เล่นมายคราฟในต่างโลก เล่มที่ 3 บทที่ 15 – ค่ำคืนแห่งโชคชะตา

ติดตามเป็นกำลังใจให้ผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay

เล่มที่ 3 บทที่ 15 – ค่ำคืนแห่งโชคชะตา

(วอลสัน)

หลังจากการมองเห็นของเรากลับมาชัดเจนขึ้นอีกครั้ง ข้าก็พบว่าเราได้ถูกส่งไปยังทางน้ำขนาดใหญ่ โดยมีท้องฟ้ายามเย็นอยู่เหนือเรา

มีแสงที่อ่อนโยนออกมาจากเหนือทางน้ำ ขณะที่เดริชาและข้าตกลงที่จะมุ่งหน้าไปยังต้นน้ำ ในที่สุด เราก็มาถึงท่าเรือที่มีเรือหลายลำจอดอยู่และมีเด็กบางคนกำลังเล่นน้ำ

ในที่สุดเราก็ออกมาได้! นั่นคือสิ่งที่ข้าคิด

เนื่องจากเราถูกเคลื่อนย้ายมา การมาโผล่ที่ข้างนอกจึงเป็นสิ่งที่ไม่ได้ผิดปกติอะไรเลย

เดริชากล่าวว่านางต้องกลับไปที่พระราชวังก่อน และนางก็บอกว่าจะมาหาข้าในภายหลัง ดังนั้นเราจึงแยกทางกันไป

การอยู่ในปาร์ตี้เดียวกันกับสมาชิกของราชวงศ์นั้นมีข้อพิจารณาอยู่มากมาย บางทีการที่นางต้องรีบกลับไปที่วัง อาจเป็นเพราะข้า...

หลังจากแยกทางกันแล้ว ข้าก็กลับไปที่ “บ้านสุนัข”

…เจ้าคงกำลังถามว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่ข้ากลับมา?…อืม ข้าถูกดุเป็นเวลาสามชั่วโมงติดต่อกัน

เกรซและเมล่อนดูหวาดกลัวมากกับการที่จู่ๆ ระดับของข้าก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

พวกนางทั้งสองได้ข้อสรุปเดียวกัน ทั้งการที่ข้าสูญเสียการติดต่อไป ค่าประสบการณ์จำนวนมากมายมหาศาลเมื่อกลับมา แสดงว่าข้าต้องเจอกับอะไรบางอย่างมาแน่นอน...ผลที่ได้คือข้าถูกดุด้วยความเป็นห่วง ทางด้านเมล่อนก็ทำใบหน้าเหมือนกับสุนัขถูกทิ้ง

ดวงตาที่บวมของเกรซและเมล่อนบ่งบอกได้เลยว่าพวกนางกังวลแค่ไหนในช่วงที่ข้าไม่อยู่อย่างกะทันหัน

จากนั้นข้าจึงพบว่าเวลาในภายในเขาวงกตได้ไหลแตกต่างกันกับโลกภายนอก บนโลกภายนอก ข้าได้หายตัวไปเป็นเวลาสามวัน...

…อืม ก็สมควรที่จะเป็นกังวลขนาดนี้แหละนะ

…บางทีข้าก็ควรทบทวนตัวเองด้วย ตอนนี้ตัวข้าแตกต่างจากในอดีต ตอนนี้ข้ามีคนที่รอคอยข้าอยู่

เนื่องจากทั้งเกรซและเมล่อนมาแล้ว อีกคนที่มาดุข้าอีกสามชั่วโมงก็ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากบาเรลล่า

“…แม้ว่าข้าจะไม่สามารถตำหนิเจ้าได้ทั้งหมด แต่เกรซและเมล่อนก็เป็นห่วงเจ้าจริงๆ นะ!”

“อืม ข้าขอโทษมากจริงๆ ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง” ข้าขอโทษด้วยที่ทำให้พวกเจ้าต้องเป็นห่วง!

แต่สิ่งที่พวกนางพูดคำถัดไปก็ทำให้ข้าประหลาดใจพอสมควร

“…ตอนที่วอลสันหายตัวไป คนแรกที่ใจเย็นที่สุดคือคุณออเรเวีย นางเป็นคนบอกให้เราควรทำอะไรต่อกัน” เกรซได้พูดแทรกขึ้นมา

“ค-คุณออเรเวียก็เป็นห่วงนายท่านมากเลยค่ะ” เมล่อนกล่าวเสริม

“ข้า… เอ่อ… ข้าแค่ …!”

ข้าคิดว่าบาเรลล่าจะแย้งกลับมาทันที แต่นางก็หน้าแดงจากแก้มไปจนถึงใบหูที่ยาวของนาง

“ข้า…เอ่อ ช่างมันเถอะน่า! เจ้าน่ะ! พวกนางค้นหาเจ้าทั่วทุกที่เลยนะ! ดูแลพวกนางให้ดีล่ะ ไม่งั้นข้าจะทำให้เจ้าได้นอนกองกับพื้นแน่!” ทันใดนั้นนางก็โกรธและชี้นิ้วมาทางข้าด้วยความเขินอาย

“ข้าจะกลับไปที่หอพักเดี๋ยวนี้ ข้าเหนื่อยแล้ว!” หลังจากพูดเช่นนั้น นางก็ออกจาก “บ้านสุนัข” ทันที

อา นางไปแล้ว

…ขอบคุณออเรเวียจริงๆ เจ้าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของข้าเลย

ตอนนี้เหลือเพียงสามคนใน [บ้านสุนัข]

"ถ้าเช่นนั้น..."

“…วอลสัน ไปอาบน้ำเถอะ”

"หา?"

“…มันเย็ฯแล้ว วอลสัน เจ้าคงต่อสู้อย่างไม่หยุดพักเลยสินะ”เกรซมองไปที่เมล่อนและหลังจากสบตากันไม่กี่วินาที ทั้งคู่ก็พยักหน้า

“ใช่ นายท่าน หลังจากการต่อสู้อย่างหนัก ท่านต้องพักผ่อนสิ”

ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงถูกพวกนางบังคับให้เข้าไปในห้องน้ำ

ถ้านั่นคือสิ่งที่พวกนางต้องการ ก็ไม่เป็นไร

บอกตามตรง ข้าเองก็เหนื่อยมากจริงๆ

การต่อสู้ไม่เพียงแต่ใช้พลังงานทางกายภาพเท่านั้น แต่เขายังรู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจมากด้วย

เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมดนี้…กับสิ่งที่ข้าพบมานับไม่ถ้วน ข้าไม่เชื่อหรอกว่ากะโหลกคำสาปเหี่ยวเฉาจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ

เมื่อนึกถึงคำพูดของท่านหญิงมังกร ข้าก็ต้องขอยอมรับเลยว่าข้าต้องเผชิญพบเจอกับปัญหาแบบนี้อีกแน่

หากมี “ตัวตนเหนือธรรมชาติ” จากโลกอื่นที่ต้องการรุกรานโลกนี้และจำเป็นต้องแหกกฎเพื่อลงมา…ข้าสงสัยเหลือเกินว่ามันคือตัวอะไรกัน

สิ่งเดียวที่ข้าคิดได้คือบางสิ่งจากเกมมายคราฟ

มังกรแห่งจุดจบงั้นเหรอ? หรือมอนสเตอร์จากแดนใต้พิภพ?

คำสุดท้ายของนางคือ “โชคชะตาได้เริ่มหมุนแล้ว” รู้สึกเหมือนกับกำลังจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นเลย

ได้โปรดไว้ชีวิตข้าเถอะ ข้าเป็นเพียงสามัญชนธรรมดาๆ คนหนึ่งเองนะ ปล่อยให้โลกถูกปกป้องโดยวีรบุรุษหรือนักผจญภัยผู้ยิ่งใหญ่เถอะ

ขณะที่ข้าคิด ข้าก็ล้างคราบเลือดในห้องน้ำออกไป

จากนั้นข้าจึงกลับไปที่ห้องของข้าและกำลังคิดว่าวันนี้ได้จบลงเสียที

แต่หลังจากกลับไปที่ห้องของข้า ข้าก็รู้ว่าวันนี้ยังไม่จบ

ขณะที่ข้านอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ กำลังจะหลับ ข้าก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

จากแผนที่ขนาดเล็ก ข้ารู้ว่าเป็นใคร

คนนั่นคือเกรซ

"ใครน่ะ! ถ้าอยากเข้ามาก็ต้องบอกรหัสผ่านก่อน”

"...รหัสผ่าน?"

“ก็แบบ ‘โอม ประตูจงเปิด'…เฮ้อ ช่างเถอะ เข้ามาสิ” อืม สงสัยมุกของข้าคงไม่ตลก

ตอนที่ข้าทำงานเป็นพนักงานต่อสายโทรศัพท์ในชีวิตก่อนหน้านี้ หลายครั้งข้ามักจะคิดมุกแบบนี้ขึ้นมาได้เสมอ

เสียงเปิดประตูพลันดังขึ้น

.

“เอาล่ะ…มี…อะไรงั้นเหรอ?” ข้าลุกขึ้นนั่งและมองไปที่ประตู แต่สิ่งที่ข้าเห็นก็ทำให้ข้าแทบจะพูดไม่ออก

เกรซสวมชุดผ้าไหมสีขาวส่องแสงระยิบระยับบางเบาภายใต้แสงจันทร์ เผยให้เห็นส่วนเว้าโค้งที่แสนพอดีของเด็กสาว

ชุดนี้เป็นสิ่งที่ข้าทำให้นางมานานแล้ว

นางสูงขึ้นตั้งแต่นั้นมา ข้าไม่คิดเลยว่านางจะยังใส่มันได้...?

“ตอนที่ข้ามาเมืองหลวงครั้งแรก ข้าไปหาช่างตัดเสื้อเพื่อปรับเปลี่ยนมัน…” เกรซกล่าว

แสงจากดวงจันทร์ส่องใบหน้าเกรซและเมื่อข้ามองดูนาง ข้าก็สังเกตเห็นว่ามีสีชมพูจางๆ บางเบาบนแก้มของนางเหรอ?

นางเดินเข้ามาหาข้าและในที่สุด นางก็นั่งลงบนเตียงข้างๆ ข้า

"เอ่อ...หา? หา?"

แม้ว่านางจะบอกว่าเธอได้ปรับเปลี่ยนชุดนี้ไปแล้ว แต่มันก็ยังเผยให้เห็นขาที่เรียวยาและเป็นธรรมของเกรซ จนเกิดภาพอันแสนเย้ายวนใจมาก

เป็นเวลานานแล้วที่ข้าไม่ได้เห็นนางแต่งตัวเช่นนี้ ล่าสุดก็คงเป็นตอนเมื่อยามอายุสิบขวบ ซึ่งข้าแทบจะลืมไปเสียสนิทแล้ว

นางเอื้อมมือมาแตะหน้าอกข้าเบาๆ แล้วนอนลงข้างๆ ข้า

เดี๋ยวก่อนสิ! จู่ๆ ก็มาถึงขั้นนี้เลยเหรอ!? ข้ายังไม่เตรียมตัวเลยนะ!!

“สามวัน…วอลสัน…เจ้าหายไปสามวัน…เขาวงกต…อันตรายมากไหม?” มือของนางเลื่อนมาที่คอของข้า เผยให้เห็นสร้อยคอหินผู้พิทักษ์ที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าของข้า

บางอย่างดูเหมือนจะกวนใจข้า ร่างกายของข้ารู้สึกร้อนรุ่มในทันที

ข้าไม่ได้ตอบคำถามของเกรซ เพราะหินผู้พิทักษ์ที่แตกเป็นเสี่ยงๆ เป็นคำตอบที่ดีที่สุดแล้ว

เสียงของเกรซสั่นเล็กน้อย สื่อถึงความไม่สบายใจและความโกรธของนาง

"...เจ็บหรือเปล่า?"

เมื่อข้าผละออกมาจากห้วงภวังค์ ข้าก็ตระหนักว่าใบหน้าของเกรซนั้นใกล้กับข้ามาก จนข้าสัมผัสได้ถึงลมหายใจของนาง

“ก็นิดหน่อย…อืม…”

จากนั้นความรู้สึกสดชื้นและกลิ่นก็ได้ปะเข้ากับริมฝีปากของข้า ทำให้คำพูดที่ข้ากำลังจะพูดได้เงียบลงไป จมอยู่ในความอ่อนนุ่ม ทำให้จิตใจของข้าว่างเปล่า

“…เดิมทีข้าต้องการทำเช่นนี้เมื่อเราทั้งคู่บรรลุนิติภาวะ”

“แต่…ตอนนี้ก็ดีแล้ว…”

ด้วยเหตุนี้ เกรซจึงเริ่มเอนตัวลงอีกครั้งและคราวนี้ข้าก็เริ่มรุก

รุกมาก

คืนนั้นเสียงการต่อสู้ของเราดังก้องไปทั่วห้องของข้า คนที่ไร้เดียงสาอาจจะเข้าใจผิดว่ามีใครกำลังเอาเนื้อทุบกันอยู่

ซึ่งมันก็ใช่ว่าจะผิดไปเสียทีเดียวนะ

ติดตามเป็นกำลังใจให้ผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay