บทที่ 341 เพื่อนรัก หลังชนหลัง

บทที่ 341 เพื่อนรัก หลังชนหลัง

ในถังขยะมีเสียงเคี้ยวดังออกมา เหมือนสุนัขป่าแทะกระดูก ดังแคร็กๆ

ในที่สุดก็มีคนทนรับความกดดันไม่ไหว เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เธอกรีดร้องพร้อมกับคว้าเก้าอี้ตัวหนึ่งฟาดเข้ากับกำแพงอย่างแรง

"ฉันไม่เล่นเกม! ปล่อยฉันไป! ปล่อยฉันไป!" เธอตะโกนอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ไร้ประโยชน์ บนกำแพงไม่มีแม้แต่เศษปูนร่วงลงมา

จางลี่และคนอื่นๆ เข้าไปห้าม แต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะของหัวกะโหลกดังมาจากโทรศัพท์มือถือสยองขวัญเครื่องนั้น

"ฮิฮิฮิ ไม่ยอมเล่นเกมก็จะตายนะ"

"เผละ!"

พร้อมกับเสียงระเบิดดังขึ้น หัวของผู้หญิงคนนั้นก็แตกละเอียดเหมือนแตงโม ของเหลวสีแดงปนขาวพุ่งกระเซ็นเต็มใบหน้าของคนสองคนที่อยู่ใกล้ที่สุด

จางลี่และเด็กผู้ชายอีกคนตกใจจนตัวแข็งทื่อ

"ฮิฮิฮิ เหลือเวลาอีกสามนาที ผู้ที่ทำไม่สำเร็จภายในเวลาที่กำหนด ทุกคนจะต้องพบจุดจบเช่นเดียวกับเธอ"

ทุกคนต่างขนหัวลุก ทำได้เพียงเล่นเกมต่อไป

ว่านซุ่ยกำลังพันแผลให้หยางจื่อหาน ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวน ที่แท้มีเพื่อนร่วมรุ่นอีกคนเสียชีวิตแล้ว หน้าอกของเขาถูกฉีกกระชาก อวัยวะภายในไหลนองเต็มพื้น

แต่ก็มีคนที่ได้รับรางวัลเช่นกัน

คือจางลี่ เธอกลับเก็บกิ๊บติดผมอันหนึ่งได้ กิ๊บอันนั้นก็เหมือนจะถูกไฟไหม้ มีรอยไหม้เกรียมอยู่บ้าง แต่ก็ยังใช้ได้

เกมรอบที่สองจบลง มีคนตายไปสามคน

ว่านซุ่ยก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่านี่เพิ่งจะด่านที่สอง ก็ทำให้เพื่อนร่วมรุ่นสิบคนตายไปครึ่งหนึ่งแล้ว

คนที่เหลืออยู่มีเพียงคุณครูหวัง ว่านซุ่ย จางลี่ หยางจื่อหาน และสวี่ชวน

ในห้องส่วนตัวราวกับนรก ทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยเลือดเนื้อ ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่น่าสะอิดสะเอียน

จางลี่ทนไม่ไหว พยุงกำแพงอาเจียนเอาของที่กินเข้าไปเมื่อเย็นนี้ออกมาทั้งหมด

"ฮิฮิฮิ ยินดีด้วยทุกท่าน ที่ผ่านด่านที่สองไปได้ ตอนนี้เข้าสู่ด่านที่สาม ระวังตัวด้วยนะ เกมต่อไปจะยิ่งน่าตื่นเต้นขึ้นไปอีก พวกคุณจะต้องชอบแน่"

"แปะ"

ไฟดับลงอีกครั้ง ดับไปสี่ห้าวินาทีแล้วก็สว่างขึ้นใหม่ ห้องส่วนตัวกลับสะอาดเอี่ยมอ่อง หม้อชามรามไหและคราบเลือด ศพที่เกลื่อนพื้นหายไปหมดสิ้น ราวกับตอนที่พวกเขาเพิ่งมาถึงใหม่ๆ ที่ทั้งสะอาดและสว่าง

ว่านซุ่ยบ่นในใจ: ฉากในเกมยังรีเฟรชได้ด้วยเหรอ?

แหล่งอันตรายที่อยู่เบื้องหลังมือถือเครื่องนี้ คงไม่ใช่นักออกแบบเกมที่ทำงานหนักจนตายคาโต๊ะหรอกนะ?

"ฮิฮิฮิ ยินดีต้อนรับสู่ด่านที่สาม: หลังชนหลัง"

"เพื่อนรัก ตลอดไป หลังชนหลัง"

"เชิญผู้เล่นหาเพื่อนร่วมทีมในความมืดแล้วยืนหลังชนหลังกันสามนาที ระวังนะ เพื่อนที่คุณเจออาจจะไม่ใช่คนเป็นก็ได้นะ"

"ถ้าเพื่อนร่วมทีมของคุณไม่ใช่คน มันอาจจะฆ่าคุณก็ได้นะ"

"เกมเริ่ม"

ไฟดับลงอีกครั้ง คราวนี้ทุกคนมีปฏิกิริยาที่รวดเร็ว พุ่งไปยังคนที่อยู่ใกล้ที่สุด

คนที่อยู่ใกล้ว่านซุ่ยที่สุดคือจางลี่ ไม่ทันที่ว่านซุ่ยจะขยับ เธอก็พุ่งเข้ามาเอง ในวินาทีสุดท้ายก่อนที่ความมืดจะมาเยือน เธอก็คว้ามือของว่านซุ่ยไว้

หลังจากความมืดมาเยือน เธอกับว่านซุ่ยก็ยืนหลังชนหลังกัน แต่ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือเปล่า ว่านซุ่ยรู้สึกว่าแผ่นหลังของเธอเย็นเฉียบเกินไป

หรือว่าเธอจะเหงื่อแตกพลั่ก?

รอบด้านมืดสนิท มืดจนมองไม่เห็นนิ้วมือตัวเอง เสียงของคุณครูหวังดังขึ้นมา "ทุกคนหาเพื่อนร่วมทีมหลังชนหลังกันได้หรือยัง?"

ว่านซุ่ยจับมือทั้งสองข้างของจางลี่ไว้ แล้วพูดว่า "คุณครูหวังคะ หนูหาได้แล้วค่ะ"

จางลี่ก็พูด "ฉันก็หาได้แล้ว"

คุณครูหวังพูด "ทุกคนขานรับหน่อย มีใครอยู่คนเดียวไหม?"

ทุกคนต่างก็เปิดปากพูด ไม่มีใครอยู่คนเดียว

ทุกคนต่างก็ค้นพบความน่ากลัวในเรื่องนี้

พวกเขามีกันแค่ 5 คน ถ้าสองคนยืนหลังชนหลังกัน ย่อมต้องมีคนหนึ่งที่ไม่มีคู่

หรือก็คือ ตอนนี้มีคนหนึ่งกำลังยืนหลังชนหลังอยู่กับภูตผีปีศาจ

เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากของทุกคน

หัวใจของว่านซุ่ยเต้นระรัว

เธอไม่อยากให้มีใครตาย อย่างน้อยก็ในด่านนี้

"ทุกคนใจเย็นๆ ก่อน" เธอเอ่ยขึ้นทันที "พวกเรามาบอกชื่อของตัวเองทีละคน ทุกคนตั้งใจฟังนะ ดูว่าคนที่อยู่ข้างหลังใครไม่ได้พูด"

"ว่านซุ่ย"

จางลี่รีบพูด "จางลี่"

"หวังเจี้ยนกั๋ว"

"สวี่ชวน"

"หยางจื่อหาน"

ว่านซุ่ยหันไป "คุณครูหวังคะ คนที่อยู่ข้างหลังคุณครูไม่ได้พูดค่ะ"

นับตั้งแต่ที่เธอกินอาหารที่มีพลังปราณเข้าไป ตอนนี้สัมผัสของเธอเฉียบคมมาก เพียงแค่ฟังครั้งเดียวก็สามารถแยกแยะได้ว่าทิศทางไหนขาดคนไป

หนังศีรษะของคุณครูหวังชาไปหมด

ในความทรงจำของเขา เขาจำได้ว่าตัวเองยืนหลังชนหลังอยู่กับสวี่ชวน เขายังจำได้ด้วยซ้ำว่าก่อนที่ความมืดจะมาเยือน เขาก็คว้ามือของสวี่ชวนไว้แล้ว

แต่เมื่อครู่สวี่ชวนกลับพูดจากที่ที่ห่างจากเขาไปสามก้าว

คนที่อยู่ข้างหลังเขาไม่ใช่สวี่ชวน

เขารู้สึกได้ว่ามือสองข้างที่เขาจับอยู่นั้นกำลังเปลี่ยนแปลงไป ก่อนหน้านี้ยังคงนุ่มนิ่มอยู่ แต่ตอนนี้กลับแข็งทื่อ อีกทั้งบนนั้นยังขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ เหมือนกับถูกไฟไหม้

มือคู่นั้นขยับ

มันจับคุณครูหวังไว้แน่น แรงมหาศาล ราวกับจะบีบกระดูกมือของคุณครูหวังให้แหลกละเอียด

คุณครูหวังอยากจะผลักมือคู่นั้นออกไป แต่ว่านซุ่ยกลับพูดว่า "คุณครูหวังคะ ใจเย็นๆ ค่ะ ตอนนี้ยังผลักเขาออกไปไม่ได้"

"ท-ทำไมล่ะ?" เสียงของคุณครูหวังสั่นเทา

"กติกาของเกมคือการหาเพื่อนร่วมทีม แล้วยืนหลังชนหลังกับเขาสามนาที" ว่านซุ่ยพูด "ในกติกาไม่ได้กำหนดว่าเพื่อนร่วมทีมจะต้องเป็นคนเป็น ถ้าตอนนี้คุณครูผลักเขาออกไป มีโอกาสสูงมากที่จะถูกตัดสินว่าทำผิดกฎ แล้วถูกกำจัดทิ้งทันที"