บทที่ 160: เดรโกกลับมาแล้ว (ฟรี)

"เควิน! นายกลับมาแล้ว... ทำไมนายบาดเจ็บหนักขนาดนี้?!"

ทันทีที่เควินปรากฏตัว เฮอร์ไมโอนี่เป็นคนแรกที่สังเกตเห็นและรีบปรี่เข้าไปหา แต่เธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นสภาพสะบักสะบอมของเควิน เสื้อผ้าขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด

"ฉันไม่เป็นไรเฮอร์ไมโอนี่ แค่แผลถลอกนิดหน่อย ตอนนี้หายเกือบสนิทแล้ว"

เควินพูดปลอบเฮอร์ไมโอนี่ที่กำลังแตกตื่นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

จากนั้นเขาก็หันไปตะโกนบอกสามหนุ่มที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนพื้น "เดรโก ฉันพาพ่อแม่นายกลับมาแล้ว"

แฮร์รี่และเพื่อนๆ มัวแต่วุ่นวายอยู่กับเดรโกจนไม่ทันสังเกตว่าเควินกลับมาแล้ว จนกระทั่งได้ยินเสียงเรียก

เดรโกได้ยินเสียงเควินก็รีบเงยหน้ามองตามเสียง แล้วเขาก็เห็นร่างสองร่างที่ลอยอยู่ด้านหลังเควิน... พ่อกับแม่ของเขาจริงๆ!

ไม่ใช่ว่าพวกเขาถูกลอร์ดวอลเดอมอร์ขังไว้ที่คฤหาสน์มัลฟอยหรอกเหรอ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

เควินไปช่วยออกมางั้นเหรอ? เดรโกสมองตื้อไปชั่วขณะ

"แฮร์รี่ รอน ปล่อยเขา"

"เดรโก ถ้านายเชื่อใจฉัน ก็อยู่นิ่งๆ"

สิ้นเสียงเควิน แฮร์รี่และรอนก็ยอมปล่อยตัวเดรโก เควินยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นชี้ไปที่เดรโกที่ยังงงงวย

แม้จะไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่เดรโกก็ทำตามคำสั่งเควินโดยสัญชาตญาณ เขานั่งลงกับพื้นอย่างว่าง่าย มองดูเควินร่ายคาถาใส่ตัวเอง

ลำแสงเวทมนตร์สีม่วงพุ่งเข้าใส่ร่างเดรโก มันคือคำสาปที่เควินเตรียมไว้

หลังจากนั้น เควินก็ดึงเส้นใยสีขาวเส้นหนึ่งออกมาจากศีรษะของเดรโก ปลดล็อกพันธนาการบนเส้นใยนั้น แล้วใส่กลับเข้าไปคืน

เมื่อความทรงจำหวนคืน แววตาของเดรโกก็ค่อยๆ กระจ่างใสขึ้น ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ไหลบ่าเข้ามาในหัว

เขานั่งนิ่งอึ้งอยู่พักใหญ่กว่าจะประมวลผลสถานการณ์ปัจจุบันได้ทั้งหมด

การแตกหักครั้งนั้นเป็นแผนที่เขากับเควินตกลงกันไว้ แต่ทันทีที่ตกลง เขาก็ให้เควินลบความทรงจำส่วนนี้ทิ้ง เพื่อให้การแสดงสมจริงที่สุด

และตอนนี้... เควินได้ช่วยพ่อแม่เขาออกมาแล้ว พร้อมทั้งคืนความทรงจำเดิมให้ และดูเหมือนคำสาปในตัวพวกเขาก็หายไปแล้วด้วย

"เควิน นายมาช้าชะมัด..."

เดรโกก้มหน้าลง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วยิ้มขื่นๆ

เขานึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไปในช่วงที่ผ่านมา ทั้งพยายามใช้ของต้องสาปทำร้ายเพื่อนๆ และการเอาข้อมูลของเควินไปขายให้ลอร์ดวอลเดอมอร์

เรื่องพวกนี้ไม่ได้อยู่ในแผน แต่มันเป็นสิ่งที่เขาทำลงไปจริงๆ ด้วยความโง่เขลาหลังจากที่เข้าใจผิดว่าแตกหักกันแล้ว

"เลิกบ่นน่า เพื่อไปช่วยพ่อแม่นาย ผ้าคลุมที่เฮอร์ไมโอนี่ให้ฉันมาขาดกระจุยเลยเห็นไหม"

เควินดึงผ้าคลุมที่ไหม้เกรียมไปครึ่งหนึ่งให้ดู พร้อมหัวเราะร่าอย่างไม่ถือสา

เขาไม่สนใจหรอกว่าเดรโกจะทำอะไรไม่ดีลงไปบ้าง เพราะเขาคาดการณ์ไว้ตั้งแต่แรกแล้วตอนวางแผน

แฮร์รี่และรอนมองหน้ากัน เข้าใจทันทีว่าเดรโกคนเดิมกลับมาแล้ว พวกเขากระโจนเข้าใส่เดรโกอีกครั้งด้วยความดีใจ

"เดรโก ในที่สุดนายก็กลับมา!"

"ขอโทษนะแฮร์รี่ รอน เฮอร์ไมโอนี่ ที่ตอนนั้นฉันพูดจาแย่ๆ ใส่พวกนาย"

เดรโกถูกสองหนุ่มทับจนล้มกลิ้ง แต่ก็ยังพยายามเอ่ยคำขอโทษด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ

ต้องเข้าใจว่าตอนที่ทะเลาะกัน ความทรงจำของเขาถูกดัดแปลงไปแล้ว เขาไม่รู้ตัวเลย คำพูดร้ายกาจพวกนั้นจึงเป็นความรู้สึกจริงๆ ณ ตอนนั้น

"ไม่หรอก พวกเราต่างหากที่ต้องขอโทษนาย เดรโก พวกเราขอโทษนะ"

เฮอร์ไมโอนี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นช้าๆ

ทั้งสี่คนสบตากัน แล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน ความขุ่นเคืองใจที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น

เห็นทุกคนกลับมาคืนดีกัน เควินก็รู้สึกโล่งใจ

"เอาล่ะๆ เลิกดราม่ากันได้แล้ว เรายังมีคนไข้สองคนที่ต้องรีบส่งห้องพยาบาลนะ"

เควินโบกมือ เรียกสติทุกคนให้หันมาสนใจลูเซียสและนาร์ซิสซาที่ยังนอนสลบเหมือดอยู่

"เควิน พ่อแม่ฉันเป็นอะไรไป ลอร์ดวอลเดอมอร์ลงมือกับพวกเขาเหรอ"

เดรโกถามด้วยความเป็นห่วง

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ห่วงพ่อแม่ แต่เขาเชื่อใจเควินว่าจะไม่ปล่อยให้พ่อแม่เขาเป็นอะไรไป

"เอ่อ... อืม... ก็ไม่เชิง... ถ้าจะพูดให้ถูกคือ... ฉันทำระเบิดใส่พวกเขาจนสลบไปน่ะ..."

เควินเกาหัวแกรกๆ ตอบอย่างกระดากอาย

"หา?"

ระหว่างเดินกลับเข้าปราสาท เควินเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นวันนี้ให้เดรโกฟัง

ตั้งแต่แผนการของเขากับดัมเบิลดอร์ จนถึงตอนที่เขาบุกเดี่ยวเข้าไปในคฤหาสน์มัลฟอย

และสุดท้าย... เรื่องชายชราปริศนาคนนั้น

"งั้นแผลพวกนี้ นายก็ทำตัวเองจากระเบิดนั่นน่ะสิ..."

เฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยน้ำเสียงแปลกๆ

"...ก็ประมาณนั้นแหละ"

เควินยิ้มแห้งๆ

"เฮอร์ไมโอนี่ ฉันไม่ได้ทำผ้าคลุมระเบิดนะ ตาแก่นั่นต่างหากที่เผามัน!"

เควินรีบแก้ตัวเรื่องผ้าคลุมทันที

"ไอ้บ้า! ผ้าคลุมจะเป็นยังไงช่างมันเถอะ แค่นายปลอดภัยก็พอแล้ว"

เฮอร์ไมโอนี่เคาะหัวเควินเบาๆ แล้วลูบหัวปลอบโยนอย่างอ่อนโยน

เห็นทั้งสองคนสวีทกันหวานหยดย้อย เดรโกหันไปมองรอนอย่างเอือมระอา "พวกเขาเป็นแบบนี้มาตลอดปีเลยเหรอ...?"

"มีหนักกว่านี้อีก"

รอนยักษ์ไหล่หัวเราะ นึกดีใจที่มีเดรโกมาร่วมแก๊ง "กินอาหารหมา" (ทนดูคนรักกัน) เป็นเพื่อนอีกคน

"ว่าแต่เดรโก นายรู้ไหมว่าตาแก่คนนั้นเป็นใคร"

แฮร์รี่ถามด้วยความสงสัย เพราะดูเหมือนชายคนนั้นจะเป็นคนของลอร์ดวอลเดอมอร์

"ไม่รู้สิ อย่างน้อยตอนที่ฉันยังอยู่ที่บ้าน ฉันไม่เคยเห็นเขามาก่อนเลย"

เดรโกส่ายหน้า แต่แล้วก็นึกอะไรขึ้นได้ หันขวับไปมองเควิน

"เควิน เมื่อกี้ที่นายเล่า... สรุปว่าบ้านฉันโดนนายระเบิดเละไปแล้วใช่ไหม?"

"เอ่อ... ก็... ใช่แหละ..."

"แต่ฉันว่าตาแก่นั่นต้องรับผิดชอบครึ่งหนึ่งนะ"

เควินลังเลนิดหน่อยก่อนตอบอย่างจริงจัง

เดรโกเอามือกุมหน้าด้วยความรวดร้าว ของสะสมสุดรักสุดหวงในห้องนอนเขาไปสวรรค์หมดแล้ว

ไม่นาน พวกเขาก็ส่งลูเซียสและนาร์ซิสซาถึงมือมาดามพรอมฟรีย์ที่ห้องพยาบาล

เควินอธิบายแผนการขั้นต่อไปให้เดรโกฟัง

ให้พ่อแม่เขาไปที่กระทรวงเวทมนตร์และแฉเรื่องลอร์ดวอลเดอมอร์ จากนั้นอาศัยอำนาจกระทรวงเพื่อทวงคืนคฤหาสน์อย่างถูกกฎหมาย ลอร์ดวอลเดอมอร์คงไม่หน้าด้านอยู่ต่อเพื่อสู้รบปรบมือกับกระทรวงแน่

ตอนนี้แค่รอดัมเบิลดอร์กลับมา และรอให้ลูเซียสกับนาร์ซิสซาฟื้นตัว

ทั้งห้าคนนั่งลงคุยกันเป็นครั้งแรกในรอบนาน แลกเปลี่ยนประสบการณ์ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา

เดรโกเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับประสบการณ์ที่ต้องอยู่กับลอร์ดวอลเดอมอร์ให้เพื่อนๆ ฟัง รวมถึงเรื่องที่เขาได้รับคำสั่งให้ตามหารัดเกล้าในห้องต้องประสงค์

อ้อ พูคถึงรัดเกล้า เขานึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาได้

"เควิน เดวิด กรีด จากกระทรวงเวทมนตร์น่ะ จริงๆ แล้วถูกคนของลอร์ดวอลเดอมอร์สวมรอยมาตั้งนานแล้ว ตอนนี้คนที่อยู่ที่นี่คือผู้เสพความตายที่ใช้น้ำยาสรรพรสปลอมตัวมา"

"ลอร์ดวอลเดอมอร์ส่งมันเข้ามาเพื่อที่พอฉันหารัดเกล้าเจอ จะได้ส่งต่อให้มัน แล้วมันก็จะใช้ตำแหน่งเจ้าหน้าที่กระทรวงพาของออกไปได้สะดวก"

เดรโกรีบบอกข้อมูลสำคัญนี้กับเควิน

"ไม่ต้องห่วงหรอก พ่อหนุ่ม เราจับเขาได้แล้ว"

ทันใดนั้น เสียงของดัมเบิลดอร์ก็ดังขึ้น ทุกคนลุกขึ้นยืนมองไปที่ประตูห้องพยาบาล

ดัมเบิลดอร์เดินเข้ามาตบไหล่เดรโกเบาๆ แล้วยิ้มให้อย่างอบอุ่น "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ ฉันดีใจมากที่เห็นพวกเธอกลับมารวมตัวกันได้อีกครั้ง"