บทที่ 830 วาสนาของชวนเจี้ยนกั๋ว! เลื่อนขั้นสู่ภูตผีขอบเขตที่ 12!!!

ซูม่อมองไปรอบๆ พบว่าก้นหลุมศพแห่งนี้ เหมือนถ้ำหินปูนตามธรรมชาติ

รอบด้านแห้งผากจนไม่น่าเชื่อ

มีลมพัดมาจางๆ บาดผิวหน้าเย็นยะเยือก ทำให้ขนลุกซู่

"เถ้ากระดูก"

จางหลิงเฮ่อย่อตัวลง ใช้นิ้วขยี้ผงสีขาวบนพื้น พูดเสียงเบา

ทั้งหมดล้วนเคยผ่านโลกมามาก สำหรับฉากเล็กน้อยแค่นี้ จึงไม่ได้ตกใจอะไร

ยังไงซะ

ที่นี่

เคยฝังโครงกระดูกไว้มากมาย

"เถ้าแก่ ไอหยินลอยมาจากทางโน้นครับ" ชวนเจี้ยนกั๋วยกนิ้วชี้ไปทางหนึ่ง

"ไป"

ทั้งหมดก้าวเท้าไปข้างหน้า เดินไปตาม 'ทาง' ที่คดเคี้ยวอยู่พักใหญ่ ไอหยินรอบด้านยิ่งมายิ่งเข้มข้น ราวกับก้อนกาแฟที่ยังไม่ละลาย

"ตรงนั้น"

ชวนเจี้ยนกั๋วชี้ไปทางทิศหนึ่ง

ซูม่อกระดกนิ้ว ตราประทับวัชระพุ่งขึ้นฟ้า สาดแสงสีทองเจิดจ้า

รอบด้านสว่างไสวด้วยแสงทอง

ทุกคนมองตามไป ก็เห็นพื้นดินที่ชวนเจี้ยนกั๋วชี้ มีรอยแยกขนาดครึ่งฝ่ามืออยู่

รอยแยกนี้ยาวมาก เหมือนถูกคนใช้ชะแลงงัดเปิดออก

ในรอยแยก

มี 'ตาน้ำ' สีดำขนาดเท่ากำปั้นที่มองเห็นด้วยตาเปล่า กำลังผุดไอหยินสีดำทมิฬออกมาปุดๆ

"นี่คือ......"

นักพรตเหลยรีบเดินเข้าไป ยื่นมือลูบรอยแยกอย่างละเอียด แววตาเป็นประกายประหลาด

"ท่านนักพรตเหลย พบอะไรไหมครับ?"

ซูม่อเดินเข้าไปถาม

หมอนี่ดูลึกลับซับซ้อน บนตัวมีความลับซ่อนอยู่เพียบ สิ่งที่เขารู้ ต้องเยอะมากแน่

"ไอหยินขุมนี้ ไม่ใช่ของโลกมนุษย์!" นักพรตเหลยยืนขึ้น เอ่ยช้าๆ

ไม่ใช่ของโลกมนุษย์?

จางหลิงเฮ่อชะงัก "ท่านนักพรตเหลย หมายความว่ายังไงครับ?"

นักพรตเหลยชี้ไปที่รอยแยก พูดเสียงเบา: "แดนผี! นี่คือไอหยินที่มาจากแดนผี"

ว่าแล้วเชียว

ซูม่อหรี่ตาลง นักพรตเหลยไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เห็น

"แดนผี......"

จางหลิงเฮ่อขมวดคิ้ว ไม่ค่อยเข้าใจ: "ที่ว่าคนผีอยู่คนละภพ แดนผีกับโลกมนุษย์ มีม่านพลังกั้นขวางที่ทะลุผ่านไม่ได้......"

"ในสถานการณ์ปกติ ก็ใช่!"

นักพรตเหลยขัดจังหวะเขา กล่าวว่า: "แต่ตอนนี้ฟ้าดินปั่นป่วน ปีศาจอาละวาด!"

"จะเอาหลักการทั่วไปมาตัดสินไม่ได้!"

"นั่นสินะครับ"

จางหลิงเฮ่อพยักหน้า "พวกประตูผีพวกนั้น ว่ากันว่าก็มาจากแดนผี"

ซูม่อตาลุกวาว ถามว่า: "ท่านนักพรตเหลย หมายความว่า...... รอยแยกนี้ เชื่อมต่อไปยังแดนผีเหรอครับ?"

งั้นก็เท่ากับ......

ซูม่อเนื้อเต้น เหมือนเห็นค่าบุญนับไม่ถ้วน กองเป็นภูเขาเลากา

"คุณซูอย่าเพ้อเจ้อเลยครับ"

นักพรตเหลยเห็นหน้าเขาก็รู้ว่าคิดอะไรอยู่ กล่าวว่า: "ดูสิครับ รอยแยกนี้ เริ่มหดตัวลงแล้ว!"

"เข้าไปไม่ได้หรอก"

ซูม่อก้มลงมอง

จริงด้วย

ไอผีที่พุ่งออกมา เริ่มเล็กลง น้อยลง จนสุดท้ายก็ไม่มีควันออกมาอีก

"......"

ซูม่อไม่เชื่อเรื่องโชคลาง ชักดาบเหิงเตาฟันฉับๆ ลงไป แต่ก็นอกจากทรายและหิน ก็ไม่มีอะไรอื่น

"คุณซูเหนื่อยเปล่าแล้วครับ"

นักพรตเหลยพูดต่อ: "ไอ้ที่เรียกว่า 'รอยแยก' ก็แค่คำเปรียบเปรยให้เราเข้าใจง่ายเท่านั้นแหละ"

"พูดให้ถูก...... ควรเรียกว่าช่องทาง! ช่องทางระหว่างโลกมนุษย์กับแดนผี"

"เป็นนามธรรมน่ะครับ คุณซู เข้าใจไหม?"

นักพรตเหลยกะพริบตาปริบๆ

ซูม่อเก็บดาบเข้าฝัก พูดอย่างเอือมระอา: "เข้าใจ! เหมือนอาณาเขตผี ดูเหมือนมีอยู่จริง แต่จับต้องไม่ได้!"

"หัวไวมากครับคุณซู"

นักพรตเหลยยกนิ้วโป้ง เห็นซูม่อผิดหวัง ก็ยิ้มปลอบ: "คุณซูอย่าเพิ่งผิดหวัง ในเมื่อช่องทางแดนผีปรากฏในโลกมนุษย์ ย่อมไม่ได้มีแค่แห่งเดียวแน่!"

"คุณอยากไปแดนผี ต้องมีโอกาสแน่! อย่าว่าแต่แดนผีเลย แม้แต่แดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าในตำนาน ไม่แน่คุณอาจจะได้ไปก็ได้นะ"

ซูม่อฟังนักพรตเหลยพูดแบบนี้ ก็มองเขาอย่างมีความนัย ไม่พูดอะไร

แดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า?

ซูม่อนึกถึงเงาร่างที่ปรากฏบนท้องฟ้า ตอนที่เขาเลื่อนขั้นสู่ขอบเขตเด็ดดารา

โลกใบนี้ น้ำลึกจริงๆ

"ไม่ไหวแล้ว ข้าไม่ไหวแล้ว!" ชวนเจี้ยนกั๋วสูดจมูกฟุดฟิด ทำหน้าเคลิบเคลิ้ม

"แกทำอะไร?"

ซูม่อสะดุ้ง

"บริสุทธิ์เหลือเกิน"

ชวนเจี้ยนกั๋วตาแดงก่ำ "เถ้าแก่ ขอข้าดูดสักนิดได้ไหม?"

"ดูความจำข้าสิ"

นักพรตเหลยตบหน้าผาก: "พี่ผีเป็นภูตผี ไอหยินที่รั่วไหลจากแดนผีถือเป็นยาบำรุงชั้นดีสำหรับเขา"

"ดูดซะหน่อย มีประโยชน์ครับ"

ซูม่อถึงพยักหน้า ชวนเจี้ยนกั๋วกระโจนเข้าใส่ราวกับหมาหิว หมอบลงที่ขอบรอยแยก ดูดเอาเป็นเอาตาย

ไอหยินบริสุทธิ์ระลอกแล้วระลอกเล่า พุ่งออกมาจากรอยแยก ถูกเขากลืนลงท้อง

ไม่นานนัก

บนร่างชวนเจี้ยนกั๋วก็เกิดวังวนไอหยิน จนแทบมองไม่เห็นตัวเขาแล้ว

"เจ้านี่......"

ซูม่อส่ายหน้า ดูดขนาดนี้ น่าจะเลื่อนขั้นเป็นระดับ 12 ได้แน่

วาสนาของเขาจริงๆ

"คุณซูครับ......"

นักพรตเหลยขยับเข้ามาใกล้ซูม่ออย่างเงียบเชียบ กระซิบถาม: "เด็ดดาราแล้วสินะ?"

ตาแก่เจ้าเล่ห์ ร้ายนักนะ

ซูม่อแอบมองเขาแวบหนึ่ง ภายนอกดูเหมือนมือใหม่หัดขับ แต่รู้เยอะจริง

ซูม่อยิ้มบางๆ ไม่ตอบรับและไม่ปฏิเสธ

นักพรตเหลยขยิบตา หนวดกระดิก: "ร้ายกาจ"

"ผมเห็นคุณครั้งแรก ก็รู้แล้วว่าเกิดมาไม่ธรรมดา มีวาสนาติดตัว......"

ซูม่อ: "......"

เอาอีกละ

"พอเลย"

ซูม่อห้ามเขา: "เจอใคร คุณก็พูดแบบนี้หมดแหละ!"

"ฮิฮิ"

นักพรตเหลยลูบเครา "คนอื่นของปลอม แต่คุณน่ะของจริง"

"เหลย......"

ซูม่อทนไม่ไหว อยากจะถามว่าตกลงคุณเป็นใครกันแน่ แต่ก็ได้ยินเสียงคำรามของชวนเจี้ยนกั๋วดังขึ้น ทันใดนั้นพื้นดินสั่นสะเทือน ไอผีที่บริสุทธิ์และน่าสะพรึงกลัว พวยพุ่งขึ้นจากร่างเขา ม้วนกวาดพายุสีดำทมิฬ!

"ฮ่าฮ่าฮ่า——"

"สำเร็จ ข้าทำสำเร็จแล้ว!"

ชวนเจี้ยนกั๋วระเบิดไอผี ตีลังกากลางอากาศอย่างสวยงาม ตะโกนลั่น

"เถ้าแก่ ข้าก้าวเข้าสู่ขอบเขตที่ 12 แล้ว"

"ยินดีด้วยพี่ผี ยินดีด้วย......" นักพรตเหลยใส่ตีนผี วิ่งหนีไปไกล

"เจ้านี่......"

ซูม่อส่ายหน้า ไม่ถามต่อแล้ว ในเมื่อเขาไม่อยากบอก ต่อให้ถามไป ก็คงไม่ได้คำตอบที่แท้จริง

อย่างน้อย......

ซูม่อมั่นใจได้อย่างหนึ่ง

นักพรตเหลยไม่มีเจตนาร้ายต่อเขา

แค่นี้ก็พอแล้ว

"ลงมา อย่ามาโชว์พาว" ซูม่อถลึงตาใส่ ชวนเจี้ยนกั๋วร่อนลงพื้นอย่างว่าง่าย ไอผีแปลงสภาพกลับเป็นชุดสูทเหมือนเดิม

"เถ้าแก่"

"ได้ติดตามท่าน คือบุญวาสนาแปดชาติของชวนเอ๋อร์ ถ้าไม่มีท่าน ข้าจะไปแตะขอบเขตที่ 12 ได้ยังไง!"

"ไม่กล้าแม้แต่จะคิด......"

"ข้าอยากจะร้องไห้......"

ชวนเจี้ยนกั๋วน้ำตาคลอเบ้า อุตส่าห์ถอดแว่นกันแดดออก เพื่อให้ซูม่อเห็นน้ำตาที่เอ่อล้น

แต่ในใจกลับคิดว่า

"หนูน้อยหมวกแดง พี่นำเอ็งไปอีกก้าวแล้วนะเว้ย! ตำแหน่งพนักงานดีเด่นอันดับหนึ่ง มั่นคงดั่งขุนเขา!"

"มั่นคงสุดๆ"