บทที่ 521 ราชาเฉ่าโข่ว

บทที่ 521 ราชาเฉ่าโข่ว

ทั้งสองคนก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าเอ่ยปาก

ผู้ใหญ่บ้านเดินเข้าไปโค้งคำนับตวนกงว่านอีกครั้ง แล้วกล่าวว่า “ขอท่านเทพโปรดชี้แนะด้วยครับ ฮวงจุ้ยของที่นี่มีปัญหามากใช่หรือไม่ครับ จำเป็นต้องหาที่ฝังใหม่หรือไม่?”

ตวนกงว่านจ้องเขม็งไปที่สองพี่น้อง สร้างแรงกดดันอย่างมหาศาล

“ที่นี่คือจุดมังกร” ตวนกงว่านยกมือขึ้น ชี้ไปรอบทิศทาง แล้วกล่าวว่า “ภูเขาทั้งสี่ทิศนี้ปรากฏเป็นลักษณะ ‘เก้ามังกรคำนับจุด’”

“อะไรนะ? จุดมังกร?”

ชาวบ้านต่างตกตะลึงจนหน้าซีดเผือด มองไปรอบๆ ตามทิศที่นิ้วของเขาชี้

มีคนช่างสงสัยลองนับดู ปรากฏว่ามียอดเขาเก้ายอดพอดี

หากพิจารณาอย่างละเอียด ยอดเขาทั้งเก้ายอดนี้ดูคล้ายกับหัวมังกรเก้าหัวที่กำลังก้มคำนับสุสานแห่งนี้อยู่จริงๆ

“บ้านไหนฝังบรรพบุรุษไว้ในจุดมังกร ลูกหลานในภายภาคหน้าย่อมต้องได้เป็นโอรสสวรรค์” ตวนกงว่านกล่าว

ประโยคนี้ราวกับสายฟ้าฟาด ทำเอาชาวบ้านทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ตกตะลึง

ว่านซุ่ยมองไปที่คุณอาสองและคุณอาสามแวบหนึ่ง ก็พบว่าบนใบหน้าของพวกเขามิได้มีสีหน้าตกตะลึง มีเพียงความตื่นตระหนก

นี่แสดงให้เห็นว่าแท้จริงแล้วพวกเขารู้มาตั้งแต่แรกว่าที่นี่คือจุดมังกร

“พวกเจ้ารู้มาตั้งแต่แรกแล้ว” ตวนกงว่านเอ่ยขึ้นตรงๆ ทำเอาทั้งสองคนตกใจจนตัวสั่น

คุณอาสองทนแรงกดดันไม่ไหว พูดขึ้นก่อนว่า “พวกเรา... พวกเราไม่มีความกล้าถึงเพียงนั้น และก็ไม่ได้ทะเยอทะยานขนาดนั้นด้วยครับ ตอนนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าโอรสสวรรค์แล้ว ตอนที่อาจารย์ฮวงจุ้ยท่านนั้นเอ่ยขึ้นมา พวกเราเพียงแค่คิดว่าจะฝังบิดาไว้ในสุสานมงคลแห่งนี้ เผื่อว่าลูกหลานจะได้เป็นขุนน้ำขุนนาง ร่ำรวยมั่งคั่ง พวกเราไม่กล้ามีความคิดอื่นใดเลยจริงๆ ครับ”

คุณอาสามฉลาดกว่า รีบกล่าวว่า “พวกเราจะรีบเลือกวันย้ายโลงศพของบิดาไปฝังที่อื่นทันทีครับ สุสานมงคลแห่งนี้ก็ขอมอบให้ท่านตวนกงครับ”

พวกเขานึกว่าตวนกงว่านหมายปองฮวงจุ้ยทำเลทองแห่งนี้ จึงคิดจะมอบให้เพื่อจะได้ไม่ล่วงเกินเขา

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านดังเซ็งแซ่ขึ้นอีกครั้ง

“สองพี่น้องนี่เลวจริงๆ ตอนพ่อมีชีวิตอยู่ก็ไม่ดูแลให้ดี พอสิ้นใจไปแล้วยังจะมาใช้ศพบิดาเพื่อเสริมบารมีให้ลูกหลานตัวเองอีก”

“เหอะ ไม่ดูสารรูปตัวเองเลยว่ามีวาสนาพอหรือไม่”

“ยังจะฝันเฟื่องอยากเป็นโอรสสวรรค์อีก ตลกสิ้นดี”

“ข้าว่าไม่ใช่ฝีมือศัตรูที่ไหนมาทำลายสุสานหรอก ต้องเป็นพ่อของพวกเขานั่นแหละ ที่ชิงชังลูกอกตัญญูสองคนนี้จนทนไม่ไหว อยากจะปีนขึ้นมาจากหลุมมาสั่งสอนพวกมันมากกว่า”

ตวนกงว่านกล่าวอย่างแผ่วเบา “ถึงแม้ที่นี่จะเป็นจุดมังกร แต่ก็เป็นดินแดนหงส์ หากในตระกูลของเจ้ามีคนได้เป็นโอรสสวรรค์ ก็ต้องเป็นผู้หญิง”

ตอนที่เขาพูดประโยคนี้ เสียงของเขาเบามาก ถึงขนาดที่คุณอาสองและคุณอาสามที่อยู่ใกล้ที่สุดยังไม่ได้ยินชัดเจน แต่ว่านซุ่ยมีประสาทหูดีเป็นพิเศษ จึงได้ยินอย่างชัดเจน

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง เผยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อออกมา

ลูกสาวของตระกูลว่าน ก็มีแค่เธอคนเดียวมิใช่หรือ?

คุณอาสองกับคุณอาสามเป็นคนไร้คุณธรรม บ้านของพวกเขาทั้งสองจึงมีแต่ลูกชาย ไม่มีลูกสาวเลยแม้แต่คนเดียว

ก่อนหน้านี้ยังมีคนบอกว่าทั้งสองบ้านมีบุญวาสนา แต่พอพวกลูกชายโตขึ้นมากลับไม่มีใครได้ดีเลยสักคน คนที่เรียนสูงสุดก็แค่ระดับอาชีวศึกษา ส่วนใหญ่ไปทำงานที่เจียวโจว ได้ยินมาว่าบ้านคุณอาสองยังมีลูกชายคนหนึ่งไปก่อเรื่องข้างนอกจนถูกจับติดคุกอยู่หลายปี

กลับเป็นว่านเจี้ยวที่ทำนาอยู่บ้าน ถึงจะไม่มีความสามารถโดดเด่นอะไร แต่ก็ไม่เคยสร้างเรื่องสร้างราว

หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพูดอีกเลยว่าทั้งสองบ้านมีบุญวาสนา

บางทีการมีลูกชายเยอะๆ ก็อาจเป็นเจ้ากรรมนายเวรที่กลับมาเกิดเพื่อทวงหนี้ก็เป็นได้

ความหมายของตวนกงว่านคือ... เธอจะได้เป็นโอรสสวรรค์อย่างนั้นหรือ?

ว่านซุ่ยอดไม่ได้ที่จะกลอกตา ยุคสมัยไหนแล้ว ยังจะมาเป็นโอรสสวรรค์อะไรอีก?

แค่คณะกรรมการหมู่บ้านพาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาสองสามคนก็จัดการได้แล้ว

ความเป็นไปได้ที่เธอจะเป็นจักรพรรดินีแห่งการนอนหลับยังมีมากกว่าอีก

เธอราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง จึงเงยหน้าขึ้นทันที ก็เห็นตวนกงว่านที่สวมหน้ากากปีศาจหน้าเขียวเขี้ยวงอกกำลังมองมาที่เธอพอดี

ไม่ ไม่ใช่

คนที่กำลังจ้องมองเธออยู่ไม่ใช่ตวนกงว่าน แต่เป็นหน้ากากนั่นต่างหาก

เป็นเทพเจ้าหรือภูตผีตนใดตนหนึ่งซึ่งไม่รู้ที่มาที่ไป ไม่รู้นามแซ่ กำลังจ้องมองเธออย่างไม่วางตา

ไม่รู้ทำไม ว่านซุ่ยกลับไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอจ้องมองเขากลับไป ราวกับข้ามผ่านกาลเวลา ข้ามผ่านมิติ ไปสื่อสารกับสิ่งมีชีวิตจากอีกโลกหนึ่ง

เนิ่นนานผ่านไป ตวนกงว่านจึงหันหน้าไปทางอื่น

ในชั่วขณะนั้นเอง การสื่อสารข้ามมิติพลันสลายไป เธอกลับคืนสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง

“สายไปแล้ว” ตวนกงว่านเอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เสียงดังขึ้นมาก “ตอนนี้จะย้ายสุสานก็สายไปแล้ว ชะตาของพวกเจ้าแบกรับฮวงจุ้ยที่ดีถึงเพียงนี้ไม่ไหว ทั้งยังไม่อาจรองรับบุญวาสนาอันยิ่งใหญ่นี้ได้”

คุณอาสองและคุณอาสามมีสีหน้าตื่นตระหนก ผู้ใหญ่บ้านรีบเดินเข้าไปโค้งคำนับถาม “ท่านตวนกงครับ ที่ว่ารับบุญวาสนาไม่ได้... จะเป็นอย่างไรหรือครับ? จะประสบเคราะห์กรรมถึงขั้นบ้านแตกสาแหรกขาดหรือไม่?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนในตระกูลว่านต่างก็ตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ คุณอาสะใภ้สองทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ส่วนคุณอาสะใภ้สามก็หน้าซีดเผือด

ตวนกงว่านกระโดดตามท่ารำไปสองก้าว มาถึงหน้าหลุมศพของคุณปู่ว่าน ชี้เข้าไปข้างในแล้วกล่าวว่า “เขารับบุญวาสนาที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ไม่ได้ ที่แห่งนี้ได้กลายเป็นดินแดนอัคคีไปแล้ว คนที่ถูกฝังอยู่ข้างล่าง... ได้กลายเป็นราชาเฉ่าโข่วไปแล้ว!”

เมื่อได้ยินนามนั้น ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกตะลึงพรึงเพริด

[จบตอน]