บทที่ 110: ประโยชน์อีกอย่างของขนฟีนิกซ์ และการเรียนเล่นแร่แปรธาตุ (ฟรี)

หลังจากมื้อค่ำ เควินและเฮอร์ไมโอนี่กลับมาบ้านข้างๆ

เฮอร์ไมโอนี่คิดถึงพ่อแม่มากเลยนั่งคุยอยู่นาน

ส่วนเควินเดินสำรวจรอบบ้าน แอบร่ายคาถาป้องกันแบบมองไม่เห็นไว้

ถ้ามีอะไรบุกรุก คาถาจะทำงานและส่งสัญญาณเตือนไปหาเขาแม้จะอยู่ที่ฮอกวอตส์

เขาอยากทำเครื่องรางป้องกันให้พ่อแม่เฮอร์ไมโอนี่พกติดตัว แต่ต้องรอให้สกิลเล่นแร่แปรธาตุถึงระดับก่อน

เควินเทแต้มพรสวรรค์ 5 แต้มใส่ เล่นแร่แปรธาตุ จนเป็น 12 แต้ม

เป้าหมายหลักคือวิเคราะห์กำไลข้อมือ และสร้างเครื่องราง

กลับถึงรังรัก เควินเจอจดหมายจากแฮร์รี่ตกอยู่ที่พื้น

ในซองมีขนนกสีแดง 5 เส้น... ขนฟอกซ์นี่เอง!

แฮร์รี่บอกว่าที่ทำการภาคีนกฟีนิกซ์โดนสาป นกฮูกส่งจดหมายไม่ได้

วิธีส่งคือ จ่าหน้าซองว่า "กองบัญชาการภาคีนกฟีนิกซ์" ใส่ขนฟอกซ์ แล้วเผาจดหมาย

จดหมายจะวาร์ปไปถึงที่ทันที

เควินนึกถึงตอนปี 3 ที่จดหมายลึกลับโผล่มาที่ห้องดัมเบิลดอร์... คงใช้วิธีนี้สินะ

ฟอกซ์... โดนถอนขนบ่อยขนาดนี้ มิน่าถึงเกลียดขี้หน้าฉันนัก

เฮอร์ไมโอนี่ตื่นเต้น ลองเขียนตอบและเผาส่งดู

จดหมายไหม้เป็นจุนแล้วหายวับไป... สำเร็จ!

เควินยกขนฟอกซ์ในกระเป๋า (ที่แอบจิ๊กมาตอนปี 2) ให้เฮอร์ไมโอนี่เป็นกำ

เฮอร์ไมโอนี่ดีใจ จูบขอบคุณฟอดใหญ่

ฟอกซ์เพื่อนรัก... ปีหน้าขอดึงอีกสักกำนะ สัญญาว่างานแต่งฉันกับเฮอร์ไมโอนี่ จะให้นายรั่งโต๊ะจีนหน้าสุดเลย!

......

ดึกดื่น

เควินเปิดไฟอ่านหนังสือเล่นแร่แปรธาตุพื้นฐาน

มันยากกว่าที่คิด... ไม่ใช่การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมเหมือนการ์ตูน

แต่เป็นการผสมผสานวัสดุ คาถา และการปรุงยา เพื่อสร้างวัตถุเวทมนตร์

เหมือนงานช่างฝีมือชั้นสูง

แต้มพรสวรรค์ 12 แต้มดูจะน้อยไป เรียนรู้ช้ามาก

รู้งี้อัพ Intelligence ดีกว่า...

เขาไม่ได้กะจะเป็นปรมาจารย์ในเดือนเดียว แค่ขอสร้างเครื่องรางง่ายๆ ก็พอ

ก๊อกๆ

"เควิน ยังไม่นอนอีกเหรอ?" เฮอร์ไมโอนี่งัวเงียมาเคาะประตู (ตี 3 แล้ว)

"อ่านเพลินไปหน่อย"

"อ่านอะไร?"

"หนังสือเล่นแร่แปรธาตุ"

"อ้าว! ไหนสัญญาว่าจะอ่านด้วยกันไง! ขี้โกง!"

เฮอร์ไมโอนี่งอนตุ๊บป่อง กลัวเควินเก่งกว่า... เอ้ย กลัวเสียสุขภาพ

"โอเคๆ ผิดไปแล้ว พรุ่งนี้อ่านพร้อมกัน" เควินง้อ

"งั้นเลิกอ่าน ไปนอนเดี๋ยวนี้!"

เฮอร์ไมโอนี่สั่งแล้วเดินกลับห้อง

แต่พอเควินปิดประตู เธอก็วิ่งกลับมาพร้อมหมอน หน้าแดง

"เอ่อ... เพื่อป้องกันนายดื้อ ฉันจะนอนนี่... คุมความประพฤติ!"

พูดจบก็มุดเข้าผ้าห่มเควินทันที

"ปิดไฟนอนเร็วๆ!"

เควินยิ้ม... เสร็จโจร

เขาปิดไฟ มุดผ้าห่ม กอดเธอจากด้านหลัง

"ทำอะไรน่ะ! นอนดีๆ สิ!"

"ฉันติดนิสัยต้องกอดอะไรสักอย่าง ไม่งั้นนอนไม่หลับ"

"หมอนเธอแย่งที่ฉัน ฉันเลยต้องใช้เธอเป็นหมอนแทน"

"คนโกหก... เพิ่งติดนิสัยเมื่อกี้ล่ะสิ"

"รู้ทันอีก... นอนเถอะ"

เฮอร์ไมโอนี่ยอมแพ้ ขยับตัวหามุมสบายในอ้อมกอดเขา

เป็นแฟนกันแล้ว นอนกอดกันคงไม่เป็นไรมั้ง

ตราบใดที่ไม่ทำเรื่องอย่างว่าที่แม่สอนมา...

แต่หน้าเธอแดงขึ้นเรื่อยๆ เพราะมือปลาหมึกของเควินเริ่มซุกซน

"ไอ้บ้า! หยุดจับนะ นอน!" เธอตีมือเขา

"ช่วยไม่ได้ ตัวเธอหอมนุ่มนิ่มไปเองนี่นา~" เควินไซ้ซอกคอ

เฮอร์ไมโอนี่เริ่มเสียใจที่พาตัวมาเข้าปากเสือ

แต่โชคดีที่เควินเหนื่อยจากการใช้สมอง แกล้งนิดหน่อยก็หลับปุ๋ยไป

เฮอร์ไมโอนี่โล่งอก...

เรื่องนั้น... รอให้เควินบรรลุนิติภาวะก่อนละกันนะ

(จริงๆ คือรอให้เธอพร้อมด้วยแหละ)