พรสวรรค์มันโกงเกินไป ข้าแค่อยากใช้ชีวิตสงบๆ บทที่ 6 เสียงคำรามของมังกร... ก็คือเสียงคำราม!

ภายในห้องเรียนของห้องเก้า หลี่อิง ครูประจำชั้น เดินเข้ามาอย่างสง่างาม ทว่าท่าเดินของเธอดูต่างไปจากปกติเล็กน้อย ราวกับว่าปวดหลังปวดขา ข้างหลังเธอมีนักเรียนชายร่างกำยำเดินตามมา เขาคือหัวหน้าฝ่ายกีฬาของห้อง ผู้มีร่างกายกำยำดั่งวัวป่า

และก็เป็นเจ้าหนุ่มคนนี้นี่เองที่เวลาปลุกพลังนานถึง 9 วินาที พรสวรรค์ของเขาไปถึงระดับยอดเยี่ยม ขาดอีกเพียงวินาทีเดียวก็จะกลายเป็นพรสวรรค์ระดับเลิศล้ำแล้ว เขาอยู่ในระดับที่แตกต่างจากทุกคนในห้องอย่างสิ้นเชิง

"นักเรียนทุกคน ขอให้พวกเราแสดงความยินดีกับหวังหมัดอีกครั้ง ที่ปลุกพลังได้พรสวรรค์ระดับยอดเยี่ยมขั้นสูงสุด พวกเราทุกคนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ในอนาคตหวังหมัดจะคอยดูแลพวกเธอนะคะ~"

ดวงตาของหลี่อิงเต็มไปด้วยรอยยิ้มปรีดา ส่วนใบหน้าของหวังหมัดก็ยิ่งเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ

"เอาล่ะ ตำราทักษะที่พวกเธอขอกันไว้มาถึงแล้ว ตอนนี้ครูจะเรียกชื่อ ทุกคนก็ทยอยออกมารับไปนะ"

"ไป๋จิน ออกมารับตำราทักษะของเธอเร็ว~"

เป็นไปตามคาด ไป๋จินคือคนแรก ซึ่งเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

"ไป๋จิน เธอเป็นคนเดียวในห้องที่ขอตำราทักษะสายอัญเชิญ ครูเลยเอาตำราทักษะอัญเชิญของล็อตนี้มาทั้งหมดเลย เลือกดูได้เลยนะ~"

ดวงตาของหลี่อิงเต็มไปด้วยความเอ็นดู หัวหน้าฝ่ายกีฬาอย่างหวังหมัดถึงกับปากกระตุก แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาและไป๋จินเป็นเพื่อนร่วมห้องกันมาหลายปี และรู้ดีว่าทั้งสองบริสุทธิ์ใจต่อกันอย่างแน่นอน

ไป๋จินมองดูกล่องตำราทักษะอัญเชิญอย่างระมัดระวัง ทั้งหมดเป็นตำราทักษะระดับธรรมดา ซึ่งใช้เพียง 1 แต้มทักษะก็เรียนรู้ได้

“อัญเชิญหมาป่า, อัญเชิญหมาจรจัด, อัญเชิญหมูป่า, อัญเชิญลา, อัญเชิญนกอินทรี, อัญเชิญห่าน, อัญเชิญ...”

ไป๋จินตรวจสอบคุณสมบัติของตำราทีละเล่ม ทันใดนั้น เมื่อเขาหยิบตำราเล่มหนึ่งขึ้นมา ความรู้สึกผิดปกติก็ส่งมาจากจิตวิญญาณของเขา

ความรู้สึกนี้ค่อนข้างเร่งเร้า ดูเหมือนจะกระตือรือร้นอย่างมาก ไป๋จินเข้าใจในทันทีว่าตำราทักษะเล่มนี้ต้องมีอะไรพิเศษ

“อัญเชิญนกหัวขวาน (ธรรมดา)”

“คำอธิบาย: หลังจากเรียนรู้ สามารถอัญเชิญนกหัวขวานโตเต็มวัยที่มีเลเวลเท่ากัน กึ่งพลังงานกึ่งเนื้อหนัง โดยใช้ค่ามานา [เลเวล × 10] แต้ม”

“คำอธิบาย: เวลาอัญเชิญ 5 วินาที ไม่สามารถถูกขัดจังหวะระหว่างร่ายได้ คูลดาวน์ทักษะ 60 วินาที ไม่สามารถอัญเชิญซ้ำได้”

“คำอธิบาย: พลังป้องกันของนกหัวขวานขึ้นอยู่กับความเข้มข้นของมานาในร่างหลัก”

... ไป๋จินไม่รีบร้อน เขายังคงตรวจสอบตำราทักษะอัญเชิญที่เหลือทั้งหมดจนครบ และในท้ายที่สุด มีเพียงตำราอัญเชิญนกหัวขวานเล่มนี้เท่านั้นที่ทำให้เขารู้สึกผิดปกติ

ไป๋จินเอ่ยขึ้น, "ครูครับ ผมเลือกเล่มนี้ครับ"

ครูหลี่อิงยิ้มอย่างอ่อนโยนและพยักหน้า, "โอเค ตราบใดที่เธอเลือกได้แล้ว กลับไปนั่งที่ก่อนนะ ถึงตาคนอื่นมารับตำราทักษะแล้ว"

ไป๋จินถือตำราทักษะกลับไปที่นั่งด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างแปลกประหลาด

เพื่อนร่วมชั้นที่นั่งข้างๆ ยื่นคอมาดูอย่างสงสัย แล้วก็อุทานออกมาทันที

"เชี่ย! อัญเชิญนกหัวขวาน?"

เสียงอุทานของเพื่อนดังขึ้น ทำให้นักเรียนทั้งห้องหันมามองเป็นตาเดียว

"นกหัวขวาน? ใช่ไอ้ตัวที่เจาะต้นไม้หาหนอนกินป่ะ?"

"บ้าไปแล้ว? จะเอาไปสู้ยังไงวะนั่น? เหล่าไป๋ (สหายไป๋) รีบไปเปลี่ยนเล่มใหม่เถอะ ครูประจำชั้นไม่ปฏิเสธหรอก!"

"เหล่าไป๋ นี่มันโลกจริงไม่ใช่การ์ตูน ไม่มีนกหัวขวานระดับ 'คอนเซ็ปต์' อย่างวู้ดดี้ หรอกนะเว้ย อย่าบ้าไปหน่อยเลย!"

"เหล่าไป๋ ข้าแนะนำให้แกเลือกหมูป่าดีกว่า พวกมันเวลาบุกตะลุยนี่โคตรดุ หมาป่ายังเอาไม่อยู่เลย!"

ไป๋จินสูดหายใจลึก เขามีแต้มทักษะเพียงแต้มเดียว และเรียนได้แค่ทักษะธรรมดา 1 ทักษะ

นกหัวขวานมันอ่อนแอมาก แต่ถ้า... เลเวลของมัน +10 หรือค่าสถานะทั้งหมดคูณสองล่ะ?

นกหัวขวานบินได้ที่ถูกเสริมพลังแล้ว การฆ่ามอนสเตอร์เลเวลต่ำๆ คงไม่ใช่เรื่องยาก!

แน่นอน สิ่งสำคัญที่สุดคือความรู้สึกผิดปกติจากจิตวิญญาณของเขา!

แปะ~ (เสียงตบตำรา)

โดยไม่ลังเล ไป๋จินเรียนรู้ตำราทักษะในมือทันที

ตำราทักษะคุณภาพธรรมดาใช้เพียง 1 แต้มทักษะในการเรียนรู้ ในขณะที่ระดับยอดเยี่ยม ต้องใช้ 2 แต้ม, ระดับเลิศล้ำ ใช้ 4 แต้ม, และระดับสมบูรณ์แบบ ต้องใช้ถึง 8 แต้ม

การเรียนรู้ทักษะดูเหมือนง่าย แต่จริงๆ แล้วมันคือผลรวมของพลังที่อยู่ในตำราทักษะกับพลังในแต้มทักษะ ซึ่งจะสร้าง 'อักขระเวท' ขึ้นในทะเลแห่งสติของผู้มีอาชีพ อักขระเวทคุณภาพต่างกันก็ต้องการพลังจากแต้มทักษะในการสร้างต่างกัน นี่คือความแตกต่างของความต้องการ

การเรียนรู้ทักษะไม่เพียงต้องการแต้มทักษะ แต่ยังต้องการ 'ความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณ' ซึ่งเหมือนกับแต้มทักษะ เมื่อใช้ไปแล้ว มันจะถูกครอบครองไปอย่างถาวร!

"เหล่าไป๋ พรสวรรค์แกก็ธรรมดาอยู่แล้ว ยังจะมาเรียนตำราทักษะแบบนี้อีก นี่แกเตรียมตัวเป็น 'พ่อหน้าขาว' (หนุ่มที่ผู้หญิงเลี้ยง) เต็มตัวแล้วใช่ไหม?"

"ข้าว่ามันก็ไม่ได้แย่นะ ลองคิดดูสิ เหล่าไป๋ 'กินข้าวอ่อน' (เกาะผู้หญิงกิน) เสร็จ ก็พานกหัวขวานออกไปเดินเล่น นี่ก็เป็นความสุขอย่างหนึ่ง!"

"เหอะๆ โดนเขา 'จูง' เสร็จ ก็ไป 'จูง' นกหัวขวานต่อ ฮ่าฮ่า!"

"เหล่าเหมา ประโยคเมื่อกี้มันผิดหลักไวยากรณ์หรือเปล่า?"

"ไสหัวไปเลยไอ้หนอนหนังสือ! ข้าไม่อยากพูดเรื่องไร้สาระกับแกอีกแล้ว!"

ไม่นาน ตำราทักษะทั้งหมดก็ถูกแจกจ่ายจนหมด ทุกคนต่างพูดคุยถึงอนาคตของตนอย่างตื่นเต้น

"ครูครับ หวังฮ่าวไปไหนเหรอครับ? ทำไมวันนี้เขาไม่มา? ผมส่งข้อความหาเขาเมื่อเช้า แต่เขาไม่ตอบเลย"

เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้นักเรียนทุกคนหันไปมองครูหลี่อิง

"ทุกคน ไม่ต้องกังวล หลังจากที่หวังฮ่าวปลุกพลังเมื่อวานนี้ ผลึกพลังศักดิ์สิทธิ์ก็แตกละเอียด คนจากเมืองหลักมาตรวจสอบเรื่องนี้ หวังฮ่าวเลยต้องไปให้ความร่วมมือในการสอบสวน"

นักเรียนทุกคนมองหน้ากันไปมา ไป๋จินรีบก้มหน้าลงเล็กน้อย หวังฮ่าวเป็นเพื่อนนั่งโต๊ะข้างๆ เขามาตลอด 3 ปีมัธยมปลาย ความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนดีมาก ถือเป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทที่สุดในวัยเรียน

ครูประจำชั้นหลี่อิงไม่ได้พูดอะไรต่อและเดินจากไป หลังจากทุกคนปลุกพลังแล้ว ก็ถือว่าจบการศึกษาอย่างเป็นทางการ โดยพื้นฐานแล้วก็จะไม่มีอะไรติดต่อกับเธออีก แต่หัวหน้าฝ่ายกีฬา หวังหมัด กลับเดินตามเธอไปด้วย

"เชี่ย อิจฉาหวังหมัดว่ะ เมื่อวานบ่ายเพิ่งปลุกพรสวรรค์ระดับยอดเยี่ยมขั้นสูงได้ เมื่อคืนก็ชวนครูหลี่อิงไปกินข้าวเย็นเลย!"

"โอ้! ไม่นึกเลยว่าหวังหมัด ไอ้กล้ามใหญ่นี่จะคิดไกลขนาดนี้ พวกเราก็น่าจะรวบรวมเงินเลี้ยงข้าวครูมื้อจบการศึกษานะ อย่างน้อยเธอก็สอนเรามาสามปี"

"ไอ้หนอนหนังสือบ้า! แกไม่เข้าใจที่ข้าพูดเลยสักนิด!"

"ข้าพูดผิดตรงไหน? จบการศึกษาแล้วไม่ควรเลี้ยงข้าวครูเหรอ? ใจดำไร้น้ำใจแบบนี้ อนาคตจะไปเข้าสังคมได้ยังไง?"

"แกนี่มันหนอนหนังสือไม่รู้อะไรเลยจริงๆ! ไม่เห็นเหรอว่าหน้าของหวังหมัดซีดๆ แถมยังเดินขาอ่อนๆ ด้วย?"

"ทำไมเหรอ?"

"..."

"หวังหมัดนี่มันเด็ดขาดจริงๆ! ที่บ้านเขาจะยอมให้ทำเรื่องแบบนั้นเหรอ?"

"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ยังไงซะ ตอนนี้พวกเราก็กลายเป็นคนจากสองโลกที่แตกต่างกันแล้ว ถ้าเราไม่เข้าสู่สังคมโดยตรง ก็ทำได้แค่ไปเรียนโรงเรียนอาชีวะต่ออีกไม่กี่ปี ในขณะที่หวังหมัดสามารถสมัครเข้าสถาบันผู้บุกเบิกเพื่อศึกษาต่อได้"

"นั่นสิ พอเขาจบจากสถาบันผู้บุกเบิก อย่างน้อยก็เป็นครูสอนทักษะการต่อสู้ในโรงเรียนมัธยมได้ ดีไม่ดีอีกไม่กี่ปีก็ได้เป็นครูใหญ่ ได้ยินว่าสวัสดิการดีมาก!"

"ใช่เลย! ความฝันของข้าคือการเป็นครูใหญ่! ปัจจุบันนี้ ในบรรดาครูผู้หญิงสิบคน มีสามคนเป็นโสด อีกห้าคนเป็นม่าย ครูใหญ่นี่มันสวรรค์ชัดๆ!"

"ข้าว่าจะเข้าสู่สังคมโดยตรงเลย ข้าเลือกตำราทักษะเสริมกำลังขา บวกกับพรสวรรค์สายความเร็วห่วยๆ ของข้า อนาคตไปส่งของน่าจะได้เงินเยอะ ข้าไม่นึกเลยว่าพ่อข้าจะเป็นคนส่งของ แล้วตอนนี้ข้าก็เป็นด้วย พรสวรรค์นี่มันถ่ายทอดทางพันธุกรรมจริงๆ พ่อแม่ของพวกห้องเรียนดีเด่นโดยพื้นฐานก็มีพรสวรรค์ดีๆ ทั้งนั้น"

"เชี่ย! ข้าหนักกว่าอีก! ข้าปลุกพลังได้มีด แต่มันเป็นกรรไกร แถมเป็นอันเล็กๆ ที่ใช้ตัดผม ผู้ชายตัวใหญ่ๆ อย่างข้า จะปลุกพรสวรรค์แบบนี้มาทำไมวะ?!"

"หืม? แกไม่ได้บอกว่าพ่อแกปลุกพลังได้มีดแล่หมูเหรอ? แล้วทำไมของแกกลายเป็นกรรไกรไปได้?"

"ข้าก็ไม่รู้! แต่จริงๆ เป็นคนขายเนื้อก็ดีนะ! ตอนนี้พอเป็นแบบนี้ ร้านหมูของที่บ้านก็ไม่มีคนสืบทอดแล้ว"

"สหาย แกอยากแอบไปตรวจ DNA ดูไหม? ข้าสงสัยว่าแกอาจจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ..."

"แกหมายความว่า แม่ข้า... ซี๊ด~~~ แม่ข้าทำงานที่ร้านทำผมของลุงโทนี่ข้างบ้าน ข้า... ข้าอาจจะ..."

"พ่องงง , พรสวรรค์ของข้าคือ 'บทสวด' ปลอบประโลม ใช่ ไม่ใช่ 'เสียง' แต่เป็น 'บทสวด' ข้าเป็นผู้ชายสูงตั้ง 1.93 เมตร หน้าตาก็ดุ แถมยังเสียงเพี้ยนมาตั้งแต่เด็ก พรสวรรค์นี้จะมีประโยชน์อะไรกับข้า?"

"สหาย เสียงคำรามของมังกรก็เป็น 'บทสวด' อย่างหนึ่งนะ ทำไมไม่ลองไปทำงานที่คลับดูล่ะ? พี่ชายคนที่สองของข้าตอนนี้เป็นผู้จัดการที่คลับอยู่ ถ้าแกไปที่นั่น อย่างน้อยก็มีคนคอยดูแล"

...เขาคือต้นเหตุหลักที่ทำให้ผลึกพลังศักดิ์สิทธิ์แตกละเอียด แต่เพื่อนร่วมโต๊ะอย่างหวังฮ่าวกลับต้องมารับเคราะห์แทนทั้งหมด ตอนนี้ไป๋จินยังอ่อนแอ เขาไม่กล้าสร้างปัญหาใดๆ ทำได้เพียงหวังว่าการสอบสวนที่มุ่งเป้าไปที่หวังฮ่าวจะเป็นไปอย่างยุติธรรม

ความรู้สึกจากพรสวรรค์ของเขานั้นถูกต้องจริงๆ สิ่งที่เดิมทีเป็นเพียงทักษะอัญเชิญธรรมดาๆ บัดนี้ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่แล้ว

[คุณใช้ 1 แต้มทักษะ, เรียนรู้ทักษะ 'อัญเชิญนกหัวขวาน' สำเร็จ]

[พรสวรรค์ 'อัญเชิญขั้นสูงสุด' ของคุณทำงาน, ทักษะ 'อัญเชิญนกหัวขวาน' เริ่มถูกปรับเปลี่ยน]

[คุณได้รับทักษะ 'อัญเชิญนกหัวขวานคลั่ง']

[พื้นที่อัญเชิญเฉพาะตัวของคุณเปิดใช้งานแล้ว]