ตอนที่ 8 พอดีว่าตีพลาดน่ะ

ตอนที่ 8 พอดีว่าตีพลาดน่ะ

"คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? คิดว่าเป็นตัวแทนของคนทั้งดูมส์เดย์ลีครึไง? แม้แต่ก็อตยังไม่กล้าพูดแบบนั้นเลยนะ"

ลิลลี่ยังคงพูดอย่างยโสโอหังอยู่ด้านหลังโรสคนที่เธอหมายถึงคือหัวหน้าของดูมส์เดย์ลีคเขาเป็นที่รู้จักอย่างมากในโลกของเกมออนไลน์

"เธอ! เดี๋ยว... พูดเรื่องอะไร? หัวหน้าของเธอ? ก็อยู่ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ?"

ลอว์ก็อตหน้าเสียก่อนจะถามด้วยความไม่มั่นใจ

"ใช่ นี่คือหัวหน้าคนใหม่ของกิลด์มิตซัมเมอร์ โรส!”

ลิลลี่ดูให้ความเคารพกับโรสที่กำลังหันมามองทางนี้มาก

"พูดอะไรน่ะ? หัวหน้าคนใหม่?"

ลอว์ก็อตตะลึงไปเพราะนี่เป็นข่าวที่ด่วนเกินไป หัวหน้าของมิตซัมเมอร์เปลี่ยนมือแถมคนใหม่ยังเป็นผู้หญิงอีก!

"ไนท์คูเออร์เป็นคนของเรา เพราะฉะนั้นกรุณาปล่อยมือจากบอสเถอะ"

ในที่สุดโรสที่นิ่งมาตลอดก็เปิดปากจนได้ เสียงของเธอระรื่นหูจนทุกคนต้องสนใจ

ดวงตาของเธอกวาดมองกลุ่มคนตรงหน้าแล้วพูดออกมาอย่างนิ่งๆ หลังจากพูดเสร็จเธอก็เบือนหน้าหนีราวกับว่าหมดธุระแล้ว

ลอว์ก็อตจ้องตาโรสด้วยความโกรธ เขาถูกหยามหน้าโดยลิลลี่แถมยังถูกเมินโดยสมบูรณ์จากโรสอีก เป็นแค่ผู้หญิงแต่กล้าปฎิบัติกับเขาแบบนี้เลยเหรอ

แต่เขาก็ทำได้แค่คิดอยู่เงียบๆในใจ เพราะสถานะของโรสสูงกว่าเขา น่าจะมีคนมีอำนาจหรือบริษัทบางที่เป็นคนหนุนอยู่ ผลประโยชน์พวกนี้สร้างความลำบากให้เขาพอสมควร เขาก็ไม่อยากที่จะมีเรื่องกับมิตซัมเมอร์เพราะเขาเป็นแค่ระดับรองหัวหน้าของกิลด์เท่านั้น

"พวกเรา! กลับ!"

ลอว์ก็อตส่งเสียงขึ้นจมุกอย่างหงุดหงิดก่อนจากไปพร้อมกับสมาชิกของดูมส์เดย์ลีคดูท่าการที่จะยื้อกันต่อไปคงเป็นเรื่องเสียเวลา

โรสยังคงยืนอยู่ตรงนั้น คนที่ต้องการจะตกลงกับเธอคงต้องระมัดระวังตัวกันหน่อย

แน่นอนว่าหลังจากที่ลอว์ก็อตจากไป ผู้เล่นที่ต้องการจะยื่นมือเข้ามาแทรกต่างพากันเงียบ Myth เป็นโลกใบที่สองของมนุษย์ คงจะไม่สามารถทำเรื่องที่ทำกันในเกมออนไลน์ธรรมดาๆได้ จะมีเรื่องกับใครควรที่จะคิดให้ถี่ถ้วนดูมส์เดย์ลีคคือตัวอย่างที่ดี

การที่โรสห้ามปรามคนนับร้อยด้วยการพูดเพียงไม่กี่ประโยค พวกผู้ชายก็สนใจในตัวเธอทันที เธอเป็นผู้หญิงที่งดงามและสูงส่ง เธอดูคู่ควรกับตำแหน่งหัวหน้าของกิลด์มิตซัมเมอร์จริงๆ

แม้แต่หัวหน้าของกลุ่มเล็กๆอย่างไนฟยังต้องตะลึง พวกเขาไม่ได้รู้เลยว่าไนท์คูเออร์เป็นสมาชิกของมิตซัมเมอร์อำนาจของพวกเขาในหมู่บ้านนี้ดูน่าหวั่นเกรงขึ้นมาบ้างแล้ว เขามีทั้งสมาชิกจำนวนมาก และยังมีคนที่มีชื่อในหอเกียรติยศด้วย ดูท่าพวกเขาคงต้องสงบเสงี่ยมลงซักหน่อยแล้ว

"บอสกำลังจะตายแล้ว!"

บางคนตะโกนขึ้นถึงแม้ว่าจะไม่มีใครกล้าที่จะฝ่าไปแย่งบอสโดยต้องผ่านพวกมิตซัมเมอร์ไปก่อน แต่พวกเขาก็รออย่างตื่นเต้นว่าบอสนั้นจะดรอปอะไรมาให้บ้าง

"หัวหน้าคะไนท์คูเออร์จะสามารถแย่งของจากบอสมาได้ไหมคะ?"

ลิลลี่เดินมาหาโรสและถามเสียงเบา

โรสส่ายหัวโดยไม่ตอบคำถาม เธอเชื่อมั่นในพลังของไนท์คูเออร์ก็จริง แต่ก็สังเกตการต่อสู้มาโดยตลอด เธอเองก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน

"เหลือแค่ 30 แล้ว!"

ทุกคนจ้องพลังชีวิตที่ใกล้จะหมดของบอสอย่างไม่วางตา

ในตอนนี้พลังชีวิตของบอสลดลงเหลือเพียง 28 แล้วไนท์คูเออร์เริ่มที่จะกังวลมากขึ้น ว่าเขาจะสามารถแย่งของจากบอสมาได้หรือไม่!

"-5!"

"-10!"

เลขความเสียหายลอยขึ้นมาจากเสี่ยวเฟิงและไนท์คูเออร์คนละครั้ง และพลังชีวิตของบอสตอนนี้เหลือแค่ 13 เท่านั้น!

เขาต้องโจมตีใส่บอส 2 ครั้งติดกัน!

ไนท์คูเออร์ชะลอการโจมตีลง เขามีแผนอยู่ในหัวแล้ว เขาจะรอให้เสี่ยวเฟิงโจมตีก่อนครั้งนึง พลังชีวิตของบอสน่าจะเหลือไม่เกิน 3 หรือ 4 ซึ่งอยู่ในขอบเขตที่เขาพอจะจัดการในครั้งเดียว!

สมบูรณ์แบบ!

อย่างที่เขาคิดเอาไว้ ตอนนี้เสี่ยวเฟิงไม่ได้รับรู้ถึงแผนการของเขา

ใต้หน้ากากนั้นไนท์คูเออร์ยิ้มอย่างมีชัย แล้วก็โจมตีทันทีที่เสี่ยวเฟิงโจมตีเสร็จ

"-4!"

แต่พอเขาเห็นเลขความเสียหายที่ลอยขึ้นมาเขาก็ตกตะลึงในทันที

"บ้าน่า ทำไมมีแต่ความเสียหายที่ฉันเป็นคนทำล่ะ? ฉันโจมตีหลังเจ้าหมอนั่นแน่ๆนี่นา?"

"โทษทีนะ พอดีว่าตีพลาดน่ะ"

ไนท์คูเออร์แข็งค้างไปหลังจากที่เสี่ยวเฟิงพูด ว่าแล้วคนพูดก็เงื้อไม้ที่เจ้าตัวฟาดพลาดอย่างจงใจ แล้วก็หวดลงไปบนหัวบอสอย่างเต็มแรงอีกครั้ง

"-10!"

พลังชีวิตของราชาหมาป่าในที่สุดก็หมดลง

"ฮูววววว!"

ราชาหมาป่ากรีดร้องอย่างเจ็บปวดก่อนที่จะระเบิดออกเป็นแสงสว่างจ้าทำให้คนรอบๆตาพร่ากันไปหมด เสี่ยวเฟิงฉวยของทั้งหมดที่ดรอปออกมาจากบอสก่อนที่จะมีใครเห็นว่ามันคืออะไร ก่อนที่จะยิ้มอย่างสบายใจกับการเลเวลอัพของตัวเอง

ในตอนนั้น คำประกาศก็ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ

"ประกาศถึงทุกคนในเซิร์ฟเวอร์มีผู้จัดการบอสตัวแรกของเกมได้ใน เขตหัวเซีย และได้รับรางวัล! 10 แต้มพื้นที่ในเขตหัวเซีย!"

"ประกาศถึงทุกคนในเซิร์ฟเวอร์มีผู้จัดการบอสตัวแรกของเกมได้ใน เขตหัวเซีย และได้รับรางวัล! 10 แต้มพื้นที่ในเขตหัวเซีย!"

"ประกาศถึงทุกคนในเซิร์ฟเวอร์มีผู้จัดการบอสตัวแรกของเกมได้ใน..."

คำประกาศดังไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ 5 ครั้งถึงผู้เล่นนับล้านในเกมนี้ ทุกคนต่างตกตะลึงโดยเฉพาะเหล่าผู้คนที่อยู่ในหมู่บ้าน

"ชิบหาย! นี่ยังไม่ทันได้ภารกิจเริ่มต้นเลย ก็มีคนฆ่าบอสได้แล้วเหรอวะ!"

"ยอดเยี่ยม! บอสตัวแรกในเขตนี้! อยากรู้จังว่าใครทำได้!"

"ห่าเอ๊ย! อย่างงี้เราก็ถูกพวก หัวเซียไล่ทันแล้วน่ะสิ!"

ในตอนนี้ จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำให้ผู้คนแตกตื่นยิ่งกว่าตอนที่เข้ามาในเกมอีก

….

ส่วนผู้เล่นในเขตหัวเซียได้รับคำประกาศอย่างที่ 2 เฉพาะผู้เล่นในเขตหัวเซียเท่านั้น

"ประกาศถึงผู้เล่นทุกคนในเขตหัวเซัย! ผู่เล่นนาม *** ได้จัดการบอสตัวแรกใน Myth แล้ว และได้รับรางวัลเป็น 100 ค่าชื่อเสียง!”

"ประกาศถึงผู้เล่นทุกคนในเขตหัวเซัย! ผู่เล่นนาม *** ได้จัดการบอสตัวแรกใน Myth แล้ว และได้รับรางวัลเป็น 100 ค่าชื่อเสียง!”

"ประกาศถึงผู้เล่นทุกคนในเขตหัวเซัย! ผู่เล่นนาม *** ได้จัดการบอส...”

คำประกาศนี้ถูกประกาศอยู่ทั้งหมด 3 ครั้ง แต่ชื่อของคนในประกาศกลับถูกปกปิดไว้ ไม่ใช่เพราะเสี่ยวเฟิงอยากจะปกปิด แต่เป็นระบบต่างหากที่ปกปิดด้วยความจำเป็นบางอย่าง

ในตอนที่เสี่ยวเฟิงจัดการบอสได้ คำเตือนของระบบก็เด้งเข้ามาเป็นชุดๆ เขาเก็บของขึ้นมาด้วยความเร็วแสงก่อนที่จะตรวจสอบพวกมันทีละชิ้นๆ

"คุณจัดการบอสราชาหมาป่าโลหิตได้ ได้รับค่าประสบการณ์ 12000 แต้ม"

"ยินดีด้วย! คุณกลายเป็นเลเวล 4 แล้ว ได้รับค่าสถานะเพิ่มขึ้น 1 แต้ม"

"ยินดีด้วย! คุณกลายเป็นเลเวล 5 แล้ว ได้รับค่าสถานะเพิ่มขึ้น 1 แต้ม"

"คุณจัดการบอสตัวแรกของเกมนี้ได้แล้วเราจะทำการประกาศทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ คุณตอ้งการที่จะปกปิดชื่อหรือไม่?"

"ไม่อยู่แล้วสิ..."

"ชื่อของคุณไม่ได้รับการยืนยันในฐานประชาชน มันจะถูกปกปิดโดยอัตโนมัติ"

"เดี๋ยวสิ! ชื่อฉันมันออกจะเด่นขนาดนี้! แล้วทำไมจะไม่ได้รับการยืนยันเล่า? "

ไนท์คูเออร์ตั้งสติได้หลังจากได้ยินคำประกาศจากเซิร์ฟเวอร์ 2 รอบ เขามองหาเสี่ยวเฟิงด้วยความโกรธเกรี้ยว

"ฉันขอโทษจริงๆนะ พอดีว่าฉันตีพลาดไปหน่อยแล้วฉันก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะแย่งฆ่าบอสด้วย แต่เราก็ตกลงกันไว้แล้วนิว่าจะแบ่งของกัน งั้น 63 เหรียญเงินนี้ของนายนะ"

มือของไนท์คูเออร์ข้างที่ถือมีดอยู่สั่นเป็นเจ้าเข้า เขาถลึงตามองเสี่ยวเฟิงที่แสดงออกว่าตนไม่ได้ตั้งใจ

ตีพลาดไปหน่อย?

นี่คิดว่าข้าเป็นไอ้โง่เหรอวะ?

63 เหรียญเงิน?

ข้าไม่ใช่ขอทานนะไอ้หน้าอ่อน?

ไนท์คูเออร์โกรธยิ่งกว่าเดิม แล้วเขาก็จ้วงคอของเสี่ยวเฟิงในตอนที่เขาไม่ได้ระวังในทันที

"ดูซะ! ฉันกำลังจะซัดกับไอ้พระงี่่เง่านี่!"

หลังจากบอสถูกฆ่าทุกคนก็สลายตัวแทบจะทันที พวกเขายืนมองโดยตลอดแล้วก็รู้อยู่แล้วว่าเสี่ยวเฟิงเป็นนักบวชพวกเขาจะยิ่งเลเวลช้ากว่านี้ถ้ายังจะยืนรออยู่

น่าเสียดายนิดหน่อยที่เขามองไม่ถนัดว่าบอสดรอปอะไรออกมา เพราะเสี่ยวเฟิงเก็บไปเร็วมาก

แต่พอพวกเขาเห็นคนตีกันเท่านั้นแหละ...

"โว้วววว! ตีกันๆ! เอาเลย! ไนท์คูเออร์!"

"สู้กันทำไมน่ะ? ก็พวกเขาช่วยกันฆ่าบอสไม่ใช่เหรอ?"

"สงสัยแบ่งของไม่ลงตัวมั้ง! เอาเลย! ไนท์คูเออร์!"

"ใช่ๆ! เล่นมันเลย! ไนท์คูเออร์!"

กลุ่มไทยมุงก็ก่อตัวอีกรอบ แล้วก็ตะโกนเชียร์ไนท์คูเออร์อยู่ฝ่ายเดียว เพราะความอิจฉาที่โดนแย่งของที่อยากเห็นไปแบบไม่รู้ว่ามันคืออะไร

"หัวหน้าคะ... ไนท์คูเออร์ส่งข้อความมาว่าของทั้งหมดถูกนักบวชคนนั้นเก็บไปหมดแล้ว เราจะเอายังไงดีคะ?"

ลิลลี่มองไปที่ไนท์คูเออร์ที่กำลังสู้อยู่แล้วถามโรส

โรสแข็งค้างไปแล้วมองไปที่เสี่ยวเฟิงใบหน้าขาวนวลนั้นก็ตึงขึ้นมาซะเฉยๆ

"เดี๋ยวๆ ถ้าไม่พอใจ เราคุยกันก่อนนะ ทำไมต้องมีเรื่องด้วยเนี่ย? ได้ๆ เดี๋ยวฉันให้นายเพิ่มอีก 2 เหรียญทองนะ...โอเคไหม?

เสี่ยวเฟิงตะโกนพร้อมทั้งถอยหลังหลยการโจมตีไปด้วย

แต่ไนท์คูเออร์ก็ไม่ได้หยุดมือ ยิ่งกว่านั้นยังหนักถึง แถมทุกครั้งยังเล็งจุดตายอีกต่างหาก

"เดี๋ยว! เกินไปแล้วนะ! ถ้ายังไม่หยุด เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือนนะ"

เสี่ยวเฟิงยังคงโดนไล่ต้อนอยู่ อีกด้านคนจำนวนมากก็กำลังดูอยู่ ในที่สุดเขาก็หยุดถอย

ไนท์คูเออร์ก็ยังรุกไล่มาเหมือนคนหูหนวก ปลายมีดของเขาเล็งมาที่คอของเสี่ยวเฟิง