บทที่ 840 ตอนเด็กเรียกไส้เดือนมันไม่ถือ! แต่ตอนนี้ มันชื่อมังกรดิน!!!

"ติ๊ง!"

"ยินดีด้วยโฮสต์ สังหารผีนักปีนเขา......"

"รางวัลค่าบุญ......"

ท่ามกลางกลิ่นเหม็นเน่าที่ตลบอบอวล เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นข้างหูซูม่อ

ชวนเจี้ยนกั๋วเตรียมตัวมาดี กางร่มคันใหญ่กางกั้นปกป้องซูม่อไว้อย่างแน่นหนา รวดเร็วและแม่นยำ

แถมยังเก็บรายละเอียด ยอมให้ไหล่ครึ่งหนึ่งของตัวเองอยู่นอกร่ม ปล่อยให้คราบเลือดบางส่วนกระเด็นมาโดนตัว

ถ้าตัวข้าไม่เปรอะเปื้อน จะขับเน้นความสะอาดสะอ้านของเถ้าแก่ได้ยังไง ถ้าไม่มีคราบเลือดพวกนี้ จะพิสูจน์ได้ยังไงว่าข้ากางร่มได้ยอดเยี่ยม?

ชวนเจี้ยนกั๋วภูมิใจในตัวเองสุดๆ

"สลาย!"

ชวนเจี้ยนกั๋วสะบัดกลิ่นอาย คราบเลือดรอบด้านกระเด็นออกไป "เถ้าแก่ครับ หัวคนพวกนี้จะเอายังไงดี?"

"ฝังเถอะ"

ซูม่อโบกมือ

เขาแค่บังเอิญผ่านมา ก็ถือว่าได้ช่วยแก้แค้นให้แล้ว

มากกว่านี้

ซูม่อก็จนปัญญา ทำได้แค่รอออกไป แล้วติดต่อสำนัก 749 ดูว่าจะตามหาญาติผู้ตายได้ไหม

แน่นอน......

ซูม่อเชื่อว่า ญาติพี่น้องเหล่านั้น คงไม่อยากเห็นสภาพคนรักของตัวเองเป็นแบบนี้แน่

"เถ้าแก่ ขุดหลุมเสร็จแล้วครับ"

ชวนเจี้ยนกั๋วขุดหลุมใหญ่อย่างรวดเร็ว วางหัวคนเหล่านั้นลงไปอย่างเป็นระเบียบ

"วิญญาณของคนพวกนี้ คงโดนอีเจ๊นั่นดูดไปหมดแล้ว เป็นผีก็ไม่ได้"

"น่าสงสาร......"

สายตาชวนเจี้ยนกั๋ว มองไปที่หัวแรกที่ผีสาวหยิบออกมา ลูกตาที่แห้งกรังห้อยอยู่ข้างแก้ม เหมือนลำไยอบแห้งที่เพิ่งแกะเปลือก

"พี่ชาย ชาติหน้าอย่าเป็นพวกหมาเลีย  อีกเลยนะ ตายไม่ดีหรอก......"

ชวนเจี้ยนกั๋วถอนหายใจยาว

ในบรรดาหัวพวกนี้ พี่ชายคนนี้น่าสังเวชที่สุด บริสุทธิ์ที่สุด และซวยที่สุด

ผู้หญิงที่ตัวเองชอบหายตัวไป อุตส่าห์ดั้นด้นมาตามหาอย่างไม่กลัวตาย

'คน' น่ะเจอแล้ว แต่น่าเสียดายที่กลายเป็นผี แถมยังไม่ได้สานต่อตำนานรักคนกับผีสะท้านโลก สุดท้ายจบลงที่หัวหลุดจากบ่า

ในยุคของชวนเจี้ยนกั๋ว พฤติกรรมแบบนี้เขาเรียกว่า 'รักมั่นคง'

เดี๋ยวนี้......

ทำไมกลายเป็น 'หมาเลีย' ไปซะได้?

"กลบฝังเถอะ"

ซูม่อโบกมือ ชวนเจี้ยนกั๋วกอบดินโปรยลงบนหัวเหล่านั้น ลูกตาแห้งๆ ของ 'หวังหมิง' ถูกดินกลบจนสั่นไหว

ราวกับคำขอบคุณที่ไร้เสียง

"ที่ต่อไป"

ซูม่อเอ่ยขึ้น ชวนเจี้ยนกั๋วรีบเรียกม้ารถออกมา กลายเป็นพายุหมุนพุ่งออกจากป่า

........................

"อย่าเข้ามานะ ถ้าเข้ามาอีกข้าจะกางกรงเล็บแล้วนะ......"

"ไม่นะ!"

"ติ๊ง!"

"ยินดีด้วยโฮสต์......"

"จะ...... เจ้าเป็นคนหรือผี ช่วยด้วย......"

"ติ๊ง!"

"ยินดีด้วยโฮสต์......"

"แม่จ๋า หนูอยากกลับบ้าน มนุษย์น่ากลัวเกินไปแล้ว! ทำไมออกจากบ้านปุ๊บก็เจอบอสเลยเนี่ย?"

"ติ๊ง!"

"ยินดีด้วยโฮสต์......"

รถม้าสีดำทมิฬ ราวกับวิญญาณร้ายล่องลอยไปตามหุบเขา ที่ใดที่ผ่านไป ปีศาจล้วนดับสูญ

"เถ้าแก่ ตรงนี้มีตัวนึง! เชี่ย ดำดินได้ด้วยเหรอ? ขึ้นมาซะดีๆ......"

ชวนเจี้ยนกั๋วกระแทกหอกทองคำลงพื้น แล้วงัดขึ้นอย่างแรง เงาดำยาวเหยียดสายหนึ่งก็ปลิวออกมาจากดิน

"คุณพระช่วย......"

"หนอนบ้าอะไรตัวใหญ่ขนาดนี้......"

ซูม่อตะลึง

เกิดมาเขาไม่เคยเห็นไส้เดือนที่ตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อน ยาวตั้งสองวา (ประมาณ 4 เมตร) ตัวหนาเท่าถังน้ำ แถมผิวหนังยังเป็นสีทองอร่าม

นี่ถ้าเอาไปทำเหยื่อตกปลา ไม่ตกได้ฉลามขึ้นมาเลยเหรอ?

"ไอ้นี่ก็เป็นปีศาจได้ด้วยเหรอ?" ชวนเจี้ยนกั๋วก็ตกใจหน้าตื่น

ซูม่อยิ้ม: "ตอนมันยังไม่โตขนาดนี้ นายเรียกมันว่าไส้เดือน มันคงไม่ถือสา"

"แต่ตอนนี้ ต้องเรียกว่ามังกรดิน"

ชวนเจี้ยนกั๋วตบหน้าผาก: "อย่างนี้นี่เอง เถ้าแก่รอบรู้จริงๆ โทษที่ข้าน้อยเรียนมาน้อย......"

หอกทองคำของชวนเจี้ยนกั๋ว แทงทะลุร่างไส้เดือนยักษ์ ไส้เดือนยักษ์ดิ้นพล่าน ของเหลวทะลักออกจากบาดแผล ส่งกลิ่นคาวดินเหม็นคลุ้ง

เหมือนปาท่องโก๋มีชีวิตที่ไส้ทะลัก

ซี๊ด ซี๊ด ซี๊ด——

ปากของไส้เดือนยักษ์ ส่งเสียงคำรามที่ฟังไม่ได้ศัพท์ หางม้วนตลบ หมายจะรัดตัวชวนเจี้ยนกั๋ว

"ตาย"

ชวนเจี้ยนกั๋วสะบัดหอก ไอผีระเบิดออก ร่างไส้เดือนยักษ์ขาดกระเด็นเป็นสองสามท่อนในทันที แต่ชีวิตยังไม่จบสิ้น แต่ละท่อนกลับดิ้นกระแดว์ พยายามจะมุดหนีลงดิน

"หือ?"

ซูม่อตาลุกวาว ลืมไปเลยว่าไอ้พวกนี้พลังชีวิตอึด ตัดแบ่งสองท่อน ก็กลายเป็นไส้เดือนสองตัว

งั้น......

ถ้าจะปั๊มค่าบุญ ลองสับไส้เดือนยักษ์เป็นสักสิบยี่สิบท่อนดู......

คิดได้ก็ทำเลย

ซูม่อชักดาบเหิงเตา ฟันฉับๆๆ เกิดแสงดาบวูบวาบ ร่างไส้เดือนยักษ์มีแสงสีแดงพวยพุ่ง

จากนั้น

ร่างกายของมันก็กลายเป็นแผ่นบางๆ เสมอกันยิ่งกว่าหมูสามชั้นสไลด์ในจานชาบู

น่าเสียดาย——

ไม่มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ซูม่อแววตาผิดหวัง เรียก 'ชวนเจี้ยนกั๋ว' แล้วม้วนพลังเลือดลมไปข้างหน้า

ตูม!

ไส้เดือนยักษ์ที่กำลังดิ้นรน ถูกเผาเป็นเถ้าถ่านสีดำในพริบตา

"ติ๊ง!"

"ยินดีด้วยโฮสต์ สังหารปีศาจมังกรดิน รางวัลค่าบุญ......"

ซูม่อปัดมือ บิดขี้เกียจ: "เลิกงาน กลับบ้าน!"

"รับทราบ!"

รถม้าพุ่งทะยานจากไป ทิ้งไว้เพียงรอยไหม้สีดำยาวเหยียด และกลิ่นคาวดินไหม้จางๆ

........................

ขณะที่ซูม่อกำลังทำความสะอาดใหญ่ หนูน้อยหมวกแดงกำลังยืนกระสับกระส่ายอยู่ในลานบ้าน

"ไม่ต้องกลัว"

ยักษีโลหิตบีบมือหนูน้อยหมวกแดงเบาๆ จินชือที่อยู่ไม่ไกลแค่นหัวเราะเยาะ

แอ๊ด——

ประตูบ้านเปิดออกเองโดยไม่มีลมพัด ร่างเล็กกะทัดรัดถักเปียแกะ มือซ้ายกำถังหูหลู (พุทราเชื่อมเคลือบน้ำตาล)

เดินออกมาจากเงามืดอันน่าอึดอัด