บทที่ 381 ความทรงจำของพวกคุณถูกเปลี่ยนแปลงไปแล้ว

บทที่ 381 ความทรงจำของพวกคุณถูกเปลี่ยนแปลงไปแล้ว

เขาหันหน้ามาทางว่านซุ่ยแล้วพูดว่า “ก่อนหน้านี้พวกเราผ่านสถานีวิญญาณร้ายแห่งหนึ่ง ข้างนอกเต็มไปด้วยภูตผีปีศาจ หลังจากประตูรถเปิดออก พวกมันก็พยายามจะเบียดเสียดเข้ามาบนรถ กุ่ยเตาผลักผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งลงไป เพื่อใช้หล่อนล่อฝูงภูตผีปีศาจไปทางอื่น”

ว่านซุ่ยขมวดคิ้ว “หล่อนยอมเหรอคะ”

“หล่อนไม่ยอมครับ” เด็กหนุ่มดูเหมือนจะโกรธมากเช่นกัน เขากำหมัดแน่น “กุ่ยเตาจับลูกชายวัยเจ็ดขวบของหล่อนไว้ บังคับให้หล่อนลงไปล่อภูตผีปีศาจ”

สีหน้าของว่านซุ่ยเคร่งขรึมลง

“แล้วเด็กคนนั้นล่ะคะ”

เด็กหนุ่มดูจะหวาดกลัวสายตาของเธออยู่บ้าง จึงตอบว่า “ผู้หญิงคนนั้นล่อภูตผีปีศาจไปได้ ไม่มีตัวไหนขึ้นมาบนรถเลย ตอนนั้นเด็กคนนั้นทั้งร้องไห้ทั้งโวยวาย แถมยังขู่กุ่ยเตาว่า ต่อให้ตายเป็นผีก็จะไม่ปล่อยเขาไป จะต้องแก้แค้นให้แม่ให้ได้”

“พอถึงสถานีถัดไปซึ่งเป็นสถานีสายหมอก ก็มีสัตว์ประหลาดที่มีหนวดเหมือนปลาหมึกยักษ์ยื่นเข้ามาในตู้โดยสาร สัตว์ประหลาดตัวนั้นใหญ่โตมาก แต่ร่างกายของมันซ่อนอยู่ในม่านหมอก หนวดของมันเข้ารัดตัวกุ่ยเตาไว้ แต่ในช่วงเวลาคับขัน เขากลับโยนเด็กชายคนนั้นเข้าไปในม่านหมอก หนวดเส้นนั้นจึงคลายออก แล้วหันไปจับเด็กชายคนนั้นแทน เขารอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด”

ว่านซุ่ยเก็บค้อนทุบเกราะของตัวเองขึ้นมา แล้วพูดว่า “เมื่อครู่ที่ฉันไม่ได้ทุบมันให้ตายในค้อนเดียว นับเป็นความผิดของฉันเอง ครั้งหน้าถ้าได้เจออีก จะต้องทุบให้ตายสถานเดียว”

คู่รักนักศึกษาหนุ่มสาวพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเต็มที่

“จริงสิคะ” ว่านซุ่ยถาม “พวกคุณเคยเห็นคนชื่อเสิ่นจวิ้นไหมคะ ชื่อในโลกออนไลน์ของเขาคือ ‘ชิงโต้วผู้ช่างจ้อ’”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของหลินซีเฉินก็หม่นแสงลงเล็กน้อย ในดวงตาฉายแววซับซ้อนยากจะบรรยาย

เด็กสาวที่ชื่ออาเซิงมองไปยังช่างซ่อมคนนั้น “ช่างหลี่ คุณมานานที่สุดแล้ว คุณเคยเห็นเขาไหมคะ”

ช่างหลี่ก็คือชายที่สวมชุดช่างซ่อมนั่นเอง ว่านซุ่ยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเปิดรูปของเสิ่นจวิ้นให้เขาดู

“อ๋อ เขาเองเหรอครับ” ช่างหลี่พยักหน้า “ผมจำได้ เขาขึ้นรถมาเมื่อห้าวันก่อน แต่เขาตายไปแล้ว”

“อะไรนะคะ” ว่านซุ่ยตกใจ “เขาตายแล้วเหรอคะ ตายได้ยังไง”

“ตายหลังจากขึ้นรถมาได้ไม่นานครับ” ช่างหลี่พูด “เขาไม่ยอมเอาอาหารให้กุ่ยเตา กุ่ยเตาจึงไม่พอใจเขาอย่างมาก พอถึงสถานีไร้คนก็เลยหลอกให้เขาลงจากรถไป”

อาเซิงอธิบายให้เธอฟังอย่างใจดีว่า “สถานีไร้คน ก็คือสถานีที่ไม่มีคนอยู่เลยแม้แต่คนเดียวค่ะ สถานีนี้จะไม่มีภูตผีปีศาจขึ้นมาบนรถ แต่คนที่ลงไปจะต้องตายแน่นอน ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาตายได้ยังไง แต่ทุกคนจะตายอย่างน่าอนาถมากค่ะ”

เธอเห็นว่านซุ่ยไม่พูดอะไร จึงอธิบายต่อ “รถไฟขบวนนี้จะผ่านสถานีสามประเภทค่ะ ประเภทแรกคือสถานีวิญญาณร้าย ที่นั่นเต็มไปด้วยวิญญาณร้าย ประเภทที่สองคือสถานีสายหมอก บนชานชาลาเต็มไปด้วยหมอก ในหมอกมีสัตว์ประหลาดพิสดารนานาชนิด และอีกประเภทหนึ่งคือสถานีไร้คนค่ะ”

“สถานีสองประเภทแรกจะมีภูตผีปีศาจพยายามบุกขึ้นมาบนรถ ภูตผีปีศาจพวกนี้อันตรายมากค่ะ” เธอชี้ไปยังตู้โดยสารอื่นๆ “บนรถเองก็มีภูตผีปีศาจอยู่มากมาย ตราบใดที่ไม่ไปละเมิดกฎของพวกมันเข้า พวกมันก็จะไม่ทำร้ายพวกเราค่ะ”

ว่านซุ่ยขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่เป็นเวลานาน ทันใดนั้นก็ถามขึ้นว่า “ใครเป็นคนบอกกฎพวกนี้กับพวกคุณเหรอคะ กุ่ยเตาจะใจดีขนาดนั้นเลยเหรอ”

อาเซิงชี้ไปที่ช่างซ่อมที่อยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วพูดว่า “ช่างหลี่เป็นคนบอกพวกเราค่ะ”

ช่างหลี่มองพวกเขาด้วยสายตาแปลกๆ “ผมไปบอกพวกคุณตอนไหนกัน”

“ก็ตอนที่พวกเราเพิ่งขึ้นรถมาไงคะ” อาเซิงดึงแขนแฟนหนุ่มที่อยู่ข้างๆ “อาหยาง ใช่ไหม”

อาหยางกลับพูดอย่างสงสัย “ไม่ใช่คุณหลิงเป็นคนบอกพวกเราเหรอ”

คุณหลิงก็คือพนักงานออฟฟิศคนนั้น เขารีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ใช่ผมนะครับ ผมจะกล้าพูดเรื่องนี้ต่อหน้ากุ่ยเตาได้ยังไง ตอนนั้นที่เจ๊วังบอกผม ก็ยังต้องหลบหน้ากุ่ยเตาเลย”

ช่างหลี่กลับทำหน้าสงสัย “เจ๊วังบอกคุณตอนไหนกัน หลังจากขึ้นรถมาหล่อนก็เอาแต่กอดลูกตัวเองไว้แน่น แทบไม่ปริปากพูดเลยสักคำ แล้วจะมาบอกเรื่องพวกนี้กับคุณได้ยังไง”

ทุกคนมองหน้ากันไปมา

หลินซีเฉินเอ่ยปากขึ้น “ความทรงจำของพวกเราถูกเปลี่ยนแปลงไปแล้ว”

ทุกคนตกใจไปตามๆ กัน

เขาพูดต่อ “ตอนที่พวกเราขึ้นรถมา กฎของรถไฟภูตผีขบวนนี้ก็ปรากฏขึ้นในหัวของพวกเรา”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แววตาพลันมืดมนลง “แต่กฎพวกนี้ ไม่จำเป็นต้องเป็นความจริงทั้งหมด”

อาหยางตกใจ “คุณหมายความว่า ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องโกหกเหรอครับ แต่ผมเห็นสัตว์ประหลาดในม่านหมอกกับตาตัวเองนะ!”

“คุณเคยโกหกไหม” เขามองไปที่นักศึกษาชาย แล้วถาม

อาหยางพยักหน้า “ใครจะไม่เคยโกหกบ้างล่ะครับ ต่อให้โตแล้วไม่เคย ตอนเด็กๆ ก็ต้องเคยบ้างแหละ”

“นักโกหกชั้นยอด หากต้องการหลอกลวงใครสักคน ก็มักจะผสมเรื่องจริงเก้าส่วนเข้ากับเรื่องโกหกหนึ่งส่วน” หลินซีเฉินกล่าว “ดังนั้นกฎในหัวของพวกคุณ ส่วนใหญ่เป็นเรื่องจริง แต่บางทีส่วนที่สำคัญที่สุดอาจจะเป็นเรื่องโกหก”

ภายในตู้โดยสารเงียบสงัดราวกับป่าช้า

ความรู้สึกหวาดระแวงแผ่ซ่านไปอย่างรวดเร็ว บรรยากาศภายในตู้โดยสารพลันหนักอึ้งจนน่าอึดอัด เป็นเวลานาน อาเซิงถึงเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “ถ้าอย่างนั้น...ถ้าอย่างนั้นสถานีทางรอดในตำนาน มีอยู่จริงไหมคะ”

หัวใจของทุกคนกระตุกวูบไปพร้อมกับเสียงของเธอ

นั่นคือความหวังเดียวของพวกเขา

ในขณะนั้นเอง เสียงประกาศก็ดังขึ้น

[จบตอน]