บทที่ 971 หีบสินสอดลี้ลับ

บทที่ 971 หีบสินสอดลี้ลับ

“เครื่องสังเวยเตรียมพร้อมแล้วหรือยัง” เขาหันไปถามคนสนิท

“พร้อมแล้วครับ ถูกขังไว้ที่ชั้นใต้ดินของอาคารเซิ่งซื่อหัวเหลียนนานแล้ว”

“ดี พวกเราออกเดินทางกันเลย” สายตาของประมุขตระกูลจินฉายแววบ้าคลั่ง

ทุกสิ่งที่เขาเฝ้ารอมานาน กำลังจะตกเป็นของเขาแล้ว

ข้างนอกมีเสียงจอแจดังขึ้น คนสนิทกระซิบว่า “ท่านประมุข พวกมันมาแล้วครับ”

“ไม่เป็นไร” ประมุขตระกูลจินหยิบม้วนภาพที่เตรียมไว้ออกมา ค่อยๆ คลี่ออก ในภาพมีเพียงถนนเส้นหนึ่ง

เขาโยนม้วนภาพออกไป มันลอยค้างอยู่กลางอากาศ แล้วจึงก้าวเท้าเดินเข้าไป ปรมาจารย์เถียนยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเดินตามเข้าไปติดๆ คนสนิทอีกหลายคนของประมุขตระกูลจินก็ทยอยตามเข้าไป ในม้วนภาพปรากฏร่างของคนหลายคนกำลังเดินลึกเข้าไปในเส้นทางนั้น ราวกับภาพเคลื่อนไหวที่ถูกเร่งความเร็ว

เมื่อร่างของพวกเขาทั้งหมดหายลับไป ม้วนภาพก็ร่วงหล่นลงพื้น ถนนบนภาพหายไป เหลือเพียงกระดาษขาวแผ่นหนึ่ง

ในขณะเดียวกัน ลั่วชวนก็นำกำลังคนบุกเข้ามา

เธอเหลือบไปเห็นม้วนกระดาษขาวบนพื้น พอหยิบขึ้นมาดูก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันที

ผู้ช่วยเสี่ยวซูร้อนรน “แย่แล้ว พวกมันหนีไปได้”

แต่ลั่วชวนกลับเงยหน้าขึ้น ในดวงตาฉายแววเย็นเยียบ

“หนีไม่พ้นหรอก!”

เธอหยิบม้วนภาพสีขาวขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด “เอาของสิ่งนั้นเข้ามา”

ไม่นานเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคสองคนก็ยกของสิ่งหนึ่งเข้ามา เสี่ยวซูเหลือบมองแวบหนึ่ง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

นั่นคือหีบใบหนึ่ง

เป็นหีบไม้แดงโบราณ บนหีบสลักลวดลายดอกไม้ นก แมลง และปลา โดยเฉพาะบนฝาหีบนั้นแกะสลักเป็นรูปหงส์ไฟกำลังโบยบิน หางของมันดูราวกับมีชีวิตชีวา พร้อมจะร่ายรำทะยานสู่สรวงสวรรค์ได้ทุกเมื่อ

ดูแล้วเหมือนสินสอดของคุณหนูตระกูลใหญ่ในสมัยโบราณ

ผู้ช่วยเสี่ยวซูอุทานอย่างตกใจ “ผู้กองใหญ่คะ นี่... นี่คือหีบสินสอดลี้ลับหรือคะ ของสิ่งนี้อันตรายมาก ท่านต้องระวังตัวด้วยนะคะ”

แต่ลั่วชวนไม่ใส่ใจ เธอปลดสลักลับบนหีบแล้วยกฝาขึ้น

ข้างในหีบว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย

ลั่วชวนนำม้วนภาพเปล่านั้นใส่เข้าไป แล้วปิดฝาลง

ไม่นานหีบก็ส่องแสงสีขาวจางๆ ออกมา สีหน้าของลั่วชวนเคร่งขรึม เธอวางมือลงบนลายหงส์ไฟบนหีบ

“ผู้กองใหญ่คะ!” ผู้ช่วยเสี่ยวซูรีบห้าม “ให้ฉันทำเองดีกว่าค่ะ”

“ไม่ได้” ลั่วชวนพูดอย่างหนักแน่น “พลังบำเพ็ญของฉันอยู่ในขั้นหลอมจิตระดับสูงสุดแล้ว ฉันทนได้ แต่เธอรับไม่ไหว”

“แต่ว่าพวกเรายังต้องการท่าน...” ดวงตาของผู้ช่วยเสี่ยวซูแดงก่ำ เกือบจะร้องไห้ออกมา

“วางใจเถอะ ฉันรู้ขีดจำกัดของตัวเองดี” ลั่วชวนวางมือทั้งสองข้างลงบนหงส์ไฟตัวนั้น

แสงบนหีบสว่างวาบขึ้นมาทันที สีหน้าของลั่วชวนบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด พลังงานในร่างของเธอไหลทะลักเข้าสู่หีบอย่างไม่ขาดสาย

ใบหน้าของเธอยิ่งซีดขาวลงเรื่อยๆ เส้นเลือดบนแขนปูดโปน สีหน้าก็ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้น ราวกับกำลังเผชิญกับทัณฑ์ทรมานอันโหดร้าย

หีบใบนั้นตะกละตะกลามอย่างยิ่ง ราวกับจะสูบเธอให้แห้งเหือด ผู้ช่วยเสี่ยวซูร้อนรน คว้าปืนพลังวิญญาณจากเจ้าหน้าที่สืบสวนข้างๆ แล้วเล็งไปที่หีบใบนั้น

“แลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียม ถ้าแกอยากจะดูดพลังของผู้กองใหญ่เพิ่ม หรือคิดจะเอาชีวิตท่าน ฉันจะยิงแกให้แหลกเดี๋ยวนี้ ให้มันพังกันไปข้างหนึ่งเลย!”

หีบไม่ตอบสนอง ยังคงดูดพลังของลั่วชวนต่อไป เสี่ยวซูหน้าเครียด ปลดเซฟตี้ เตรียมจะลั่นไก

ในที่สุดหีบก็ดูเหมือนจะยอมอ่อนข้อ แสงสีขาวค่อยๆ อ่อนลง ลั่วชวนจึงปล่อยมือและถอยหลังไปหลายก้าว

“ผู้กองใหญ่คะ!” ผู้ช่วยเสี่ยวซูรีบทิ้งปืนเข้าไปประคองเธอ ลั่วชวนโบกมือ “ฉันไม่เป็นไร”

ผู้ช่วยเสี่ยวซูมองลั่วชวนที่เหงื่อโทรมกาย ผิวของเธอซีดขาวจนน่ากลัว ไม่เหมือนคนเป็น

“ผู้กองใหญ่คะ หีบใบนี้น่ะเป็นภูตผีปีศาจที่เจ้าเล่ห์มาก การทำข้อตกลงกับมันอันตรายอย่างยิ่ง ท่านเป็นเสาหลักของพวกเรา จะมาเสี่ยงแบบนี้อีกไม่ได้นะคะ” ผู้ช่วยเสี่ยวซูพูดด้วยความเจ็บปวดใจ

“มีแต่พลังบำเพ็ญของฉันเท่านั้นที่ทำข้อตกลงกับมันได้” ลั่วชวนกล่าวพลางจับแขนของผู้ช่วยไว้ “ถ้าเป็นพวกเธอ คงตายไปนานแล้ว”

เธอรับยาเสริมพลังวิญญาณจากเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคมาดื่มรวดเดียวหลายหลอด สีหน้าถึงได้ดีขึ้นเล็กน้อย

“เปิดได้แล้ว”

ผู้ช่วยเสี่ยวซูเปิดฝาหีบ มีแสงสีขาววาบขึ้นมา พอแสงหายไป ข้างในกลับปรากฏบันไดทอดตัวลงไปด้านล่าง

หีบใบนี้สามารถทำให้ความปรารถนาเป็นจริงได้ แต่ต้องแลกมาด้วยพลังชีวิต

มีเพียงคนในยุทธภพระดับเดียวกับลั่วชวนเท่านั้น ที่จะสามารถรอดชีวิตมาได้หลังจากถูกสูบพลังงานไปมหาศาล

ความปรารถนาที่ลั่วชวนขอคือการติดตามกลุ่มของประมุขตระกูลจิน ถนนเส้นนี้คือเส้นทางในม้วนภาพที่หีบสินสอดลี้ลับจำลองขึ้นมา

ผู้ช่วยเสี่ยวซูพูดอย่างกังวล “ผู้กองใหญ่คะ ภูตผีปีศาจตนนี้เจ้าเล่ห์มาก ใครจะไปรู้ว่าบนเส้นทางนี้มีกับดักอะไรรออยู่ ต้องระวังให้มากนะคะ”

สีหน้าของลั่วชวนเคร่งขรึมลง “พวกเราไม่มีเวลาแล้ว ตอนนี้ข้างนอกมีคนตายทุกขณะ ระดับน้ำในแม่น้ำเจียหลินก็ลดลงเรื่อยๆ ถ้ามัวชักช้าไปกว่านี้ แล้วสายมังกรขาดสะบั้นจริงๆ พวกเราก็จะกลายเป็นคนบาปในประวัติศาสตร์”

ทุกคนเงียบไป

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะรับผิดชอบทั้งหมดเอง” พูดจบ เธอก็กระโดดลงไปเป็นคนแรก

[จบตอน]