มันก็แทบจะไม่สามารถป้องกันไฟของ ราชสีห์ขนเพลิงได้

ด้วยการหวดแส้เถาวัลย์ของ มันออกไปได้ทำการรวบขาของราชสีห์ขนเพลิง

“กร๊าซซซซซ ซ ซ”

ราชสีห์ขนเพลิง คำรามด้วยความโมโห มีเปลวไฟ ออกจากตัวมันเป็นจำนวนมาก แต่เถาวัลย์ถูกดึงย้อนกลับเพื่อหลบหลีกเปลวเพลิงได้ทันเวลาพอดี

หลังจากนั้น เปลวเพลิงของ ราชสีห์ขนเพลิงก็ มอดดับลง สูญเสียความสามารถในการต่อต้านพืชของเขา

เขาใช้ประโยชน์จากจุดนี้สั่งให้ ภูติผู้พิทักษ์ เข้าไปรุมเจ้าราชสีห์ขนเพลิง ด้วยหนามแหลมที่มือของมัน

เจ้าดอกเถาวัลย์และเถาวัลย์หนามได้ลงมืออีกรอบ เข้าสนับสนุน เอาแส้หนามพัดไปรอบๆ มัน

ราชสีห์ขนเพลิง พยายามดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง มันวิ่งชนกับรั้วอย่างต่อเนื่องเพื่อให้เถาวัลย์หนามหลุดออกจากตัวมัน

อย่างไรก็ตาม เถาวัลย์ยิ่งทวีคูณจำนวนมากขึ้นเรื่อย ยิ่งมัดแน่นยิ่งขึ้น และมีแก่นแท้ดอกไม้สนับสนุนค่อยช่วยรักษาพวกมันอยู่ ทำให้มันไม่มีทางดิ้นหลุดได้เลย

ดอกเถาวัลย์อาศัยเวลาที่เหมาะสมโจมตี เข้าที่จุดอ่อนของมัน

“ควักกก ก ก”

เลือดไหลลิน ออกมาไม่หยุด

ราชสีห์ขนเพลิงเริ่มบ้าคลั่ง ตะปบไปที่ ภูติผู้พิทักษ์ ฉีกกัดเถาวัลย์บนร่างของมันออก

มีเพียงแค่ดอกเถาวัลย์เท่านั้น ที่สามารถรัดมันเอาไว้ได้อย่างหนาแน่นพร้อมกับรักษาตัวเอง ตัวมันก็ตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน

รอยแตกร้าวค่อยๆ ปรากฏบนเถาวัลย์ มีการฟื้นฟูอย่างต่อเนื่องจากแก่นแท้ดอกไม้ แต่มันยังรู้สึกราวกับจะพังลงได้ทุกเมื่อ

เป็นเรื่องโชคดี

ที่ราชสีห์ขนเพลิงนั้นได้รับบาดเจ็บและเสียเลือดไปเป็นจำนวนมาก

ความแข็งแกร่งของมันค่อยๆ ลดลงไปเรื่อยๆ การต่อสู้เริ่มจะง่ายขึ้น เนื่องจากมันไม่สามารถใช้เปลวเพลิงได้

ทำให้ดอกเถาวัลย์มีโอกาสในการรักษาตัวเอง พร้อมกันรัดร่างของราชสีห์ขนเพลิงและโจมตีไปที่จุดอ่อนมากขึ้น

ราชสีห์ขนเพลิงดิ้นรน อย่างอ่อนแรง

เขาได้สั่งให้เถาวัลย์รัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ รอยรัดจมลึกเข้าไปในร่างกายของมัน ร่างกายมันกระตุกไม่หยุด

ในที่สุดมันร้องคำราม และล้มลงกับพื้น

(ขอแสดงความยินดีด้วย คุณสังหารราชสีห์ขนเพลิงระดับ 3 ได้สำเร็จ ได้รับพลังงานเวทย์มนต์ 15 แต้ม)

เมื่อมีเสียงชึ้นมาในหัว หลิน ยู ก็ดีใจ

เขาไม่ได้คิดว่าจะสามารถฆ่ามอนสเตอร์ระดับ 3 ได้สำเร็จ

ถึงแม้ว่าวิธีนี้จะไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุด แต่เขาก็ยังฆ่ามันได้

ในฐานะตัวโจมตีหลัก ทำให้ค่าประสบการณ์ของดอกเถาหนามเพิ่มขึ้นมา 10 แต้ม เทียบได้กับการฆ่ามอนสเตอร์ระดับ 2 10 ตัวเลยทีเดียว

แม้กระทั้งเถาวัลย์หนามระดับ 1 และ ภูติผู้พิทักษ์ก็ยังได้รับความประสบการณ์มากมายทำให้ค่าสถานะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

“เร็ว ลากร่างมันเข้ามาด้านใน”

หลิน ยู เรียก ดอกเถาหนามเข้ามาอย่างมีความสุขตอนนี้มีเพียงแค่แก่นแท้ดอกไม้เท่านั้นที่ยังสภาพสมบูรณ์

ตรงกันข้ามกับ เถาวัลย์หนามระดับ 1 กับภูติผู้พิทักษ์ นั้นสภาพแย่ยิ่งกว่ามาก เถาวัลย์หนาม แส้ทั้งหมดของมันฉีกขาด ภูติผู้พิทักษ์ถูกตะปบกัดที่ลำตัว มันดูเชื่องช้าอย่างมาก

การต่อสู้อธิบายได้เลยว่าพวกเขาเสียหายอย่างหนัก

โชคดีที่มีทักษะรักษาของตัวมันกับแก่นแท้ดอกไม้ เลยทำให้ไม่เป็นไรมาก

ไม่อยากนั้น หลิน ยู ต้องเจ็บปวด จากการเสียกำลังพลอย่างแน่นอน

หลังจากกำจัดร่างของราชสีห์ขนเพลิง หลิน ยู ใช้เวลาระหว่างนั้นตรวจสอบข้อมูลของดอกเถาหนาม

(ชื่อ : ดอกเถาวัลย์)

(เผ่าพันธุ์ : พืช)

(ระดับ : ระดับ 2(10/25))

(ความแข็งแกร่ง : 22 )

(กายภาพ : 23 )

(ความว่องไว : 10 )

(วิญญาณ : 18 )

(สกิล : ลมหายใจแห่งธรรมชาติ , แส้เถาวัลย์)

(หมายเหตุ : กองกำลังพืชระดับต่ำมีความสามารถให้การเคลื่อนไหว)

เป็นไปอย่างที่เขาคาดไว้ หลังจากที่ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น ค่าสถานะของดอกเถาวัลย์ก็เพิ่มขึ้นตาม ทำให้มันแข็งแกร่งกว่าเดิม

“ตอนนี้ก็เหลือแค่หินแล้ว”

หลิน ยู พูดกับตัวเอง เรียกดูข้อมูลดินแดน มองไปที่พลังเวทย์ 10 แต้มที่ได้มาจากการฆ่าราชสีห์ขนเพลิง

ตอนนี้ขาดหินอีกแค่ 100 ก้อนดินแดนของเขาก็จะสามารถอัพเกรดเป็นระดับ 2 ได้ และตัวเขาก็เลื่อนขึ้นระดับ 2 ในเวลาเดียวกัน ทำให้แข็งแกร่งมากขึ้น

หินนั้นหาได้อย่างง่ายดาย

ตัวเขานั้นบังเอิญอยู่ใกล้กับภูเขาหิน มันมีหินอยู่เต็มไปหมด ดังนั้นเลยจึงให้ภูติผู้พิทักษ์กับเถาวัลย์หนามน้ำพวกมันกลับไปยังดินแดนด้วย

หลังจากที่เขาสั่งการกองทหารของเขาก็เคลื่อนไหวทันที

จากการทำงานหนักเพียงครึ่งวัน เขาก็สามารถรวมหินได้ 100 ก้อน มันเพียงพอที่จะอัพเกรดดินแดนของเขา

ต้นไม้แห่งชีวิตเหมือนมันรับรู้ได้ ว่ามันกำลังจะถูกอัพเกรด

(คุณต้องการอัพเกรดดินแดนหรือไม่?)

มีเสียงดังขึ้นมาในหัวของเขา

“อัพเกรด”

หลิน ยู บอกอยากไม่ลังเลเลย

ในวินาทีต่อมา อาณาเขตทั้งหมดของเขาเปล่งแสงประกายออกมา รั้วโดยรอบขยายออกจากไม้เปลี่ยนกลายเป็นเสาหิน

แม้แต่ต้นไม้แห่งชีวิตก็โตมีความสูงมากขึ้นกว่า 20 เมตร กิ่งไม้และใบไม้ปกคลุมไปครึ่งหนึ่งของอาณาเขตมีกลิ่นของไม้โชยออกมา

ในเวลาเดียวกันนั้น หลิน ยู ยังรู้สึกถึงพลังที่แข็งแกร่งหลั่งไหลเข้ามาในตัวเขา ผ่านไปทางแขนและขาของเขาอย่างต่อเนื่อง ทำให้ความ แข็งแกร่ง การรับรู้และ ปฏิกิริยา ของเขาเพิ่มสูงขึ้นในทันที

หลิน ยู มั่นใจว่าถ้าเขาพบหมาป่าดำระดับ 1 อีกครั้ง เขาสามารถจัดการมันได้ในหมัดเดียว โดยไม่ต้องพึ่งอาวุธเลยด้วยซ้ำ

“นี้หน่ะหรอระดับ 2”

หลิน ยู อดไม่ได้ที่จะดีใจออกมา ตอนนั้นเขาเรียกข้อมูลของดินแดนขึ้นมาดู

[ชื่อดินแดน : ต้นไม้แห่งชีวิต]

(ระดับอาณาเขต : ระดับ 2)

(ความทนทานของดินแดน : 250/250)

(ประเภททหาร : พืช)

(จำนวนรับสมัคร : 10/20)

(คำแนะนำอาณาเขต : การอยู่รอดของราชันคือพื้นฐาน ด้วยหน้าที่มากมาย หากแก่นกลางของอาณาเขตถูกทำลาย ท่านจะเสียชีวิต)

(เงื่อนไขการอัพเกรด : ไม้ (250/250), หิน (3/250), พลังงานเวทย์มนตร์(5/50))

(หมายเหตุ : เผ่าพืชสามารถจัดหาไม้ได้เอง)

เมื่อดินแดนก้าวเข้าสู่ระดับ 2 ไม่เพียงแต่ความทนทานจะมากขึ้น จำนวนทหารที่สามารถอัญเชิญได้ยังเพิ่มขึ้นอีก 10 ด้วย

สิ่งที่ทำให้ หลิน ยู ตกใจก็ดังขึ้นมาในหัวเขา

(อัพดินแดนสู่ระดับ 2 สำเร็จ)

(ปลดล๊อคทหารระดับ 2 : เห็ดระเบิด)

(ปลดล๊อกสกิลดินแดน : การส่งกลับ (กองทหารที่ถูกทำลายสามารถส่งกลับมาที่ดินแดนได้ และสามารถนำกับมาด้วยพลังเวทย์ครึ่งหนึ่ง))

…..

ทหารระดับ 2 !

กับสกิลดินแดน !

ไม่คิดว่าหลังจากที่เขาก้าวสู่ระดับ 2 ก็มีความสามารถใหม่ปลดล๊อกถึง 2 อัน

เดิมที หลิน ยู กังวลว่าเขามีทหารระดับ 1 มากเกินไป ด้วยการปรากฏตัวของทักษะส่งกลับนี้สามารถช่วยเขาได้มาก

เขาดู พลังเวทย์ที่จำเป็นสำหรับการอัญเชิญกองกำลังระดับ 2 คือ 5 แต้ม เขามีเพียงพอสำหรับมัน

หลังจากคิดอยู่นาน เขาก็เลือกที่จะอัญเชิญ

วิ้งงง เห็นสีแดงที่ปกคลุมด้วยสปอร์ก็ปรากฏด้านหน้าเขา!