บทที่ 1181 พวกแกทุกคนต้องตายที่นี่

บทที่ 1181 พวกแกทุกคนต้องตายที่นี่

“พวกเราไม่ใช่คนร้าย พวกเรามาที่นี่ตามคำสั่งของผู้ว่าการมณฑลปา เพื่อช่วยชีวิตองค์กษัตริย์!” เสิ่นหาวเจี๋ยรีบอธิบาย “พวกคุณไม่เชื่อผมก็ได้ แต่จะไม่เชื่อท่านผู้ว่าการมณฑลปาที่อยู่ข้างนอกเลยหรือ?”

เหล่าบอดี้การ์ดไม่ได้ฟังคำอธิบายเลยแม้แต่น้อย กลับกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เห็นแก่ที่พวกแกเป็นคนประเทศเซี่ย พวกเราจะไม่ฆ่าพวกแก ไสหัวออกไป!”

“พวกคุณต้องเชื่อผมนะ ท่านผู้ว่าการมณฑลปาบอกว่า มีเทพปีศาจตนหนึ่งต้องการลอบปลงพระชนม์องค์กษัตริย์ พวกเรามาเพื่อช่วยพระองค์” เสิ่นหาวเจี๋ยยังคงกล่าวอย่างร้อนใจ

“ไสหัวไป!” หัวหน้าบอดี้การ์ดคนนั้นยกพานท้ายปืนขึ้นฟาดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง แต่เสิ่นหาวเจี๋ยกลับพลิกตัวหลบได้ในพริบตา

อีกฝ่ายตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหนี่ยวไกปืนทันที

พวกเขาต่อสู้และกำจัดมือสังหารมาแล้วหลายกลุ่ม ถ้าคนเหล่านี้เป็นคนธรรมดาก็แล้วไป แต่ในเมื่อเป็นผู้ฝึกยุทธ เช่นนั้นก็ต้องเป็นมือสังหารกลุ่มต่อไปอย่างแน่นอน

เสิ่นหาวเจี๋ยหลบพานท้ายปืนได้ แต่หลบกระสุนปืนไม่พ้น เขาตกตะลึงจนร่างแข็งทื่อ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้ายิงจริงๆ

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง พลันมีมือหนึ่งยื่นออกมาจากด้านข้าง คว้ากระสุนนัดนั้นไว้ได้

เสิ่นหาวเจี๋ยเพิ่งจะได้สติกลับคืนมา มองไปยังคนผู้นั้นด้วยสายตาเหม่อลอย

ไม่ผิดแน่ เขาคือยมทูตซางเหมิน

เหล่าบอดี้การ์ดต่างมองไปยังชายร่างกำยำท่าทางประหลาดตรงหน้าด้วยความตกตะลึง เขารับกระสุนด้วยมือเปล่าได้อย่างนั้นหรือ?

นี่มันเป็นพลังแบบไหนกัน?

ยมทูตซางเหมินผลักเสิ่นหาวเจี๋ยไปไว้ข้างหลัง แล้วยืนขวางอยู่ตรงหน้าเขา หมวกไม้ไผ่บดบังใบหน้าไว้ แต่กลิ่นอายเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างกลับทำให้ผู้คนหวาดหวั่นจนขนหัวลุก

“ยิง!” หัวหน้าบอดี้การ์ดตะโกนลั่น กระสุนปืนนับไม่ถ้วนสาดกระหน่ำลงมา ราวกับห่าฝนที่ถาโถมเข้าใส่ร่างของยมทูตซางเหมิน

แต่กระสุนเหล่านั้นกลับทำอะไรเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ร่างกายไม่เพียงไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่กลับดูเหมือนว่าได้ดูดกลืนกระสุนทั้งหมดเข้าไปเสียอย่างนั้น

หลังจากกระสุนหมดไปหนึ่งชุด เขาก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย

ทุกคนต่างมองเขาด้วยสายตาเหลือเชื่อ ทันใดนั้นเขาก็สะบัดตัว กระสุนปืนนับไม่ถ้วนก็ร่วงกราวลงมาจากร่างกายของเขา

เหล่าบอดี้การ์ดตกใจจนหน้าเปลี่ยนสี ถอยหลังไปหลายก้าว

ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจ นี่ไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นภูตผีปีศาจ

“ข้าคือยมทูต ได้รับคำสั่งจากผู้ว่าการมณฑลปาให้มาคุ้มครององค์กษัตริย์แห่งประเทศซานฝอฉีให้พ้นจากเงื้อมมือของวิญญาณร้าย ใครก็ตามที่ขัดขวาง จะถือว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับวิญญาณร้าย” เขายกป้ายอาญาสิทธิ์ในมือขึ้นช้าๆ อักษร ‘ลิ่ง’ สีแดงบนป้ายส่องประกายสีทองจางๆ

พูดจบ เขาก็ตวัดป้ายอาญาสิทธิ์ในมือ คนทั้งหมดที่ยิงเขาเมื่อครู่ก็กระเด็นออกไปกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง อาวุธปืนในมือของพวกเขาก็หลุดลอยไปกองรวมกันอยู่ที่ปลายเท้าของเขาทั้งหมด

บอดี้การ์ดเหล่านั้นพยายามลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก แต่กลับเห็นยมทูตซางเหมินกระทืบเท้าลงบนกองอาวุธปืนที่อยู่แทบเท้าอย่างแรง

แกร็ก

อาวุธปืนเหล่านั้นถูกเขาเหยียบจนแหลกละเอียดในพริบตา ราวกับเหยียบกิ่งไม้แห้ง

ทุกคนหน้าเปลี่ยนสี อยากจะเข้าไปสู้ต่อ แต่แค่ขยับตัวก็เจ็บไปทั้งร่าง

จางเจียหรงเดินออกมา ตะคอกใส่คนเหล่านั้นว่า “พวกคุณรู้จักแต่จะขวางทางหรือไง? ไม่รู้จักใช้วิทยุติดต่อท่านโหวหน่อยหรือ? ถ้าเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมา องค์กษัตริย์กับท่านโหวเป็นอะไรไป ผลที่ตามมาพวกคุณรับผิดชอบไหวหรือเปล่า?”

คนที่เป็นหัวหน้าบาดเจ็บหนักที่สุด แต่ลูกน้องทุกคนต่างมองมาที่เขา เขาจึงทำได้เพียงกัดฟัน ทนความเจ็บปวดแล้วหยิบวิทยุสื่อสารออกมา

วิทยุสื่อสารฝั่งท่านโหวส่งเสียงดังขึ้น แต่หมอผีไมดีกำลังโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ปรมาจารย์ก้งหม่านใกล้จะต้านไม่ไหวแล้ว

เขาหยิบวิทยุสื่อสารออกมา กำลังจะตอบกลับ ทันใดนั้นก็มีเศษหินลุกเป็นไฟก้อนหนึ่งลอยเข้ามากระแทกใส่มือของเขาพอดี

เขาร้องเสียงหลง วิทยุสื่อสารกระเด็นออกไป ส่วนมือก็ถูกไฟลวกจนพุพองเป็นวงกว้าง

ทางนี้หัวหน้าบอดี้การ์ดขมวดคิ้ว “ท่านโหวไม่ตอบกลับ”

จางเจียหรงกล่าวอย่างโมโห “ไม่ตอบกลับก็แสดงว่าเขาเกิดเรื่องแล้วสิ! พวกคุณเป็นท่อนไม้หรือไง? ฝึกกันมายังไง? ยังไม่รีบพาพวกเราไปช่วยคนอีก!”

หัวหน้าบอดี้การ์ดไม่พอใจเธออย่างมาก ผู้หญิงคนนี้หน้าตาสวยงามก็จริง แต่คำพูดคำจาสามารถทำให้คนโมโหจนตายได้

แต่เขาก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาน้อยใจ

ต้องรีบไปช่วยฝ่าบาท

เขากุมหน้าอก ใช้แรงทั้งหมดลุกขึ้นยืน สั่งให้คนที่ยังพอขยับไหวตามมา ส่วนที่เหลือให้ประจำอยู่ที่เดิม เฝ้าทางเข้าออกทุกจุดไว้ ห้ามปล่อยให้มือสังหารเข้ามาได้อีกเด็ดขาด

พวกเขาเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว มุ่งตรงไปยังห้องทำงานสุดหรูบนชั้นดาดฟ้า

ปรมาจารย์ก้งหม่านร้องด้วยความเจ็บปวด เขากุมหน้าอกของตัวเองพร้อมกับกระอักเลือดสีดำออกมาคำใหญ่

เขาถอยหลังไปสองก้าวอย่างโซซัดโซเซ จนแผ่นหลังชนเข้ากับจีวรที่ขาดรุ่งริ่ง

“ปรมาจารย์ก้งหม่าน!” องค์กษัตริย์ทรงร้องเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนก ถึงกับทรงคิดจะเสด็จออกมาจากด้านหลังจีวร

“ฝ่าบาท อย่าออกมาพะยะค่ะ!” ปรมาจารย์ก้งหม่านตะโกน “ทรงฟังกระหม่อม พลังของหมอผีไมดีแข็งแกร่งเกินไป กระหม่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ท่านโหว ท่านรีบอารักขาฝ่าบาทเสด็จหนีไป กระหม่อมจะสร้างโอกาสให้พวกท่านเอง!”

เนตรขององค์กษัตริย์แดงก่ำ คลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำพระเนตร

“ไม่มีใครหนีไปได้ทั้งนั้น!” ดวงตาทั้งสองข้างของหมอผีไมดีลุกโชนดุจเปลวเพลิง เขาคำรามลั่น “พวกเจ้าทุกคนต้องตายที่นี่!”

[จบตอน]