ตอนที่ 21 เล่นงาน!

ตอนที่ 21 เล่นงาน!

สิบวันหลังงานประลองครั้งใหญ่ของเมืองวายุไกล ฟ้ามืดครึ้ม เมฆดำแผ่ปกคลุมไปทั่วแผ่นดิน

กุบกับ ๆ!

เสียงกีบม้าก้องไปทั้งเมือง พื้นดินสั่นสะเทือน ผู้คนจำนวนมากปิดประตูบ้าน แม้แต่ในบรรยากาศยังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งการเข่นฆ่าฟัน

ไม่รู้ว่าเสียงกีบม้าดังอยู่นานเท่าใด ในที่สุดพวกมันก็หยุดอยู่ที่เดียวกัน หน้าจวนสกุลไป๋นั่นเอง

ชาวเมืองมองไปทางจวนสกุลไป๋ เห็นเพียงความมืดมิดราวกับเหล่ามัจจุราชทหารม้าล้อมจวนสกุลไป๋เอาไว้ แม้แต่นกสักตัวก็บินออกจากจวนสกุลไป๋ไม่ได้

"จวนสกุลไป๋จบสิ้นแล้ว!"

นี่เป็นความคิดของแทบทุกคน แม้ตระกูลไป๋จะรุ่งเรืองในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เซียวเฉินก็กำลังจะเข้าร่วมสำนักสวรรค์ไร้ขอบเขต แต่ทว่าภายใต้การปิดล้อมของกองกำลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้ พวกเขายังคงไม่อาจหลีกเลี่ยงหายนะได้

"ชุดเกราะสีคราม นี่เหล่าทหารม้ามาจากเมืองเกราะครามอย่างนั้นหรือ" บางคนตกตะลึงอย่างมาก เมืองเกราะครามเป็นเมืองใหญ่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของแคว้นไพศาล หากพูดถึงความรุ่งเรืองทางด้านการฝึกยุทธ์แล้ว นับว่าเหนือกว่าเมืองวายุไกลมากทีเดียว

สัญลักษณ์ของเมืองเกราะครามก็คือกองทัพเกราะสีคราม ทหารหนุ่มในเมืองเกราะครามทุกคนต่างภาคภูมิใจที่ได้เข้าร่วมกองทัพเกราะสีคราม

มันคือกองทัพที่แข็งแกร่งและน่าเกรงขาม แม้จะมีเพียงส่วนหนึ่งที่บุกมายังเมืองวายุไกล แต่ก็ยังชวนให้ผู้คนขนลุกขนพองได้

ผู้คนเห็นแม่ทัพขี่ม้าตัวสูงใหญ่อยู่หน้าประตูจวนสกุลไป๋ มองตระกูลไป๋ด้วยสายตาเย็นชา

หลิงหยวนถูและผู้นำตระกูลเหล่งอยู่บนหลังม้าข้างเขา ใบหน้าฉายแววถมึงทึง

ผู้แข็งแกร่งจากจวนเจ้าเมือง ผู้อาวุโสจากตระกูลเหล่งและตระกูลโจว ต่างอยู่เบื้องหลังพวกเขา

สงครามแสนดุเดือดกำลังปะทุขึ้น

"ขอบคุณพี่ซินที่นำกองทัพเกราะสีครามถ่อเดินทางมาไกล ตระกูลหลิงรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง" ยามนี้หลิงหยวนถูเอ่ยกับแม่ทัพข้าง ๆ

"ท่านเจ้าเมืองหลิง พูดเช่นนี้ก็เกรงใจเกินไป ก่อนข้าจะออกเดินทาง เจ้าเมืองได้กำชับไว้ว่าเขากับท่านเป็นเพื่อนกันมานานแล้ว เขาเสียใจกับการเสียชีวิตของเจ้าเมืองน้อยหลิงมาก จึงให้ข้ามาช่วยท่านปราบกบฏในเมืองวายุไกล!" แม่ทัพกล่าวเสียงดัง

"ดวงวิญญาณของบุตรชายข้าบนสรวงสวรรค์ย่อมซาบซึ้งในความช่วยเหลือของเมืองเกราะคราม" หลิงหยวนถูคำนับเล็กน้อย แม้เขาจะเป็นเจ้าเมือง แต่เมืองวายุไกลกับเมืองเกราะครามก็ไม่อาจเปรียบเทียบกันได้ กองทัพเกราะสีครามเพียงไม่ถึงหนึ่งในสิบนี้ ก็เพียงพอจะกวาดล้างเมืองวายุไกลของเขาได้แล้ว

แม้แต่ซินตู้ผู้อยู้ใต้บังคับบัญชาของเจ้าเมืองเกราะครามก็ยังมีพลังบำเพ็ญถึงขอบเขตสะพานแห่งชีวา เขาจึงไม่กล้าโอหัง

"ปิดล้อมตระกูลไป๋ทั้งหมดแล้วหรือไม่" ซินตู้ถาม

"รายงานท่านแม่ทัพ ผู้ใดในตระกูลไป๋ก็หนีไปไหนไม่ได้!" ทหารคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ขณะขานรับเสียงดัง

"ดีมาก" ซินตู้พยักหน้าเล็กน้อยก่อนหันไปหาหลิงหยวนถู "เชิญท่านเจ้าเมืองจัดการ"

ม้าของหลิงหยวนถูเดินไปข้างหน้าสองก้าว เสียงของเขาเสมือนระฆังดังก้องไปทั่วจวนสกุลไป๋

"เซียวเฉินโหดเหี้ยมกระหายเลือด แม้แต่พ่อบุญธรรมที่เลี้ยงดูมาก็ยังกล้าฆ่า นับเป็นสิ่งที่ไม่สามารถยอมรับได้ ตระกูลหลิงในฐานะเจ้าเมืองวายุไกล ย่อมต้องปกป้องความเป็นธรรม ทวงความยุติธรรมคืนให้ตระกูลโจว ขอเพียงตระกูลไป๋ยอมส่งตัวเซียวเฉิน กองทัพเกราะสีครามจะถอนทัพทันที แต่หากตระกูลไป๋ยังคงหลงผิด ต้องการอยู่ร่วมกับสัตว์ร้ายตนนี้ ก็อย่าโทษที่ข้าไม่คำนึงถึงความสัมพันธ์อันยาวนาน และสังหารล้างบาง!"

แม้ชาวเมืองวายุไกลจะรู้ดีว่าหลิงหยวนถูใส่ร้ายป้ายสี แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรนัก เขาถึงกับสามารถเชิญกองทัพเกราะสีครามมาเพื่อกำราบเซียวเฉิน จะมีผู้ใดกล้ากล่าวปกป้องเซียวเฉินแม้สักคำอีก

"หากต้องการใส่ร้ายป้ายสี เหตุใดต้องหาข้ออ้าง ท่านเจ้าเมืองหลิงต้องการปกป้องความเป็นธรรม หรือต้องการแก้แค้นแทนบุตรชายของท่านเอง ข้าคิดว่าทุกคนคงตัดสินได้เอง!"

ชายหนุ่มผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นต่อสายตาผู้คน เขาก้าวออกมาด้วยฝีเท้ามั่นคง ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มไม่ยี่หระ ราวกับไม่เห็นกองทัพทหารม้ามากมายนอกประตู

ไป๋ชิงเฟิง ไป๋เนี่ยนปิง และคนอื่น ๆ เดินตามหลังเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

แม้ตระกูลไป๋ของพวกเขาจะฝึกฝนอย่างหนักในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ทว่าระยะเวลานั้นสั้นเกินไป ความก้าวหน้าของพวกเขามีจำกัด

ในทางกลับกัน กองทัพเกราะสีครามนอกประตูคือทหารที่มีพลังบำเพ็ญต่ำสุดอยู่ในขอบเขตทะเลทุกข์ขั้นเจ็ด และยังผ่านการต่อสู้มาโชกโชน พลังยุทธ์ย่อมไม่ต่ำต้อย

"ไม่คิดเลยว่าหลิงหยวนถูจะทำการใหญ่เพียงนี้" ไป๋ชิงเฟิงรู้ว่าหลิงหยวนถูจะไม่ยอมแพ้ แต่นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะถึงขั้นเชิญทหารจากกองทัพเกราะสีครามมา

เขาไม่คิดด้วยซ้ำว่าเซียวเฉินจะกล้าเดินออกไปเผชิญหน้ากับกองทัพนับหมื่นนับแสนเพียงลำพัง

"กองทัพเกราะสีครามปกป้องพื้นที่แถบตะวันออกเฉียงใต้ สมควรจะต่อสู้กับศัตรูในสนามรบ บัดนี้กลับล้อมบ้านเรือนของผู้คน ลืมภารกิจของตนเองไปเสียสิ้น น่าอดสูนัก!"

เซียวเฉินยืนอยู่ต่อหน้าซินตู้ เสียงของเขาดังแผ่ออกไปราวกับกำลังตำหนิกองทัพเกราะสีคราม

"คิดว่าหากพูดเช่นนี้แล้วพวกเราจะไม่กล้าแตะต้องเจ้าหรือ" หลิงหยวนถูเยาะเย้ย "ไม่ว่าจะพูดอะไรวันนี้ เจ้าก็ต้องตาย!"

"ข้าไม่ได้พูดให้พวกท่านฟัง แต่พูดให้ชาวโลกฟังต่างหาก ข้าต้องการให้พวกเขารู้ว่า วันนี้กองทัพเกราะสีครามละทิ้งหน้าที่ของตนเอง ต่อให้ข้าต้องลงมือก็ด้วยความจำเป็น อย่าคิดจะกล่าวโทษข้า!"

เซียวเฉินแผดร้องคำราม หมักจักรพรรดิสงครามพุ่งตรงไปข้างหน้า ร่างของเขาเปล่งแสงแห่งการต่อสู้ราวกับเป็นชุดเกราะเทพเจ้าสงครามไร้เทียมทาน ทะยานเข้าใส่ผู้แข็งแกร่งจากจวนเจ้าเมือง!

ชิงโจมตีก่อน!

ผู้คนต่างตกตะลึง ไม่มีใครคาดคิดว่าเมื่อเผชิญหน้ากับการปิดล้อมอย่างแน่นหนา การตัดสินใจของเซียวเฉินกลับเป็น...เล่นงาน!

เขาพูดเช่นนั้นก็เพื่อไม่ให้ถูกใส่ร้ายว่าเป็น ‘กบฏ’ เลี่ยงไม่ให้เขาและตระกูลไป๋กลายเป็นเป้าการไล่ล่าของคนทั้งแคว้นไพศาล!

ตู้ม!

พลังกำปั้นของเซียวเฉินแข็งแกร่งกว่าเมื่อสิบวันก่อนมาก เพียงหมัดเดียวผู้แข็งแกร่งขอบเขตทะเลทุกข์ขั้นเก้าจากจวนเจ้าเมืองก็ถูกบดขยี้ ร่างกายระเบิดไม่เหลือชิ้นดี!

"ช่างเป็นหมัดที่แข็งแกร่งนัก!" แววตาซินตู้วูบไหว เขาไม่เคยเห็นผู้ที่อยู่ในขอบเขตทะเลทุกข์มีพลังโจมตีน่าหวั่นเกรงเพียงนี้มาก่อน!

"ปั่ก"

ผู้แข็งแกร่งอีกคนจากจวนเจ้าเมืองพุ่งเข้าไปพร้อมกับเปลวไฟลุกโชน ทว่ากำปั้นของเซียวเฉินกลับไม่สะทกสะท้านต่อเพลิงแผดเผา พุ่งทะลุหน้าอกอีกฝ่ายเข้าอย่างจัง ทิ้งรูกลวงอาบเลือดขนาดเท่าแขนไว้

"สารเลว!" หลิงหยวนถูโกรธจัดจนสบถออกมา เซียวเฉินบุกเข้ามาจัดการกับผู้แข็งแกร่งระดับสูงสุดของจวนเจ้าเมืองอย่างต่อเนื่อง เช่นนี้ไม่ถึงห้ายกผู้แข็งแกร่งขอบเขตทะเลทุกข์ขั้นเก้าของจวนเจ้าเมืองก็จะตายหมดสิ้น!

"พวกเจ้ายังยืนดูอยู่ข้าง ๆ อีกหรือ" หลิงหยวนถูตะโกนถามคนจากตระกูลโจวและตระกูลเหล่ง

ทว่าคนจากตระกูลโจวและตระกูลเหล่งต่างสั่นกลัว ไม่กล้าพุ่งไปข้างหน้า

ผู้แข็งแกร่งขอบเขตทะเลทุกข์ขั้นเก้ายังไม่มีปัญญาต้านทานเซียวเฉินได้ หากพวกเขาออกโรงคงถูกเซียวเฉินจัดการไม่ต่างกับผักปลา

"ยามนี้สถานการณ์เป็นเช่นไรไปแล้ว" ชาวเมืองวายุไกลงุนงง ไม่ใช่ว่ากองทัพจะมาปิดล้อมเซียวเฉินหรือ เหตุใดถึงถูกเซียวเฉินเข่นฆ่าจนไม่กล้าลงมือเล่า

ผู้แข็งแกร่งขอบเขตทะเลทุกข์ขั้นเก้าของจวนเจ้าเมืองล้วนตายตกภายในไม่ถึงสิบอึดใจ!

ใบหน้าหลิงหยวนถูเขียวคล้ำ ผู้แข็งแกร่งจากตระกูลโจวและตระกูลเหล่งพากันลนลานถอยกลับ ไม่เว้นแม้แต่ผู้นำตระกูลเหล่ง

"พวกขี้ขลาด!" ซินตู้คล้ายดูแคลนคนในตระกูลต่าง ๆ ในเมืองวายุไกลเหล่านี้ เขาสะบัดธงในมือ ทันใดนั้นกองทัพเกราะสีครามใต้บัญชาของเขาก็ชูหอกทองคำกรูเดินหน้า เจตจำนงค์การต่อสู้อันไร้ขอบเขตแผ่ซ่านไปทั่ว ก่อให้เกิดเสียงคำรามสั่นสะเทือนความเงียบ

"ฆ่า!"