เล่นมายคราฟในต่างโลก เล่มที่ 1 บทที่ 25: เครื่องกีดขวาง

ติดตามเป็นกำลังใจให้ผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay

เล่มที่ 1 บทที่ 25: เครื่องกีดขวาง

.

(วอลสัน)

“เอ๊ะ? เสร็จแล้วเหรอ? นี่เจ้ามัดพวกเขาได้ถูกไหมเนี่ย?” หลังจากรักษาพวกเขาด้วยโพชั่นของข้า ข้าก็ให้เกรซพาพวกเขากลับไปที่ฐาน

นอกจากนี้ข้ายังบอกให้เกรซมัดพวกเขาให้แน่น

เนื่องจากไข่มุกเอนเดอร์ของนางทำหน้าที่เป็นแท่นเคลื่อนย้าย นางจึงสามารถเคลื่อนย้ายไปมาระหว่างพื้นที่ได้ตามที่ต้องการ

ปัจจุบันเกรซมีไข่มุกเอนเดอร์อยู่ 4 เม็ด

นางให้หนึ่งอันเป็นของขวัญแก่ข้า และอีกหนึ่งไว้ในฐานลับ นางมีอีกสองอันและยังไม่รู้ว่าจะเอามันไปใช้ทำอะไรดี

ดูเหมือนว่าไข่มุกจะปรากฏขึ้นโดยอัตโนมัติ เมื่อระดับความแข็งแกร่งของเกรซเพิ่มขึ้น ช่างสะดวกสบายนัก

จริงสิ กลับมาที่ปัจจุบันกันก่อน

ข้าส่งนางกลับไปพร้อมกับนักผจญภัย ทั้งยังบอกให้นางมัดพวกเขาไว้และนางก็ปรากฏตัวอีกครั้งในไม่กี่วินาทีต่อมา

“...ข้าไม่ได้มัด”

“เอ๊ะ?

“...ข้าผูกไม่เก่ง” เกรซพูดด้วยสีหน้าเขินอายเล็กน้อย

ดูเหมือนว่านางจะไม่รู้วิธีใช้เชือก งี้ให้เมล่อนทำแทนจะดีกว่าไหม?

ท้ายที่สุดเกรซจึงพาเมล่อนกลับไปที่ฐานพร้อมกับกลับมายังมาที่นี่

ในที่สุดเราก็เดินทางต่อ พวกเราใช้เวลาประมาณสิบนาทีในการช่วยเหลือเหล่านักผจญภัย

เรามาถึงที่นี่โดยตามรอยคำสาปเหี่ยวเฉาและไปยังทิศทางของพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบที่หนักหน่วงที่สุด แต่หลังจากมาถึงจุดหนึ่งของคำสาปเหี่ยวเฉา พื้นที่โดยรอบก็ถูกคำสาปเหี่ยวเฉากัดกินจนเราไม่อาจตัดสินได้ว่าต้องไปในทิศทางใดต่อ

ระหว่างทางมาที่นี่ เรายังได้พบกับมอนสเตอร์และสัตว์วิเศษจำนวนหนึ่ง

[คำสาปเหี่ยวเฉา]

ทุกสิ่งที่เราเจอล้วนมีสถานะเช่นนี้ เมล่อนและเกรซส่งพวกมันกองลงกับพื้นอย่างง่ายดาย

ศัตรูทุกตัวอยู่ต่ำกว่าระดับ 35 แต่การมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่แน่นอนจะนำไปสู่ศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าระดับ 35 เสมอ

ถ้าเราใช้ประสบการณ์ของข้ากับเกมในชีวิตก่อนหน้านี้ นี่อาจเป็นเบาะแสที่จะทำให้เราเข้าใกล้ถึงต้นตอของคำสาปที่กัดกินอยู่

{ปาร์ตี้ได้รับค่าประสบการณ์ 766}

{สมาชิกปาร์ตี้_เมล่อนตอนนี้ระดับ 27 แล้ว}

เมล่อนจัดการตั๊กแตนตำข้าวยักษ์ครึ่งท่อนต่อหน้าต่อตาข้าอย่างไม่ใส่ใจและเรายังคงเดินทางต่อไป

หลังจากได้เห็นนักผจญภัยที่เราช่วยก่อนหน้านี้จากการต่อสู้ ข้าก็ได้ข้อสรุปว่าเมล่อนและเกรซแข็งแกร่งผิดปกติ

พวกเจ้ารู้อะไรไหม? พวกเราเจองูที่ใหญ่กว่าตัวเดิมเสียอีก แต่มันถูกฆ่าตายทันทีในการโจมตีเดียว

พวกนางสองคนทำมันลงไปโดยไม่เสียเลือดและยังจบลงภายในสิบวินาที พวกนางมีพลังมากแค่ไหนกันนะ?

พื้นที่ชุ่มน้ำที่เรากำลังเดินผ่านค่อยๆ เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ ซึ่งเป็นการยืนยันว่าเรากำลังมุ่งหน้าไปในทิศทางที่ถูกต้อง

มอนสเตอร์มาทางเรามากขึ้นและพวกมันก็มีสถานะ [คำสาปเหี่ยวเฉา] ในระดับที่สูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

สภาพแวดล้อมเริ่มจะส่งผลกระทบต่อพวกเด็กสาว

โดยเฉพาะกับเกรซ นางเริ่มมีปัญหาในการร่ายคาถาอย่างรวดเร็ว ความชื้นนั้นแรงมากพอที่จะทำให้นางติดสถานะคล้ายดีบัฟที่ยืดระยะเวลาการร่ายของนางออกไป

ถึงกระนั้น นางก็ยังร่ายได้เร็วมากจนมันแทบไม่แตกต่างกันเลย

สำหรับเมล่อน ประสาทสัมผัสที่เฉียบแหลมของนางมีผลข้างเคียงที่อ่อนแอต่อสิ่งเร้าที่รุนแรง กลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ของบึงสีดำทำให้จมูกของนางย่นและขมวดคิ้วจนใบหน้าของนางแทบจะงอตลอดการเดินทาง

"...หืม?" ข้าหยุดอยู่กับที่

ทั้งสองสาวก็หยุดเช่นกัน

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเราคือกำแพงหินขนาดใหญ่ที่มองเห็นได้จากภูเขา หากเจ้าเงยหน้าขึ้นก็แทบจะไม่สามารถมองเห็นถึงยอดเขาได้เลย

แต่ตาม [แผนที่ขนาดเล็ก] ของข้า มันน่าจะไม่มีอะไรเลยนอกจากต้นไม้และป่าตรงหน้าเรา

มันเกิดอะไรขึ้น? [แผนที่ขนาดเล็ก] ของข้าเสียหรือเปล่า!? ทำไมมันเบลออย่างนี้!

มันอาจจะเป็น...ภาพลวงตาหรือเปล่า?

ไม่สิ มันแน่นกระจุกอยู่จุดเดียวเลย!

“นายท่าน มีอะไรหรือเปล่า? มีอะไรในภูเขาลูกนี้งั้นเหรอ?”

“แปลกจัง...ที่นี่ไม่ควรมีภูเขาอยู่สิ”

ทั้งเมล่อนและเกรซต่างก็เห็นกำแพงตรงหน้าเรา ดังนั้นจึงไม่ใช่แค่ข้าที่เห็นภาพหลอน

แต่ว่า... สิ่งที่ข้ากังวลคือ [แผนที่ขนาดเล็ก] ที่แสดงให้เห็นว่ามีศัตรูที่อยู่นอกกำแพงเดินเตร็ดเตร่มากขึ้น

ไม่มีเหตุผลใดที่กำแพงสูงนี้ควรอยู่ที่นี่เลย

ข้าครุ่นคิดถึงสถานการณ์แปลกๆ นี้พร้อมกับจับตามองดู [แผนที่ขนาดเล็ก] เพื่อประเมินสภาพแวดล้อมของเรา

ดูเหมือนว่าจะมีต้นไม้ขนาดยักษ์อยู่ในกำแพงหิน ซึ่งมันก็ดูเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เช่นกัน [แผนที่ขนาดเล็ก] ของข้าทำงานผิดปกติจริงเหรอ? ไม่ไม่ นั่นน่าจะเป็นไปไม่ได้...

อ๊า! เป็นไปได้ไหมที่ประตูมิติจะอยู่หลังกำแพงหิน?'

ข้าถอยหลังไปสองสามก้าวขณะที่ความคิดนั้นแล่นเข้ามาในหัว

จากนั้นข้าก็พุ่งเข้าหากำแพงด้วยความเร็วสูงสุด

บัดซบเอ้ย! เจ็บชะมัดยาก!

ข้ากลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวด ในขณะที่ข้าประคองใบหน้าที่ดันปะทะเข้ากับก้อนหิน

"นายท่าน!?" "วอลสัน"

“อึก โอ้ย ข้าไม่เป็นไร” มันโคตรจะเจ็บเลย

ข้าเอื้อมมือไปที่ [กระเป๋าเก็บของ] ของข้าและหยิบขนมปังออกมากินก้อนหนึ่งเพื่อที่จะลดความเจ็บลง

ก้อนเนื้อบนหัวของข้าค่อยๆ หายไป แต่ความเจ็บปวดยังคงอยู่ ข้าได้แต่กัดฟันและลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเจ็บปวด

...นี่เป็นอีกหนึ่งความสามารถที่ข้าได้รับจากมายคราฟ ตราบใดที่ท้องของข้าอิ่ม ข้าก็สามารถฟื้นฟูจากอาการบาดเจ็บได้ทุกชนิด

ขอบเขตของพลังนี้ยังไม่ได้รับการทดสอบ เพราะข้าไม่อยากจะทำร้ายตนเองหรือตัดแขน เพราะอยากรู้อยากเห็นหรอกนะ

นี่ไม่ใช่ประตูมิติที่เราสามารถเดินผ่านไปได้ ประสาทสัมผัสของข้าที่รู้สึกเจ็บก็เป็นสิ่งที่พิสูจน์ให้แล้ว

เดี๋ยวก่อน...ประสาทสัมผัสงั้นเหรอ?

เป็นไปได้ไหมว่านี่เป็นภาพลวงตาที่หลอกประสาทสัมผัสอยู่? จริงๆ แล้วข้าไม่ได้บังเอิญชนอะไรเลย แต่สมองของข้าคิดว่าข้าชนงั้นเหรอ?

พูดถึงเรื่องนี้แล้ว มันก็ไม่ได้รู้สึกเหมือนข้าวิ่งเข้าไปชนกำแพงหินเลย... เหมือนวิ่งเข้าไปในกำแพงแก้วมากกว่า

นี่มันอะไรกัน? เครื่องกีดขวางงั้นเหรอ?

"เกรซ"

"วอลสัน?"

“เจ้าช่วยพาเราเข้าไปในด้านในของภูเขานี้ได้ไหม?”

“...งั้นก็จะติดอยู่ในหินสิ”

“ถ้ามีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นก็กลับออกมา ถึงอยู่ในหินสองสามวิ เจ้าก็ไม่ตายหรอก”

“นายท่าน ความคิดนี้มันบ้าไปแล้ว” เมล่อนคัดค้าน แต่ก็ยังคงจับข้อมือของเกรซไว้

“...อืม” เกรซเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจับมือของข้า

ในชั่วพริบตาต่อมา การมองเห็นของข้าก็มืดลงครู่หนึ่งและข้าก็ได้รับการต้อนรับทันทีด้วยแสงแปลกประหลาดและความมืดบางอย่าง

เมื่อบิดหัวไปด้านหลัง ข้าก็เห็นบางสิ่งบางอย่างที่ดูเหมือนสิ่งกีดขวาง ซึ่งมันขวางกั้นระหว่างเราอยู่

ไอ้เจ้านี้มันจะไม่ฉลาดเกินไปหน่อยเหรอ!? ตามปกติคงไม่มีใครสามารถผ่านมันไปได้แน่

หากไม่มี [แผนที่ขนาดเล็ก] กับทักษะเคลื่อนย้ายของเกรซ คงไม่มีทางที่เราจะสังเกตเห็นถึงข้างในนี้ได้แน่

“...การคาดการณ์ที่ไร้ที่ติของวอลสัน”

"สมกับเป็นนายท่านเลย"

“อ๊ะ ไม่เห็นจำเป็นต้องชมข้าขนาดนั้นเลย ทำเอาข้าอายแล้วเนี่ย” ข้าเกาท้ายทอยแล้วยิงเชือกใยแมงมุมด้วยมือซ้าย

ใยแมงมุมของข้ากระทบกับ [ม้าคิริน] จากนั้นข้าก็โยนมันไปหาเมล่อนโดยไม่คิดอะไรนัก

“นี่คือ...” เมล่อนต่อยมันสองครั้งแล้วเตะมันออกไปด้วยลูกเตะสะท้านฟ้า

เดี๋ยวก่อนนะ [ม้าคิริน] เหรอ?

“อู้ก …” มอนสเตอร์ที่มีลักษณะเหมือนม้าลุกขึ้นยืน มันกัดฟันขู่ใส่พวกเราทุกคน

[คิรินในตำนาน (วัยเด็ก)_ ระดับ 47_เลือด: 2842/3542_สถานะ: คำสาปเหี่ยวเฉา (IX)_สมญานาม: แฟรี่ผู้ปกปักษ์ต้นไม้]

เดี๋ยวก่อน นี่มันบ้าอะไรกัน? มันดูจะแข็งแกร่งเกินไปแล้ว! แถม...ระดับนั้นเป็นระดับสูงสุดที่ข้าเคยเห็นในหมู่มอนสเตอร์เลย!

จากการโจมตีคอมโบของข้ากับเมล่อน มันสร้างความเสียหายใส่มันได้ไม่ถึงพันด้วยซ้ำ

นี่มันไม่ดีแล้ว

“เราจะทำยังไงกันต่อดีคะนายท่าน?”

“...หาต้นตอเจอแล้ว” เกรซจ้องเขม็งไปในทิศทางหนึ่ง

ข้ามองตามสายตาของเกรซและเห็นต้นไม้ขนาดมหึมา

...ถ้าข้าตัดสินตามประสบการณ์ในชีวิตที่ผ่านมา ดูเหมือนว่ามันจะมีอายุอย่างมากก็หนึ่งสหัสวรรษเป็นอย่างน้อย

[ต้นไม้นางฟ้าโบราณ_ระดับ ?_เลือด: 276591/9765121_สถานะ: คำสาปเหี่ยวเฉา (X)_สมญานาม: สัญลักษณ์ของนางฟ้าโบราณ]

มีสีดำนับไม่ถ้วน...มันกำลังบิดไปมาอยู่บนลำต้นของต้นไม้ แถมมันยังแพร่กระจายออกไปด้วย

นี่มันอะไรกัน? นี่คือมอนสเตอร์เหรอ? ไม่สิ...เดี๋ยวก่อน

#...จงรีบ... ออกไปเสีย... ควบคุมไม่ได้...# เสียงหนึ่งดังก้องอยู่ในหัวของข้า

ข้าเห็นเมล่อนและเกรซขมวดคิ้วด้วยความสับสน ดูเหมือนว่าพวกนางก็จะได้ยินมันเหมือนกัน

นั่น...โทรจิตเหรอ?

[คิรินในตำนาน (วัยเด็ก)_ ระดับ 48_เลือด: 3678/3678_สถานะ: คำสาปเหี่ยวเฉา (IX)_สมญานาม: แฟรี่ผู้ปกปักษ์ต้นไม้]

[คิรินในตำนาน (วัยเด็ก)_ ระดับ 47_เลือด: 3542/3542_สถานะ: คำสาปเหี่ยวเฉา (IX)_สมญานาม: แฟรี่ผู้ปกปักษ์ต้นไม้]

มีม้าอีกสองตัวที่อยู่หลังต้นไม้ แต่พวกมันไม่ได้พยายามโจมตีเรา

แฟรี่คิรินทั้งสามมีแววตาบ้าคลั่ง แต่พวกมันดูเหมือนจะไม่ได้เป็นศัตรูกันเลย ดูเหมือนว่าพวกมันจะถูกควบคุมอยู่

...อืม ดูจากเกมประเภทต่างๆ ที่ข้าเล่นในชีวิตที่ผ่านมา คงมีใครบางคนหรือบางสิ่งบางอย่างวางคำสาปไว้บนต้นไม้ ซึ่งส่งผลกระทบต่อผู้พิทักษ์ต้นไม้เช่นกัน

เอาล่ะ! หากต้นตอของปัญหาทั้งหมดนี้คือต้นไม้ เราก็แค่ต้องจัดการมันที่นี่

ถ้าข้าเดาถูก ข้อความโทรจิตนั้นต้องมาจากต้นไม้ตรงหน้าข้าแน่ๆ

แย่หน่อยนะคุณต้นไม้ เราไม่สนใจคำแนะนำของเจ้าหรอก การถอยออกมาไม่ใช่ทางเลือกที่ข้าอยากจะทำเสียหน่อย

"เมล่อน! เกรซ" ข้าเรียกเด็กสาว พวกคิรินเองก็ดูจะเตรียมพร้อมแล้ว

"คะ?" "?"

“ห้ามฆ่า อย่าไปฆ่า มุ่งเป้าไปที่ทำให้พวกเขาไร้ความสามารถ หลังจากนั้นเราจะให้ [นม] กับพวกเขา”

#ไม่...ได้โปรด...หนีไป... ฆ่า... อา... อ๊ากกกก! # คำพูดในโทรจิตรถูกส่งมาอีกครั้ง แต่ข้าเพิกเฉยต่อมันอย่างสิ้นเชิง

"อ๊ากกกก!" คิรินที่ถูกพันธนาการด้วยใยเหนียวสามารถหลุดพ้นและพุ่งเข้าหาเรามาอย่างรวดเร็ว

"เข้าใจแล้วค่ะ นายท่าน" "...อืม"

ข้ายิ้มแล้วยิงใยเหนียวๆ ไปข้างหน้าทันที