บทที่ 1: ระบบมหาจอมเวทสูงสุด

บทที่ 1 ระบบเทพจอมเวท

ณ หอพักชาย มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจิงไห่ เมืองเกียวโตไห่ ประเทศมังกร

"เฮ้ย! นี่พวกแกแอบลงชื่อฉันไปงานรับน้องเนี่ยนะ?!"

เสียงร้องอุทานด้วยความตกใจดังลั่น นักศึกษาชายคนหนึ่งที่เดิมทีกำลังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงชั้นบนดีดตัวลุกขึ้นมานั่งทันที

นักศึกษาชายคนนี้มีชื่อว่า 'หลินเย่' เป็นเฟรชชี่ปีหนึ่งของคณะวิศวกรรมโยธา แห่งมหาวิทยาลัยจิงไห่

ในเวลานี้เขากำลังตื่นตระหนกสุดขีด เพราะเพื่อนร่วมห้องตัวดีดันแอบเอาชื่อเขาไปสมัครเข้าร่วมการแสดงในงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ ประจำปี 2025 โดยไม่บอกกล่าว

"ก็ใช่น่ะสิ อาจารย์ที่ปรึกษาบอกว่าห้องเราต้องมีการแสดงสักชุด แล้วตอนเปิดเทอมนายเคยโชว์มายากลให้พวกเราดูไม่ใช่เหรอ? พวกเราเห็นว่ามันเจ๋งดี ก็เลยลงมติเป็นเอกฉันท์เสนชื่อนายไปไง"

เจ้าของเสียงคือ 'หลี่เฉาหยาง' เพื่อนร่วมห้องของหลินเย่ ซึ่งพ่วงตำแหน่งหัวหน้าห้องด้วย

"หา? ไอพวกเวร ทำไมไม่ถามฉันก่อนเล่า? ฉันรู้แค่ทริกง่ายๆ ที่จำมาจาก TikTok เองนะโว้ย ขืนขึ้นไปโชว์จริงๆ มีหวังฉันได้เสียสิทธิ์เลือกหาแฟนตลอดสี่ปีในมหาลัยเป็นคนแรกแน่ๆ" หลินเย่กล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น

"ไม่เป็นไรน่า ก็แค่งานรับน้อง นายคิดว่าคนอื่นจะเอาอะไรวิเศษวิโสมาโชว์นักหนา? อย่างมากก็แค่ร้องเพลงหรือเต้นนั่นแหละ"

คราวนี้เป็นเสียงของ 'หม่าตงซี' เพื่อนร่วมห้องอีกคนหนึ่งของหลินเย่

ทว่า ทันทีที่เขพูดจบ เสียงร้องเพลงอันไพเราะก็ลอยเข้ามาจากนอกหน้าต่างหอพัก เคล้าคลอไปกับเสียงกีตาร์อันนุ่มนวล

เมื่อได้ยินเสียงนั้น ทั้งสี่คนในหอพักก็รีบกรูกันไปที่หน้าต่างเพื่อชะโงกดูทันที

เพียงแค่กวาดสายตาเดียว พวกเขาก็เห็นนักศึกษาชายหน้าตาหล่อเหลา แต่งตัวนำแฟชั่น นั่งดีดกีตาร์ร้องเพลงอยู่ที่สนามเด็กเล่น ห่างจากหอพักของพวกเขาไปไม่ถึง 20 เมตร

นักศึกษาชายคนนี้มีเนื้อเสียงที่ยอดเยี่ยมเป็นทุนเดิม บวกกับทักษะการร้องที่โดดเด่น ทำให้ดึงดูดกลุ่มนักศึกษาที่มาเดินเล่นในสนามให้มามุงดูได้อย่างรวดเร็ว

เมื่อได้ฟังเสียงร้องนั้น หลินเย่ก็หันขวับไปจ้องหน้าเพื่อนร่วมห้องทั้งสามด้วยสายตาอาฆาตทันที

เพราะเขารู้จักผู้ชายคนนั้นดี หมอนั่นเป็นเด็กปีหนึ่งรุ่นเดียวกับพวกเขา เคยร้องเพลงโชว์ตอนฝึกทหารมาแล้วครั้งหนึ่ง และตอนนั้นก็ตกสาวๆ ปีหนึ่งไปได้เพียบ

ที่สำคัญกว่านั้นคือ ไอ้หมอนี่ก็ลงชื่อเข้าร่วมงานรับน้องครั้งนี้ด้วยเหมือนกัน!

"ดูนั่นสิ ระดับมันต่างกันขนาดไหน? ถ้าคนระดับสมัครเล่นอย่างฉันต้องขึ้นเวทีเดียวกับมัน ไม่โดนหัวเราะเยาะจนอกแตกตายเลยรึไง?"

"ฮ่าๆ ไม่ใช่ทุกคนจะเก่งระดับ 'โจวอวี่เซวียน' สักหน่อย หมอนั่นมันเคยประกวดรายการ The Voice ระดับประเทศมาแล้วนะ นายไม่ต้องกดดันหรอก คนอื่นๆ ที่ลงสมัครก็ฝีมือธรรมดาทั่วไปนั่นแหละ"

ขณะที่หลินเย่กำลังจะเถียงต่อ ก็มีเสียงฮือฮาดังขึ้นมาจากอีกฟากหนึ่งของสนาม

เมื่อมองตามเสียงไป พวกเขาก็เห็นนักศึกษาชายร่างกำยำแข็งแรงกำลังร่ายรำ 'ง้าวมังกร' อยู่ ท่วงท่าของเขาต่อเนื่องลื่นไหลและทรงพลัง จนผู้ชมรอบข้างต่างส่งเสียงเชียร์ไม่ขาดสาย

"ไอ้หมอนี่ดูเหมือนจะลงงานรับน้องด้วยเหมือนกันใช่มั้ย?" หลินเย่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหดหู่

"เอ่อ... ก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย" หลี่เฉาหยางพยายามปลอบใจอีกครั้ง

"ดูตรงนั้นสิ! ดูตรงนั้น!" ทันใดนั้น 'หวังจื่อมั่ว' เพื่อนร่วมห้องอีกคนของหลินเย่ก็ตะโกนขึ้นด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

"เห็นอะไรอีกวะ? ทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนั้น"

"มีสาวๆ เต้นอยู่ตรงนั้นเว้ย!" หวังจื่อมั่วชี้มือไปทางมุมหนึ่งของสนาม ดวงตาเป็นประกายวาววับ

"มีสาวเต้นเหรอ? ไหนๆ ขอส่องหน่อย"

พูดจบ ทั้งสามหนุ่มในห้องก็มองตามนิ้วของหวังจื่อมั่วไป

และก็เป็นจริงตามนั้น ห่างออกไปประมาณสี่สิบถึงห้าสิบเมตร มีกลุ่มเด็กสาวสวมชุดนักเรียนญี่ปุ่น (JK) โชว์เรียวขายาวกำลังซ้อมเต้นกันอยู่ แผ่กลิ่นอายความสดใสของวัยรุ่นออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นภาพนั้น หลินเย่กลับแสดงสีหน้าครุ่นคิด

"พวกนี้น่าจะเป็นเด็กคณะศิลปกรรมศาสตร์ใช่ไหม? ดูจากทรงแล้วก็น่าจะเตรียมตัวสำหรับงานรับน้องเหมือนกัน"

"น่าจะใช่นะ ดูท่าทางงานรับน้องปีนี้จะพลาดไม่ได้ซะแล้วสิ" หลี่เฉาหยางลูบคางทำหน้าจริงจัง

"พวกแกนี่มัน... หาเรื่องใส่ตัวให้ฉันแท้ๆ คนอื่นเขามืออาชีพกันทั้งนั้น ให้มือสมัครเล่นอย่างฉันขึ้นไป ก็เท่ากับฆ่าตัวตายชัดๆ"

"ไม่เป็นไรน่า ไม่เป็นไร จะตื่นเต้นไปทำไม? ยังเหลือเวลาอีกตั้งสองวันไม่ใช่เหรอ? ฝึกให้หนักเข้าไว้ ถ้าในงานนายโชว์ออกมาดี เผลอๆ อาจจะมีรุ่นพี่สาวสวยหรือรุ่นน้องน่ารักๆ เข้ามาขอไลน์นายเองก็ได้นะ"

"แถมฉันได้ข่าวมาว่าปีนี้มีคนหน้าตาดีลงแข่งเพียบ พิธีกรก็คือ 'เซี่ยซืออวี่' ดาวคณะศิลปกรรมฯ ของเราด้วยนะเว้ย ใจกล้าๆ หน่อย เดี๋ยวความรักหวานชื่นก็วิ่งเข้าหาเองแหละ"

"เอาล่ะ นายซ้อมอยู่ในห้องไปนะ พวกเราไม่กวนแล้ว เดี๋ยวขากลับจะซื้อข้าวขาหมูมาฝาก"

พูดจบ หลี่เฉาหยางและคนอื่นๆ ก็หัวเราะร่าแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้หลินเย่ยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่คนเดียว

หลังจากถอนหายใจเบาๆ เขาก็เดินไปที่โต๊ะดึงลิ้นชักออกมา อุปกรณ์มายากลหลายชิ้นที่เขาซื้อมาวางกองอยู่ตรงหน้า

ถูกต้องแล้ว เขาเป็นแค่ 'ผู้ที่ชื่นชอบมายากล' เท่านั้น เรียนรู้มันเพื่อเอาไว้จีบสาว อย่างมากก็แค่ทำให้คนตาวาวได้นิดหน่อย แต่ให้ไปเล่นกลชุดใหญ่ๆ เขาทำไม่ได้แน่นอน

และครั้งนี้ที่เพื่อนร่วมห้องลงชื่อให้ ก็เพราะเขาดันไปโชว์กลเล็กๆ น้อยๆ อวดพวกมันตอนเปิดเทอมนั่นแหละ

"นี่ฉันต้องกัดฟันขึ้นเวทีจริงๆ เหรอเนี่ย?"

"ช่างเถอะ ลองหาดูซิว่ามีกลอะไรที่ง่ายๆ แต่ดูอลังการบ้างไหม"

ว่าแล้วเขาก็เปิด TikTok ขึ้นมาเพื่อค้นหาคลิปสอนมายากล

แต่หลังจากดูอยู่นาน เขาก็ไม่เจออันไหนที่พอจะเรียนรู้ได้ง่ายๆ เลย การจะเล่นมายากลให้ดีต้องอาศัยปัจจัยหลักสองอย่าง คือ ความเร็วมือ และ อุปกรณ์

ความเร็วมือต้องอาศัยการฝึกฝนเป็นปีๆ ส่วนอุปกรณ์ก็ต้องใช้เงินและความคิดสร้างสรรค์ของนักมายากล อุปกรณ์เจ๋งๆ ส่วนใหญ่เขาไม่ขายกันทั่วไปหรอก

ในขณะที่หลินเย่กำลังคิดจนหัวแทบระเบิด ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนที่ชัดเจนก็ดังขึ้นในหัวของเขา

“ติ๊ง! ตรวจพบโฮสต์ข้ามมิติมายังต่างโลก ระบบเทพจอมเวทสูงสุด (Supreme Archmage System) กำลังเปิดใช้งาน”

“ระบบนี้สร้างขึ้นเพื่อช่วยให้โฮสต์กลายเป็นจอมเวทที่แข็งแกร่งที่สุด”

“ในขณะเดียวกัน เพื่อช่วยให้โฮสต์เพิ่มความแข็งแกร่งได้อย่างรวดเร็ว โฮสต์ไม่จำเป็นต้องบำเพ็ญเพียร ในทุกๆ วันตามเวลาธรรมชาติ ขีดจำกัดพลังเวทของโฮสต์จะเพิ่มขึ้นอัตโนมัติ 10 หน่วย”

“ทำภารกิจเช็กชื่อรายวันให้สำเร็จเพื่อรับของรางวัลมากมาย”

“การเช็กชื่อต่อเนื่องจะได้รับรางวัลพิเศษเพิ่มเติม”

“ช่วยให้คุณกลายเป็นจอมเวทที่แข็งแกร่งที่สุดได้อย่างง่ายดาย”

“เปิดใช้งานช่องเก็บของระบบ”

“เปิดใช้งานหน้าต่างข้อมูลส่วนตัว”

“เปิดใช้งานแผนผังทักษะ (Skill Tree)”

“เปิดใช้งานโมดูลภารกิจรายวัน”

.......

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนรัวๆ ในหัว สีหน้าของหลินเย่ก็เปลี่ยนเป็นตะลึงงันทันที

"นี่มัน... ระบบในตำนาน!"

"ในที่สุดระบบของฉันก็มาแล้วสินะ?!"

"ถ้าไม่บอก ฉันเกือบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นผู้ข้ามมิติ ข้ามมาตั้ง 18 ปีแล้ว ทำไมเพิ่งจะโผล่มาตอนนี้ฟะ?"

"สุดยอด! แต่ระบบนี้มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ? จอมเวทสูงสุด? นักเวทที่เก่งที่สุด? ฉันไม่ได้ข้ามไปโลกแฟนตาซีตะวันตกสักหน่อย... ช่างเถอะ ไม่สนแล้ว มีสูตรโกงก็ยังดีกว่าไม่มี"

พูดจบ เขาก็มองไปรอบๆ ด้วยความคาดหวัง และพบสิ่งที่เรียกว่า 'ระบบ' อยู่ลึกเข้าไปในจิตใจของเขาอย่างรวดเร็ว