เล่นมายคราฟในต่างโลก เล่มที่ 2 บทที่ 19: เอลฟ์ตัวแสบที่ไม่อยากร้องไห้

ติดตามเป็นกำลังใจให้ผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay

เล่มที่ 2 บทที่ 19: เอลฟ์ตัวแสบที่ไม่อยากร้องไห้

.

(หลายปีก่อนที่วอลสันและกลุ่มของเขาจะมาถึงเมืองเตกิตตัน)

ดินแดนแห่งนี้เป็นสถานที่ห่างไกลจากเมืองเมืองเตกิตตัน บนที่ราบสูงบอร์นทางตอนเหนือของทวีปตะวันตก

"ออเรเวีย บราติโออิลฟ์ จากนี้ไปเจ้าจะถูกลิดรอนสถานะอันสูงส่งของเจ้า เจ้าถูกไล่ออกไปตลอดกาล!" เจ้าชายที่ดูหล่อเหลาสวมกอดเจ้าหญิงรูปงามและตัดสินลงโทษหญิงสาวเอลฟ์ผู้นี้ด้วยชะตากรรมที่โหดร้ายของผู้ถูกเนรเทศ

ความรักที่แท้จริงระหว่างเจ้าชายรูปหล่อกับเจ้าหญิงแสนสวยได้ถูกขัดขวางโดยเจ้าหญิงเอลฟ์ผู้นี้

เพื่อขับไล่เจ้าหญิงแสนสวย หญิงสาวเผ่าเอลฟ์ได้พยายามใช้วิธีสกปรกมากมาย

ในโรงเรียนชนชั้นสูงของเหล่าเอลฟ์ นางได้กล่าวคำสบประมาททุกอย่างของนางให้เจ้าหญิงผู้งดงาม สร้างความลำบากตั้งแต่การสาดน้ำไปจนถึงการปล่อยข่าวลือที่เจ็บปวดเกี่ยวกับเจ้าหญิง แม้กระทั่งการกลั่นแกล้ง

อย่างไรก็ตาม แม้จะโดนเช่นนี้ แต่นางก็ยังมีน้ำใจต่อผู้อื่นราวกับดวงจันทร์ที่สว่างไสว

คล้ายกับขั้วตรงข้ามของดวงอาทิตย์ เจ้าชายผู้สง่างาม

ส่วนตัวร้ายของทั้งคู่ก็คือเอลฟ์สาวผู้มีจิตใจสกปรก หยาบช้า เต็มไปด้วยความชั่วร้าย เล่ห์เหลี่ยมและไร้ยางอาย

เจ้าหญิงผู้ใจดีได้รับการสนับสนุนจากทุกคน ในท้ายที่สุดแม้แต่คนสนิทเพียงคนเดียวของนังจอมวางแผนก็หันหลังให้กับนาง

ในที่สุดหญิงชั่วเอลฟ์จอมวางแผนที่ทำร้ายทุกคน แม้แต่ญาติของนางเองก็ถูกคุมขังในที่สาธารณะ

ภายใต้การขอร้องอ้อนวอนของเจ้าหญิงผู้ใจดี เจ้าชายที่วางแผนที่จะตัดสินประหารชีวิตนังจอมวางแผนก็ได้เปลี่ยนใจ

แต่นางก็ถูกพรากอาวุธเอลฟ์ของนาง ถูกทำให้สวมปลอกคอทาสและถูกขับไล่ออกจากอาณาจักรเอลฟ์ตลอดไป

หญิงสาวผมบลอนด์ที่ถูกหลายคนเรียกว่านังจอมวางแผนที่น่ารังเกียจ ก็คุกเข่าลงกับพื้นด้วยความอับอายและยอมรับการพิจารณาคดีของคู่หมั้นเก่าของนาง

ทหารยามได้เข้ามาจับแขนของนางไว้

โดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องของการต่อต้านของนาง เจ้าชายใส่กุญแจปลอกคอทาสรอบคอของนางด้วยสีหน้าอันเต็มไปด้วยความเหยียดหยามบนใบหน้าของเขา

หลังจากนั้น หญิงสาวเผ่าเอลฟ์คนนั้นก็ถูกลากตัวออกไปด้วยความสิ้นหวัง

___________________

(

บาเรลล่า

)

“...” ข้าแตะปลอกคอทาสของนางและยิ้มออกมาด้วยความเศร้า

นั่นมัน...คือเรื่องเจ็ดปีที่แล้ว

ข้าอายุยี่สิบสี่ปี ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่นานพอสมควร

หลังจากนั้นข้าก็ถูกขับออกจากอาณาจักรเอลฟ์ภายใต้ข้ออ้างของ "การศึกษาในต่างประเทศ" และถูกขับออกมายังสถาบันการศึกษาที่ "ห่างไกล" แห่งนี้

อันที่จริง ข้ารู้ในใจว่านี่เกือบจะเหมือนกับโทษประหารชีวิต

เมื่อมองผิวเผิน ข้าก็ถูกเนรเทศออกมาด้วยฐานะทาสของเจ้าชาย

บาร์ลอน...วันเวลาที่ข้าเคยชอบเขาอย่างบ้าคลั่งได้ผ่านพ้นมานานแล้ว

มีคำสั่งเพียงไม่กี่คำสั่งที่ฝังอยู่ในปลอกคอของของข้า

ข้าไม่ได้รับอนุญาตให้ทำพฤติกรรมใดๆ ที่จะทำให้ข้าได้รับเงินและข้าไม่ได้รับอนุญาตให้ต่อต้าน แม้ว่าข้าจะเจอกับการกลั่นแกล้งอะไรก็ตาม หลังจากเรียนจบ ข้าจะ "เดิน" กลับบ้านเกิดคนเดียว

คำสั่งทั้งสามนี้ไม่มีความหมายเลย มันเสมือนเป็นการลงโทษของเจ้าชายต่อข้า

ข้าไม่ได้รับอนุญาตให้หาเงิน นั่นหมายความว่าข้าจะสามารถใช้เงินที่พวกเขาให้มาเท่านั้น ซึ่งแน่นอนว่าตอนนี้มันกำลังจะหมดลง

เจ้าชายทำเช่นนั้นเพื่อให้ข้ามีชีวิตที่ยากจนอยู่ข้างนอกและในเวลาเดียวกัน ก็เพื่อให้แน่ใจว่าข้าไม่มีเงินมากพอที่จะสร้างอิทธิพลในต่างแดนได้

แม้ว่าจะมีคนเสนอเงินให้ข้า แต่ข้าก็จะต้องปฏิเสธเพราะคำสั่งนี้

นอกจากนี้ ข้ายังเป็นเอลฟ์ที่สูญเสียอุปกรณ์เอลฟ์ของข้า ทั้งยังถูกตีตราว่าเป็นทาส ซึ่งถือว่าเป็นความอับอายอีก

ข้าแค่ต้องยอมรับมัน เพราะข้าไม่สามารถต่อต้านการกลั่นแกล้งได้

สุดท้ายคำสาปสุดท้ายคือให้ข้ากลับบ้านด้วยการเดินเท้า

อันที่จริงคำสาปนี้ไม่สมเหตุสมผลเลย

เพราะคำสั่งขับไล่ของข้าจะไม่ถูกเพิกถอนถ้าข้าเดินกลับบ้านคนเดียว แม้ว่าข้าจะไม่หมดแรงจากการทำเช่นนั้น ข้าก็คงถูกมอนสเตอร์ฆ่าตายระหว่างทางอยู่ดี

แน่นอนว่านักเรียนอย่างข้าที่เข้ามาในสถาบันการศึกษาต้องสร้างความปวดหัวให้กับสถาบันการศึกษาเป็นอย่างมาก แต่เพื่อจัดการกับเรื่องนี้ บาร์ลอนได้ให้ความช่วยเหลือทางการเงินแก่สถาบันเป็นอย่างมากเพื่อให้ข้าถูกลงโทษ

...ข้าเองก็คงเป็นคนสำคัญกับบาร์ลอนในแง่หนึ่ง มันเป็นเรื่องที่ไม่กี่ปีก่อนข้ายังรู้สึกยินดีอยู่

ทว่าถึงจะมีบางอย่างผิดปกติไปในการลงโทษของข้า เขาก็ไม่คิดกังวลเลย

เพราะก่อนที่ข้าจะถูกเนรเทศมาที่นี่ ราชวงศ์เอลฟ์ได้ส่งกลุ่มสายลับมายังเมืองเตกิตตัน

ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาวางแผนอะไร แต่พวกเขามีหน้าที่พิเศษที่เกี่ยวข้องกับข้า ซึ่งก็คือการฆ่าข้าอย่างลับๆ หากมีบางอย่างผิดปกติ

เพื่อที่จะแก้แค้นให้กับเจ้าหญิง บาร์ลอนพร้อมทำทุกอย่างที่เขาทำได้

...บาร์ลอน เดิมทีเจ้าเป็นคู่หมั้นของข้านะ

หลังจากที่นางปรากฏตัว เจ้าก็ไม่เคยยิ้มให้ข้าเลย

ข้าแค่ไม่อยากปล่อยให้เจ้าถูกเอาตัวไป

ในท้ายที่สุด ข้าก็ถูกคุณตัดสินให้เนรเทศและแม้แต่เพื่อนที่ดีที่สุดของข้าก็ทรยศตัวข้า

แม้แต่เจ้าบาร์ลอน คนที่ข้ารักมากที่สุดก็ทรยศข้าเช่นกัน

....ข้าขอโทษ บาร์ลอน ข้าจะไม่ทำตามคำสั่งของเจ้าแน่ แม้ว่าข้าจะต้องตายหรือจะมีชีวิตอยู่อีกไม่นานก็ตาม

ข้าจะมีชีวิตอยู่จวบจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต

ข้าจะทำให้ชีวิตของข้ามีความหมาย

“นั่นเป็นเหตุผลที่เจ้าให้ความช่วยเหลือข้ากับเกรซสินะ?” วอลสันกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

“แล้วเจ้าจะช่วยข้าได้อย่างไรกันล่ะ? รีบไปใส่ปลอกคอเลยนะ เจ้าวอลสันขี้โม้”

อันที่จริง ข้าไม่คิดจะให้เขาใส่จริงๆ หรอก

เขาเองก็ช่วยข้ามาเยอะแยะมากมาย

วันที่เจ้าดื่มกับข้า ฟังบทเพลงของข้า ฟังความคิดถึงบ้านเกิดของข้าและฟังคำพร่ำบ่นของข้ามากมาย

เจ้าและเกรซเป็นเสมือนสองสิ่งที่ข้าเหลืออยู่

“ยากจริงแฮะ ข้าไม่ได้คิดมาก่อนเลยว่าจะมีกลุ่มคนที่แฝงตัวคอยจับตาเจ้าอยู่ ซึ่งข้าก็ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไร แต่ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเจอกับเรื่องเช่นนี้... อืม ดูลำบากมาก” หลังจากได้ยินเรื่องราวของข้า วอลสันก็ยิ้มและพูดออกมา

. .

“หือ?”

“เมล่อน ถ้าข้ากำจัดกลุ่มสายลับจากแดนอื่นเพื่อเมืองหลวง ข้าจะถูกมองว่าเป็นศัตรูหรือไม่?”

“ข้าไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนั้นนายท่าน สิ่งที่นายท่านทำย่อมเป็นการทำเพื่อดินแดนแห่งนี้”

เดี๋ยวก่อน พวกเขากำลังพูดถึงอะไรกัน?

“ดีมาก งั้นบาเรลล่า”

“หือ?”

“เจ้าบอกว่าทันทีที่เจ้าพ้นจากสถานะทาส คนพวกนัน้จะตามหาตัวเจ้าใช่ไหม?”

"เอ่อ...ใช่..."

"งั้นเราก็ออกไปเปลี่ยนบรรยากาศสักหน่อยเถอะ ทะเลาะกันในร้านรังแต่จะทำให้การเก็บกวาดลำบาก" หลังจากพูดจบ วอลสันก็ยื่นมือมาหาข้า ฝ่ามือของเขากำลังจะจับมือข้าอยู่

"เดี๋ยวก่อน เจ้าคงจะไม่..."

“...มีความสุขกับไวน์ในมือต่อไปเถอะ” เกรซปรากฏตัวขึ้นมาข้างข้า

ไม่นานนักข้าก็ได้รู้

ดูเหมือนว่าทั้งสามคนนี้ที่อยู่เคียงข้างข้าตลอดเวลาที่ดูเหมือนคนธรรมดา...จะไม่ใช่คนธรรมดาเลยสักนิดเดียว

ติดตามเป็นกำลังใจให้ผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay