บทที่ 551 คุณเป็นคนที่บริสุทธิ์

บทที่ 551 คุณเป็นคนที่บริสุทธิ์

“คุณเป็นคนที่บริสุทธิ์”

ว่านซุ่ยรู้สึกเขินอายเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อ ใช่สิฉันยังไม่เคยนะ กล่าวอย่างขัดเขินว่า “ฟังที่คุณพูดแล้ว เหมือนฉันเป็นนักบุญเลย”

“คุณจะเป็นนักบุญหรือไม่ผมไม่รู้” ดวงตาของหลินซีเฉินราวกับมีดวงดาวนับหมื่นดวงส่องประกาย “แต่ผมจะปล่อยให้คุณแพ้ไม่ได้”

“ผมไม่อาจปล่อยให้ผู้คนคิดว่าความสำเร็จจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อละทิ้งมโนธรรม กระทำการอย่างไร้ยางอาย และใช้เล่ห์เหลี่ยมเพทุบายเท่านั้น”

“คนดีจะแพ้ไม่ได้”

“การทำความดี ช่วยเหลือคนดี ไม่ใช่เรื่องผิด”

ว่านซุ่ยตกตะลึงไปกับคำพูดของเขา

หลินซีเฉินไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น เขาหมุนรถเข็นมุ่งหน้าไปยังลิฟต์

ว่านซุ่ยได้แต่มองตามเขาไป จนกระทั่งบานประตูลิฟต์ค่อยๆ ปิดลง

ยังมีอีกประโยคหนึ่งที่หลินซีเฉินไม่ได้พูดออกมา

การปรากฏตัวของเธอ ได้พิสูจน์แล้วว่าการเสียสละของทีมพวกเขานั้น...มีความหมาย

ว่านซุ่ยนั่งอยู่ในห้องของตัวเอง พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

เธอเองก็ไม่คาดคิดมาก่อนว่าการกระทำตามใจของตนเองจะส่งผลกระทบต่อพวกเขาอย่างลึกซึ้งถึงเพียงนี้ ถึงขั้นเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของพวกเขาได้

ถ้าอย่างนั้น ทุกสิ่งที่เธอทำมาก็มีความหมายด้วยใช่ไหม?

ช่างเถอะ อย่าคิดมากเลย เลิกคิดฟุ้งซ่านบั่นทอนตัวเองดีกว่า ชีวิตต้องดำเนินไปตามใจปรารถนา จิตใจถึงจะปลอดโปร่ง

ท้องฟ้าของเมืองจิ่นเฉิงเป็นสีฟ้าครามสดใส

ในฤดูร้อน เมืองจะร้อนอบอ้าว แสงแดดแผดเผาพื้นปฐพี ทำให้ทั้งเมืองราวกับกำลังถูกย่างอยู่บนเตา บนท้องถนนจึงมีผู้คนเดินสัญจรบางตา

ในสภาพอากาศเช่นนี้ หากไม่มีธุระด่วนเป็นพิเศษ ก็คงไม่มีใครอยากจะย่างเท้าออกจากบ้าน มีเพียงบรรดาคนที่ต้องตรากตรำทำงานหนักเหมือนวัวเหมือนควาย ผู้ซึ่งถูกภาระค่าใช้จ่ายในชีวิตกดทับจนหลังแทบหักเท่านั้น ที่ยังคงต้องเร่งรีบเดินทางบนท้องถนน และในเวลาไม่นานก็ถูกแดดแผดเผาจนเหงื่อท่วมกาย

ในตรอกข้างถนนแห่งหนึ่ง มีชายชราคนหนึ่งกำลังเดินอยู่แล้วจู่ๆ ก็ล้มลงไป พอดีกับที่มีคนเดินผ่านมา เขาจึงยื่นมือไปหาคนผู้นั้น แล้วพูดอย่างอ่อนแรงว่า “ฉันน้ำตาลในเลือดต่ำ...ขอลูกอมให้ฉันสักเม็ดได้ไหม”

คนผู้นั้นสะดุ้งตกใจ เขามองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีกล้องวงจรปิด ก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นแล้วรีบเดินหนีไปทันที

จากนั้นก็มีคู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินผ่านมา ชายชราเอ่ยปากอีกครั้ง “น้ำ ขอน้ำให้ฉันดื่มหน่อย...”

เด็กสาวอยากจะเข้าไปช่วย แต่กลับถูกแฟนหนุ่มของเธอรั้งไว้

“อย่าไปนะ” เด็กหนุ่มกระซิบเสียงเบา “ระวังโดนต้มตุ๋น เดี๋ยวนี้ทำดีไม่ได้ดีนะ ถ้าเขาบอกว่าเธอเป็นคนผลักล่ะก็ โดนฟ้องจนหมดตัวแน่”

เด็กสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พอนึกถึงเงินในกระเป๋าที่ไม่ค่อยมีของตัวเอง สุดท้ายก็รีบเดินจากไปพร้อมกับแฟนหนุ่ม

ชายชรานอนตากแดดที่ร้อนระอุอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ลมหายใจของเขาเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ ทันใดนั้นก็มีเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งวิ่งเข้ามา

เด็กหญิงคนนั้นอายุราวสิบขวบ เสื้อผ้าของเธอมอมแมมและไม่พอดีตัว ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นเสื้อผ้าเก่าของคนอื่น ที่หน้าอกของเธอสวมจี้เล็กๆ รูปหยดน้ำ ซึ่งดูไร้ราคา เป็นของที่หาซื้อได้ตามแผงลอยในราคาหนึ่งหยวน แต่เธอก็กลัวว่ามันจะหายไป จึงเก็บซ่อนไว้ในเสื้ออย่างระมัดระวัง

เธอถือถุงใบใหญ่ที่ใหญ่กว่าตัวเธอเสียอีก ข้างในเต็มไปด้วยขวดน้ำอัดลมเปล่าที่เก็บมา แบกไว้บนบ่าที่ยังเยาว์วัยและบอบบางของเธอ

เธอยังเด็ก ไม่ประสาต่อความโหดร้ายของสังคม เมื่อเห็นชายชรานอนอยู่บนพื้น ก็รีบวิ่งเข้าไป พยายามพยุงชายชราขึ้นมาอย่างสุดความสามารถ แล้วพาเขาไปนั่งพิงกำแพงในที่ร่มข้างๆ

คนที่เดินผ่านไปมาเห็นภาพนี้เข้า ก็ซุบซิบกันเสียงเบา “เฮ้อ เด็กคนนี้น่าสงสารจัง สงสัยจะโดนต้มตุ๋นเข้าให้แล้ว”

“ดูการแต่งตัวของเด็กคนนั้นสิ ท่าทางจะไม่มีเงินจ่ายหรอก”

“พ่อแม่เธอน่าสงสารนะ เงินที่หามาได้จากการเก็บขยะอย่างยากลำบาก จะโดนคนแก่ไร้ยางอายพวกนี้หลอกเอาไป”

“ไม่ใช่ว่าคนแก่กลายเป็นคนไม่ดี แต่เป็นคนไม่ดีที่แก่ลงต่างหาก”

คนเดินถนนพูดไปพลางรีบเดินจากไป เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเองต้องเดือดร้อนไปด้วย

“น้ำ...น้ำ...” ริมฝีปากของชายชราแห้งแตกจนเป็นขุย เด็กหญิงรีบค้นของในตัวอย่างรวดเร็ว หยิบขวดน้ำแร่ที่ดื่มไปแล้วครึ่งหนึ่งออกมาให้เขาดื่ม

ชายชราดื่มรวดเดียวจนหมด ดูเหมือนจะมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง แล้วก็พูดอีกว่า “ฉันน้ำตาลในเลือดต่ำ มีอะไรให้กินไหม?”

เด็กหญิงคลำไปเจอลูกอมผลไม้หนึ่งเม็ดในกระเป๋า นั่นเป็นรางวัลที่คุณยายให้เธอเมื่อวานนี้ เพราะเธอเก็บขวดได้ถุงใหญ่ ตัวเธอเองยังไม่กล้ากินเลย

แต่เธอก็ยังหยิบลูกอมออกมา แกะเปลือก แล้วป้อนเข้าปากชายชรา

เมื่อชายชรากินลูกอมเข้าไป ก็พอมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง สีหน้าก็ดูใจดีขึ้น

“หนูน้อย หนูเป็นเด็กดีจริงๆ” ชายชราลูบหัวเธอ “ขอบใจนะ”

เด็กหญิงเขินอายเล็กน้อย พูดว่า “คุณปู่ ไม่เป็นไรก็ดีแล้วค่ะ หนูไปก่อนนะคะ วันนี้ยังต้องเก็บขวดอีก”

“เดี๋ยวก่อน หนูน้อย หนูมีความปรารถนาอะไรไหม?” ชายชราเรียกเธอไว้

เด็กหญิงหันกลับมาสบตากับชายชราพอดี และถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ

ดวงตาคู่นั้นมหัศจรรย์มาก มองดูเหมือนดวงตาธรรมดาทั่วไป แต่ก็คล้ายกับหลุมดำสองหลุมที่สามารถดูดกลืนเธอเข้าไป และปลุกความปรารถนาที่อยู่ส่วนลึกในใจของเธอให้ตื่นขึ้น

“หนู...หนูอยากแข็งแกร่งขึ้นค่ะ” เด็กหญิงพึมพำ “หนูอยากมีแรงเยอะมากๆ คุณยายของหนูบาดเจ็บ ถ้าหนูมีแรงเยอะๆ ก็จะเก็บขวดได้มากขึ้น เอาเงินไปซื้อของกิน รักษาคุณยาย แล้วยังปกป้องคุณยายไม่ให้ถูกคนเก็บขวดคนอื่นรังแกได้ด้วย”

ชายชรายิ้มออกมา

“ได้ ปู่จะทำให้ความปรารถนาของหนูเป็นจริง”

[จบตอน]