ตอนที่ 19 ข้าไร้ศีลธรรม

ตอนที่ 19 ข้าไร้ศีลธรรม

ภายในเมืองวายุไกลยังมีคนหนุ่มสาวจำนวนมากที่ยังไม่ได้แสดงความสามารถของตน

ทว่ายังมีความจำเป็นต้องขึ้นเวทีอีกหรือ

หลังได้เห็นการต่อสู้ของเซียวเฉินเมื่อครู่ ถึงพวกเขาจะขึ้นลานประลองก็คงไม่มีใครสนใจแล้ว

คน ๆ เดียวกลบรัศมีของทุกคนในเมืองวายุไกลให้มืดมัว

หากแต่ในใจของพวกเขาไม่มีความเคียดแค้นต่อเซียวเฉิน คิดเพียงแต่จะชื่นชม

เขาคือคนที่สามารถสู้ข้ามขอบเขตและเอาชนะกายเต๋าได้ อาจไม่มีใครในทั้งแคว้นไพศาลเทียบเท่าเขาได้อีก

"งานประลองจบแต่เพียงเท่านี้" หลิงหยวนถูดูเหมือนจะเข้าใจสายตาของทุกคน เขาป่าวประกาศอย่างเย็นชา

ไม่มีอันดับ ไม่มีผลลัพธ์ ยุติเพียงเท่านี้

ฝูงชนรู้สึกผิดหวังแต่ยังคงหวนคิดถึง การต่อสู้แสนดุเดือดในวันนี้เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในเมืองวายุไกล

"ขอถามเจ้าเมือง เหมืองแร่ควรอยู่ในการดูแลของตระกูลใด" เซียวเฉินมองหลิงหยวนถูขณะลั่นถาม

ทันใดนั้นสายตาเชือดเฉือนก็พุ่งมายังเซียวเฉิน หลิงหยวนถูไม่เต็มใจนักแต่ยังคงแค่นเสียงตอบ

"ในปีต่อจากนี้เหมืองแร่จะอยู่ในการดูแลของตระกูลไป๋!"

"ขอบคุณเจ้าเมือง" เซียวเฉินมองหลิงหยวนถูที่สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปพร้อมตอบรับเสียงดัง

ทุกคนในตระกูลไป๋ต่างยกยิ้ม ก่อนหน้านี้ใครจะคิดว่ากายเต๋าปรากฏขึ้นในตระกูลโจวแล้ว ตระกูลไป๋ของพวกเขายังสามารถแย่งสิทธิ์ในการดูแลเหมืองแร่มาได้

"ตาแหลมนัก" ไป๋ชิงเฟิงกล่าวกับไป๋เนี่ยนปิงด้วยรอยยิ้ม ชวนให้ใบหน้างดงามของไป๋เนี่ยนปิงแดงขึ้นอีกครั้ง

สิ่งที่ตรงกันข้ามกับความตื่นเต้นของตระกูลไป๋คือท่าทีของโจวขวางเจา เขาส่งสีหน้าเย็นชาและลุกขึ้นเตรียมจากไป ทว่ากลับได้ยินเสียงเยือกเย็นจากด้านหลัง

"สุนัขเฒ่า คิดจะหนีไปอย่างนั้นหรือ"

โจวขวางเจาหันกลับไปเห็นแววตาแน่วแน่และเฉยชาของเด็กหนุ่ม เขาเพิ่งตระหนักว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่หุ่นเชิดที่เขาสามารถบงการได้อีกต่อไปแล้ว

‘แย่แล้ว!’ โจวขวางเจาคิดในใจ ผู้อาวุโสของตระกูลหวังคิดเพียงแค่จะพาโจวหลิงเสวี่ยไป แต่กลับลืมว่าเขาก็เป็นคนที่เซียวเฉินต้องการฆ่า

"เจ้าต้องการอะไร" โจวขวางเจาถามเสียงแข็ง

"ใช้เลือดของเจ้าสักการะวิญญาณของบิดามารดาข้า"

คำพูดเปี่ยมล้นความคับแค้นหลุดมาจากปากเซียวเฉิน ฝูงชนต่างสั่นสะท้านในใจ ผู้แข็งแกร่งขอบเขตตำหนักลี้ลับของตระกูลหวังจากไปแล้ว โจวขวางเจาจะสามารถต้านทานการแก้แค้นของเซียวเฉินได้หรือ

"ข้ามีพระคุณเลี้ยงดูเจ้ากับน้องสาวเจ้ามา" สีหน้าของโจวขวางเจาไม่สู้ดี เขาไม่ได้ใช้ตระกูลหวังมากดดันเซียวเฉิน เพราะเขารู้ว่าอีกฝ่ายไม่สนใจแต่อย่างใด!

"แต่เจ้าหาได้เคยมีความจริงใจ!" เซียวเฉินว่าขัดคำเขา "พ่อแม่ข้าถูกเจ้าฆ่าตาย ความแค้นนี้ไม่อาจลบล้างได้!"

ตูม!

ปราณบนร่างของเซียวเฉินพลุ่งพล่าน ทะเลทุกข์ร้องคำราม หมัดจักรพรรดิสงครามถูกส่งโจมตี ปราณรากฐานฟ้าดินถาโถมไปยังโจวขวางเจา

"ไอ้คนเนรคุณ!"

โจวขวางเจาฟาดฝ่ามือทั้งสองออกไป พลังรากฐานแก่นแท้ในขอบเขตตำหนักลี้ลับขั้นเก้าระเบิดออก ฝ่ามือของเขาเหมือนคลื่นเก้าชั้นซ้อนทับกัน เสริมความแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ขณะทะยานไปข้างหน้า

ผู้ที่จากไปหลายคนชะงักฝีเท้าเพื่อดูการต่อสู้ที่นี่

"ถึงอย่างไรโจวขวางเจาก็เป็นผู้นำตระกูล ไม่น่าจะถูกเล่นงานได้ง่าย ๆ ใช่ไหม" มีคนคิดกับตนเอง

อย่างไรก็ตาม พลังหมัดของเซียวเฉินทะยานไปข้างหน้า พลังฝ่ามือของโจวขวางเจาก็สลายไปในทันทีท่ามกลางความอึกทึก พลังหมัดรุนแรงพุ่งเข้ามาให้ร่างผู้นำตระกูลโจวผู้ยิ่งใหญ่ในเมืองวายุไกลมานานหลายปีต้องกระเด็นไกล!

"รับหมัดของเซียวเฉินไม่ได้อย่างนั้นหรือ" ฝูงชนตกอยู่ในอารามตะลึงงัน เซียวเฉินในขอบเขตทะเลทุกข์ขั้นหกเอาชนะโจวขวางเจาได้ด้วยหมัดเดียว

ฟากฟ้าของเมืองวายุไกลได้เปลี่ยนไปแล้ว!

อั่ก!

เซียวเฉินเหยียบอกโจวขวางเจา ปราณในกายโจวขวางเจาปั่นป่วนจนเจ้าตัวแทบสิ้นใจ

"ท่านผู้นำตระกูล!"

ทุกคนในตระกูลโจวต่างร้องลั่น เขาคือผู้นำตระกูลของพวกเขา แม้ว่าโจวหลิงเสวี่ยจะกำลังจะเข้าเรียนในสำนักสวรรค์ไร้ขอบเขต ทว่ากว่านางจะฝึกฝนสำเร็จนั้นไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน หากสิ้นโจวขวางเจา ตระกูลโจวของพวกเขาก็จะตกต่ำลง

"เซียวเฉิน ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็เติบโตมาในตระกูลโจว เจ้าไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อตระกูลโจวเลยหรือ"

"ใช่แล้ว คนเราไม่สามารถเลือดเย็นได้เพียงนี้ แม้ผู้นำตระกูลจะทำผิดต่อเจ้าแต่ก็น่าจะชดใช้ให้หมดแล้ว"

"พี่เซียวเฉิน ท่านทนมองทั้งตระกูลโจวตกเสื่อมถอยได้ลงคอเชียวหรือ"

คนในตระกูลโจวไม่กล้าเข้ามา แต่ต่างก็วิงวอนปกป้องโจวขวางเจา หรือพูดอีกอย่างคือขอร้องเพื่อตัวเอง

เมื่อได้ยินคำพูดของพวกเขา เซียวเฉินก็ระเบิดหัวเราะกึกก้อง

"ตอนพ่อแม่ข้าถูกโจวขวางเจาฆ่าตาย พวกเจ้าห้ามปรามหรือไม่ ตอนเขาแย่งกระดูกเต๋าของข้า ทำร้ายชีวิตของข้า พวกเจ้าห้ามปรามหรือไม่ ตอนน้องสาวข้าถูกส่งไปให้จอมมารฉู่ พวกเจ้าห้ามปรามหรือไม่ ตอนโจวขวางเจาส่งพวกเจ้ามาฆ่าข้า พวกเจ้าเห็นดีเห็นงาม ยามนี้กลับหวังให้ข้าปล่อยเขาไป สุดท้ายพวกเจ้าไม่เคยคิดว่าข้าเป็นคนในตระกูลโจว ไม่ว่าในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ข้าจะทำอะไรเพื่อตระกูลโจว พวกเจ้าก็ไม่ยอมรับข้า คนหน้าซื่อใจคดเยี่ยงนี้กลับกล้าพูดว่าข้าเลือดเย็น"

"ขอโทษที ข้ามันไร้ศีลธรรม ไม่ยอมรับคำอุทธรณ์ของพวกเจ้า!"

สิ้นคำเซียวเฉินก็มองใบหน้าน่ารังเกียจใต้ฝ่าเท้าตนเองแล้วเหยียบลงไปเต็มแรง!

พลังรากฐานแก่นแท้ทรงพลังบดขยี้กระดูกและเส้นเลือดของโจวขวางเจาในทันที ผู้นำตระกูลที่ควรจะครองเมืองวายุไกลในวันนี้ กลับถูกเซียวเฉินเหยียบตายต่อหน้าธารกำนัล

โจวขวางเจาไม่เคยคิดฝันเลยว่าเขาจะตายอย่างน่าอนาถเช่นนี้!

"ผู้นำตระกูล!" ทุกคนในตระกูลโจวต่างโศกเศร้า หากโจวหลิงเสวี่ยรู้เรื่องนี้ นางคงจะไม่รีบจากไปพร้อมผู้อาวุโสตระกูลหวัง

น่าเสียดายที่โจวหลิงเสวี่ยในเวลานั้นไม่ได้เอาใจใส่เพียงนั้น

หรือพูดอีกอย่างคือไม่มีใครคาดคิดว่าเซียวเฉินจะใจร้อน รีบฆ่าโจวขวางเจาต่อหน้าสาธารณชน!

"หากสาเหตุการตายของพ่อแม่ของเซียวเฉินไม่ถูกเปิดเผย หากตระกูลโจวไม่มีความคิดที่จะแย่งกระดูกเต๋าของเขา เส้นทางในวันนี้อาจแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง" ฝูงชนพากันทอดหายใจ

"วันนี้ควรเป็นวันที่รุ่งโรจน์ที่สุดของตระกูลโจว สุดท้ายกลับกลายเป็นจุดจบของพวกเขา"

"โจวขวางเจาวางแผนมาหลายปี สุดท้ายก็สูญเปล่า"

"ผู้อาวุโสใหญ่ ท่านควรมาดูฉากนี้" ด้านตระกูลไป๋ ผู้อาวุโสใหญ่ถอนหายใจ เขายืนกรานมาตลอดว่าควรพึ่งพาตระกูลโจว บัดนี้ศพของผู้นำตระกูลโจวกลับอยู่ใต้เท้าเซียวเฉิน

ผู้นำตระกูลเหล่งหนีไปนานแล้ว เขาหวังจะตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลโจว เข้าใจดีว่าตระกูลหวังสนใจเพียงแค่กายเต๋า ไม่ได้แยแสโจวขวางเจาแม้แต่น้อย

"หวังว่าเซียวเฉินจะไม่นึกถึงเรา" ทุกคนในตระกูลเหล่งล้วนภาวนาในใจ กลัวเซียวเฉินจะนึกถึงเรื่องที่ตระกูลเหล่งเคยร่วมมือกับตระกูลโจวเพื่อต่อสู้กับตระกูลไป๋

"แขวนศพของโจวขวางเจาไว้ที่นี่สามวัน สามวันต่อมา ในวันครบรอบการเสียชีวิตของพ่อแม่ข้า ข้าจะนำศพของเขากลับไปยังหลุมศพของพ่อแม่ข้า ให้เขาคุกเข่าสำนึกผิดไปชั่วชีวิต!"

"เมื่อพวกเจ้าบอกเรื่องนี้กับโจวหลิงเสวี่ย ก็อย่าลืมบอกด้วยว่าชะตากรรมของนางจะเหมือนกับพ่อของนาง!"

เซียวเฉินพูดแล้วก็จากไป ครั้นนึกถึงตอนที่บิดายังมีชีวิตอยู่และเห็นโจวขวางเจาเป็นเพื่อนสนิท ก็อดไม่ได้ที่จะเฆี่ยนร่างโจวขวางเจาอีกสองสามที

ผู้คนในตระกูลโจวไม่กล้าฝ่าฝืนคำพูดของเซียวเฉิน ปล่อยให้โจวขวางเจาถูกแขวนศพไว้ที่นี่ ส่วนพวกเขาก็กลับจวนสกุลโจวด้วยความหวาดกลัว

อย่างไรก็ตาม ไม่นานหลังผู้อาวุโสของตระกูลเหล่งและตระกูลโจวกลับจวน ก็มีจดหมายส่งถึงพวกเขาอย่างลับ ๆ

ในคืนนั้นผู้อาวุโสของตระกูลใหญ่ทั้งสองพากันย่องออกจากจวนและมุ่งหน้าไปยังสถานที่เดียวกัน

จวนเจ้าเมือง!