บทที่ 181 เนื้อพวกนั้นเน่าหมดแล้ว

บทที่ 181 เนื้อพวกนั้นเน่าหมดแล้ว

จากภาพในกล้องวงจรปิด ชายชราคนนั้นค่อยๆ เดินไปทางลิฟต์ เพื่อนบ้านหญิงจ้องเขม็ง หวังจะเห็นหน้าเขาให้ชัดๆ จะได้มีข้อมูลไปบอกตำรวจตอนพวกเขามาถึง

ทันใดนั้น เธอก็เบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ประตูลิฟต์ไม่ได้เปิดออก ชายชราคนนั้นไม่ได้กดปุ่มลิฟต์ด้วยซ้ำ แต่กลับเดินตรงไปยังประตูลิฟต์ แล้วก็... หายไป

เขาหายตัวไปในอากาศธาตุ!

เทพเพลงพลันรู้สึกโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก "ทีนี้คุณเชื่อหรือยังล่ะ? ถ้ามันไม่ใช่ภูตผีปีศาจ จะทะลุกำแพงได้ยังไง?"

ใบหน้าของเพื่อนบ้านหญิงซีดเผือด "คุณ... คุณลากภูตผีมาหาฉันเหรอ? คุณจะฆ่าฉันให้ตายหรือไง!"

เธอไม่พูดพร่ำทำเพลง ไล่เทพเพลงออกไปทันที โชคดีที่ตาเฒ่าควักไส้จากไปแล้ว มิฉะนั้นเขาคงต้องจบชีวิตลงที่นั่น

เขาไม่กล้ากลับบ้าน ใจยังสั่นไม่หาย "คุณห้าร้อยปี ตอนนี้ผมควรทำยังไงดี?"

"วางใจเถอะ ภูตผีตนนั้นไม่กลับมาแล้ว" ว่านซุ่ยกล่าว "คุณรีบเอาเสื้อผ้าที่ใส่ตอนไปซื้อหัวใจหมูไปเผาทิ้งให้หมด เพื่อป้องกันไว้ก่อน ของที่สัมผัสกับเสื้อผ้าพวกนั้นก็ต้องเผาหรือทิ้งไปด้วย"

ใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของเทพเพลงก็พลันสงบลง ตอนนี้เขาเชื่อมั่นในตัวว่านซุ่ยอย่างยิ่ง ในเมื่อว่านซุ่ยบอกให้เขากลับบ้านได้ ก็หมายความว่าที่บ้านของเขาปลอดภัยแล้วแน่นอน

เขารีบร้อนกลับห้อง ห้องของเขาสะอาดสะอ้าน ไม่มีร่องรอยการบุกรุกแม้แต่น้อย แม้แต่ตัวล็อกประตูก็กลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างน่าอัศจรรย์

ชาวเน็ตพากันล้อเลียน "ตาเฒ่าควักไส้คนนี้ก็ดีเหมือนกันนะเนี่ย ยังช่วยซ่อมล็อกประตูให้อีก"

เทพเพลงบอกว่ามันไม่ตลกเลยสักนิด

เขาไม่กล้าแตะต้องเสื้อผ้าพวกนั้น จึงใช้ไม้สอยผ้าเกี่ยวเสื้อผ้าเหล่านั้นโยนเข้าไปเผาในห้องน้ำ จากนั้นก็รีบนำตะกร้าผ้าไปทิ้ง

โชคดีที่พอกลับถึงบ้านเขาก็ถอดเสื้อผ้าอาบน้ำเลย เฟอร์นิเจอร์ในบ้านจึงไม่ต้องทิ้ง แต่เขาวางแผนว่าพอฟ้าสางจะใช้น้ำยาฆ่าเชื้อทำความสะอาดอย่างละเอียดอีกครั้ง เพื่อไม่ให้หลงเหลือกลิ่นใดๆ ที่จะดึงดูดภูตผีตนนั้นกลับมาอีก

แต่ว่านซุ่ยกลับรู้สึกเหมือนลืมอะไรบางอย่างไป

สดับพิรุณ ณ เรือนบุปผา พลันเตือนขึ้นมาในช่องความคิดเห็น "แล้วหัวใจหมูที่ทิ้งไปล่ะจะทำยังไง?"

ว่านซุ่ยสะดุ้งเฮือก

ใช่แล้ว หัวใจหมูลูกนั้นยังอยู่ในถังขยะ พนักงานเก็บขยะจะมาเก็บขยะทุกเช้ามืด ถ้าพวกเขาไปสัมผัสหัวใจหมูลูกนั้นเข้า...

เธอรีบถาม "เทพเพลง คุณเอาหัวใจหมูไปทิ้งที่ไหน?"

เทพเพลงชะงักไปครู่หนึ่งแล้วตอบ "ในถังขยะนอกซูเปอร์มาร์เก็ตซินอินที่สิบแปดหลี่ครับ"

ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด พูดจาอ้ำๆ อึ้งๆ "คุณห้าร้อยปี คุณ... คุณคงไม่ได้จะให้ผมไปเอาหัวใจหมูนั่นมาเผาด้วยใช่ไหม? ผม... ผมเพิ่งจะรอดตายมานะ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของว่านซุ่ยแข็งค้าง

ช่างเลือกที่ทิ้งได้ดีจริงๆ

ซูเปอร์มาร์เก็ตซินอินก็อยู่ตรงข้ามอาคารเฉาหยางไม่ใช่หรือไง?

นี่นายรอฉันอยู่ตรงนี้สินะ?

"คุณห้าร้อยปี?" เทพเพลงเห็นเธอเงียบไปจึงถามอย่างระมัดระวัง

พอเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับพวกผู้ชายหน้าตาดีทีไร ไม่เคยมีเรื่องดีๆ เลยสักครั้ง

"ฉันไปเอง" ว่านซุ่ยหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วเดินตรงออกไปนอกประตู

เทพเพลงกลืนน้ำลาย ในใจเกิดการต่อสู้กันอย่างหนัก เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะเขา คุณห้าร้อยปีช่วยชีวิตเขาไว้ แต่เขากลับปล่อยให้เธอไปเสี่ยงอันตราย นี่มันจะไม่ใจดำไปหน่อยเหรอ?

แต่... แต่เขาไม่รู้วิชาอาคมอะไรเลย ถึงไปก็มีแต่จะเป็นภาระเปล่าๆ

เขาเพิ่งจะรอดตายมาหยกๆ ตอนนี้จะให้กลับไปเสี่ยงอีกเหรอ?

เขาไม่กล้าดูความคิดเห็นของชาวเน็ตในห้องไลฟ์สด รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกย่างสดอยู่บนกองไฟ

ว่านซุ่ยลงจากตึกแล้วเดินตรงมายังถังขยะใบนั้น

เธอเอาโทรศัพท์มือถือใส่ไว้ในกระเป๋า ชาวเน็ตต่างพากันประท้วงว่ามุมกล้องมันเอียงเกินไป ดูลำบาก

บ่นก็ส่วนบ่น แต่ไม่มีใครออกจากห้องไลฟ์สดเลย

จำนวนคนในห้องไลฟ์สดยังคงพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทะลุห้าล้านคนแล้ว

นี่เป็นตัวเลขที่น่ากลัวอย่างยิ่ง แม้จะเทียบกับสตรีมเมอร์ทั้งหมด ก็ถือว่าเป็นระดับแนวหน้าแล้ว

ยอดวิวเยอะเหรอ? แลกมาด้วยชีวิตน่ะสิ

ว่านซุ่ยสวมถุงมือยางเงียบๆ แล้วลากถังขยะออกมา

กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงของซากศพก็ปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ หัวใจหมูลูกนั้นปรากฏขึ้นต่อหน้ากล้องอย่างเด่นชัด ที่น่าประหลาดคือ มันยังคงเต้นตุบๆ อยู่เล็กน้อย ราวกับยังมีชีวิต

"ผมเป็นหมอ นี่ไม่ใช่หัวใจหมูแน่นอน!" มีชาวเน็ตคนหนึ่งรีบพูดขึ้น

"หรือว่านี่คือ... หัวใจคน?"

"ขนาดของมันใหญ่กว่าหัวใจคนปกติอยู่รอบหนึ่งเลยทีเดียว" ชาวเน็ตอีกคนกล่าว "นี่คือหัวใจของคนตาย และยังเป็นหัวใจที่เริ่มเน่าเปื่อยและบวมขึ้นแล้วด้วย!"

"ขอถามหน่อย ท่านก็เป็นหมอเหรอครับ?"

"ผมเป็นนิติเวช! ผมเคยเห็นหัวใจแบบนี้นับครั้งไม่ถ้วน เมื่อสองวันก่อนผมเพิ่งชันสูตรศพหนึ่ง ในช่องอกของเขาก็มีหัวใจแบบนี้แหละ เหม็นสุดๆ ตอนนี้บนตัวผมยังมีกลิ่นเน่านั้นติดอยู่เลย ล้างยังไงก็ไม่ออก"

"อย่าพูดอีกเลย ผมกำลังกินมื้อดึกอยู่ จะอ้วกแล้ว แหวะ~"

"แปลกจริง ในเมื่อหัวใจดวงนี้เน่าเหม็นแล้ว ทำไมเทพเพลงถึงไม่รู้ตัวล่ะ?"

สดับพิรุณ ณ เรือนบุปผา ออกมาอธิบายให้ทุกคนฟังอีกครั้ง "พลังอาคมของตาเฒ่าควักไส้สามารถส่งผลต่อการรับรู้กลิ่นและภาพของคน ทำให้เขาคิดว่าหัวใจดวงนี้สดใหม่มาก หรือกระทั่งคิดว่ามันน่าอร่อยด้วยซ้ำ จริงๆ แล้วหัวใจดวงนี้เหม็นกลิ่นซากศพมาตั้งแต่แรกแล้ว เขาอาศัยกลิ่นซากศพนี่แหละตามหาเทพเพลงเจอ"

"ในร้านขายเนื้อนั่นต้องไม่ได้มีแค่หัวใจดวงเดียวแน่ๆ ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า เนื้อที่ตาเฒ่าควักไส้ชำแหละไว้ทั้งหมด ก็เน่าเปื่อยอย่างรุนแรงแล้วน่ะสิ?"