บทที่ 544 《เปลี่ยนสมอง》

บทที่ 544 《เปลี่ยนสมอง》

“ตัวเอกของเราในวันนี้เป็นนักเรียนคนหนึ่ง แซ่หร่าน พวกเราจะเรียกเขาว่าเสี่ยวหร่าน บางทีเขาอาจจะไม่มีพรสวรรค์ด้านการเรียน ไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหน ผลการเรียนของเขาก็อยู่ท้ายๆ ของห้องเสมอ คุณครูเคยบอกกับพ่อแม่ของเขาว่า เขาไม่เหมาะกับการเรียน ให้ไปเรียนสายอาชีพ อนาคตจะได้เป็นช่างฝีมือ ก็หาเงินได้เยอะเหมือนกัน”

“แต่พ่อแม่ของเขากลับหัวรั้น เชื่อว่า ‘ทุกสิ่งล้วนต่ำต้อย มีเพียงการศึกษาสูงส่ง’ ลูกชายของพวกเขาจะไปเป็นช่างฝีมือขันสกรูได้อย่างไร ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำให้ได้ เพื่อจะได้เป็นเจ้าคนนายคน”

“เสี่ยวหร่านเติบโตขึ้นภายใต้แรงกดดันมหาศาลจากพ่อแม่ ทุกวันต้องเรียนถึงเที่ยงคืน วันหยุดสุดสัปดาห์ก็เต็มไปด้วยคลาสเรียนพิเศษ แต่สมองของเขากลับตามไม่ทัน เรื่องที่คนอื่นฟังเพียงครั้งสองครั้งก็เข้าใจ แต่เขาฟังสิบรอบก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี”

“เมื่อเห็นว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยใกล้เข้ามาทุกที ผลการเรียนของเขาอย่าว่าแต่มหาวิทยาลัยชั้นนำเลย แม้แต่วิทยาลัยอาชีวะทั่วไปก็ยังสอบไม่ติด พ่อแม่ของเขารับความจริงที่ลูกชายของตัวเองโง่กว่าคนอื่นไม่ได้ เอาแต่ร้องไห้ทั้งวัน ส่วนพ่อของเขาก็เอาแต่กล่าวหาว่าเขาไม่พยายาม สรุปคือทุกอย่างเป็นความผิดของเสี่ยวหร่าน ส่วนยีนของพวกเขาสองสามีภรรยานั้นไม่มีปัญหาอะไรเลยแม้แต่น้อย”

“เสี่ยวหร่านเจ็บปวดมาก เขาไม่อยากกลับไปบ้านหลังนั้นเลย ทุกวันหลังเลิกเรียนและเรียนพิเศษตอนค่ำ เขาชอบไปนั่งเล่นริมสระน้ำของโรงเรียนสักพัก มีเพียงช่วงเวลานี้เท่านั้นที่เขารู้สึกสงบใจได้บ้าง”

“ในคืนนั้น เขาก็มาที่ริมสระน้ำอีกครั้ง แต่กลับได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือแผ่วเบา เขาจึงรีบตามเสียงนั้นไป เห็นชายชราคนหนึ่งกำลังติดอยู่ในโคลนริมสระน้ำ เขาเกาะกอหญ้าริมน้ำไว้แน่น แต่ก็ปีนขึ้นมาไม่ได้สักที”

“ถึงแม้เสี่ยวหร่านจะเรียนไม่เก่ง แต่เขาก็เป็นเด็กดีมีน้ำใจ เขาไม่ได้คิดเลยว่าจะเจอคนแก่มาหลอกต้มตุ๋น จึงเข้าไปใช้แรงทั้งหมดที่มีดึงชายชราขึ้นมาจากสระน้ำ”

“เขายังกลัวว่าชายชราจะเป็นหวัด จึงถอดเสื้อนอกของตัวเองให้ชายชราสวม ชายชรารู้สึกซาบซึ้งใจมาก บอกว่าเมื่อครู่มีคนเดินผ่านมาสองสามคน พวกเขาได้ยินเสียงของเขาอย่างชัดเจน แต่กลับไม่มีใครเข้ามาช่วย ทั้งยังชื่นชมเสี่ยวหร่านว่าเป็นคนดีมีน้ำใจ”

“เขาถามเสี่ยวหร่านว่ามีความปรารถนาอะไรบ้าง เขาอยากจะตอบแทนเสี่ยวหร่าน เสี่ยวหร่านเป็นคนที่ไม่ระแวงใคร เขาจึงเปิดอกระบายความทุกข์ทั้งหมดของตนให้ชายชราฟัง สุดท้ายเขายังเคาะศีรษะของตัวเองแล้วพูดว่า ‘ถ้าสมองของผมฉลาดกว่านี้สักหน่อยก็คงดี ผมจะได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่พ่อกับแม่อยากให้เข้าได้’”

“ในขณะนั้นเอง ชายชราก็เผยรอยยิ้มประหลาดออกมา แล้วถามเขาว่าอยากจะเปลี่ยนสมองให้ฉลาดขึ้นไหม? เสี่ยวหร่านพยักหน้าว่าอยาก ชายชราจึงบอกให้เขากลับไปก่อน แล้วบอกว่าคืนนี้จะไปเปลี่ยนสมองให้”

“เสี่ยวหร่านไม่ได้ใส่ใจคำพูดของชายชราเลยแม้แต่น้อย เขาคิดว่าชายชราเพียงแค่ปลอบใจเขาและพูดเล่นกับเขาเท่านั้น”

“สมองจะเปลี่ยนได้อย่างไรกัน? ถ้าเปลี่ยนสมองคนก็ต้องตายสิ?”

“หลังจากกลับถึงบ้าน เขาก็ถูกพ่อแม่ด่าว่าอีกระลอก หลังจากด่าเสร็จ แม่ก็เอาแต่ร้องไห้เงียบๆ ส่วนพ่อก็สูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า”

“เขารู้สึกว่าบรรยากาศมันกดดันเกินไป จึงหลบอยู่ในห้องนอนไม่กล้าออกมา ก่อนนอนเขาคิดในใจเงียบๆ ว่าถ้าเปลี่ยนสมองได้จริงๆ ก็คงดี เขาขอไม่มาก แค่ให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ได้ก็พอ”

“กลางดึกคืนนั้นเขาฝันไป ในความฝันอันเลือนราง ชายชราคนนั้นมาหาเขา ในมือยังถือตะกร้าไม้ไผ่ใบหนึ่ง เขามายืนอยู่ข้างเตียงแล้วพูดกับเสี่ยวหร่านว่า ‘อย่ากลัวไปเลย ฉันมาช่วยเธอเปลี่ยนสมองแล้ว’”

“ในฝัน เสี่ยวหร่านฝันว่าตนเองถูกชายชราเปิดกะโหลกศีรษะออก ชายชรานำสมองของเขาออกมา แล้วหยิบสมองก้อนหนึ่งออกมาจากตะกร้าไม้ไผ่ ใส่เข้าไปในศีรษะของเขา”

“เขาสะดุ้งตื่นทันที รีบลูบศีรษะของตัวเอง โชคดีที่ศีรษะของเขายังอยู่ ไม่มีร่องรอยการถูกเปิด แม้แต่เส้นผมก็ไม่หายไปสักเส้น”

“เขาคิดว่ามันเป็นเพียงความฝันเท่านั้น”

“แต่ในไม่ช้าเขาก็พบความแตกต่าง เขารู้สึกว่าสมองของตัวเองปลอดโปร่งขึ้นมาก แม้แต่นิสัยก็ยังเปลี่ยนเป็นคนเปิดเผยมากขึ้น เมื่อก่อนเวลาเจอญาติหรือเพื่อนร่วมชั้นเรียน เขาจะรีบก้มหน้าเดินหนีไป แต่ตอนนี้กลับสามารถเอ่ยปากทักทายก่อนได้”

“เมื่อมาถึงโรงเรียน ความรู้สึกนี้ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น โจทย์ที่เมื่อก่อนทำไม่ได้ ตอนนี้เขามองเพียงแวบเดียวก็ทำได้แล้ว เนื้อหาที่ครูสอน เมื่อก่อนเขาฟังหลายรอบก็ยังไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้กลับเข้าใจได้ทันทีและจำได้ไม่ลืม”

“เขาตื่นเต้นดีใจและคิดว่า หรือว่าสิ่งที่เห็นเมื่อคืนนี้ไม่ใช่ความฝัน เขาได้เปลี่ยนสมองของคนฉลาดมาจริงๆ และกลายเป็นคนฉลาดไปแล้ว”

“ผลการเรียนของเขาก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ในการสอบประจำเดือน เขากระโดดจากอันดับสามจากท้ายห้องขึ้นมาเป็นอันดับที่สิบห้าจากหัวห้อง ผลการเรียนนี้ทำให้ครูผู้สอนทุกคนตกตะลึง นึกว่าเขาโกงข้อสอบ หัวหน้าฝ่ายวิชาการเรียกเขาไปที่ห้องพักครู แล้วให้ข้อสอบชุดใหม่กับเขา ไม่คิดว่าเขาจะทำเสร็จอย่างรวดเร็ว ทั้งยังได้คะแนนสูงอีกด้วย”

“เขากลายเป็นคนดังของโรงเรียน ทุกคนต่างพูดว่าเขาสมองปลอดโปร่งขึ้นแล้ว นิสัยก็ดีขึ้นด้วย ในที่สุดพ่อแม่ของเขาก็มีรอยยิ้มบนใบหน้า เขาก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ใฝ่ฝันได้สำเร็จ”

“แต่หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ”

“ฤดูร้อนของเมืองจิ่นเฉิงมักจะมีพายุฝนตกหนัก บางครั้งก็ตกติดต่อกันหลายวัน ตกหนักราวกับฟ้าจะถล่มลงมา”

[จบตอน]