บทที่ 740 ถามอะไรก็ไม่รู้เรื่อง นี่เธอมาเป็นตัวแถมหรือไง？？？

ถามอะไรก็ไม่รู้อีโหน่อีเหน่

ถามอีกก็ยังไม่รู้อยู่ดี

ชวนเอ๋อร์สงสัยในสายตาของราชาพยัคฆ์อย่างหนัก ป้าปลิงนี่ถูกดึงไปเป็นตัวแถมให้ครบจำนวนหรือเปล่า

ราชาพยัคฆ์ชอบเลข 'เจ็ด' หรือไง?

ถึงขาดป้าปลิงไม่ได้?

มันคงไม่ได้หวังเคลมเรือนร่างนางหรอกนะ?

อี๋!

รสนิยมหนักหน่วงจริงๆ

ความจริงแล้ว

สาเหตุที่ราชาพยัคฆ์ชวนป้าปลิง 'เข้าร่วม' หลักๆ ก็เพราะเล็งเห็นความสามารถในการควบคุมปลิงผีของนาง

ตอนนี้ดีเลย

ลูกๆ ที่ป้าปลิงอุตส่าห์เบ่งออกมา ถูกซูม่อฆ่าเกลี้ยงแล้ว

ป้าปลิงในตอนนี้

เป็นแม่ทัพไร้พล

ถ้าราชาพยัคฆ์รู้เข้า ต้องเตะป้าปลิงออกจากทีมอย่างไม่ลังเลแน่นอน

"ไม่นะ!"

ป้าปลิงกรีดร้องลั่น รีบพูดว่า: "ถ้าฆ่าข้า ราชาพยัคฆ์จะรู้ทันที เขาขี้ระแวงมาก ต้องยุบพันธมิตรเจ็ดราชาแน่ๆ"

"หุบปาก"

ซูม่อถลึงตามองนางอย่างดุเดือด ถามว่า: "มันติดต่อเธอทางไหน?"

"ใช้สิ่งนี้เจ้าค่ะ!"

ป้าปลิงอ้าปากพ่นออกมา วงแสงที่มีไอสีดำแผ่กระจาย ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้านาง

"สัตยาบันเลือด?"

ชิงหยางจื่อเห็นเข้า สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก ในแววตายิ่งฉายความสงสัย

ไม่ถูกสิ

ถ้าป้าปลิงให้สัตยาบันเลือดไปแล้ว ก็ควรจะมีชะตากรรมร่วมกับปีศาจตนอื่น

การกระทำของนางตอนนี้ ก็ถือว่าทรยศต่อสัตยาบันเลือดแล้ว

ทำไมถึงไม่เป็นอะไรเลย?

แปลกแฮะ

ชิงหยางจื่ออดถามไม่ได้: "สัตยาบันเลือดที่เธอให้ไว้คืออะไร?"

ป้าปลิงเอียงคอ ตอบว่า: "เข้าร่วมพันธมิตรเจ็ดราชาไงเจ้าคะ"

"แค่นั้น?"

"แค่นั้นเจ้าค่ะ!"

"......"

ชิงหยางจื่อพูดไม่ออก จุดประสงค์ใสซื่อขนาดนี้เลยเหรอ?

"ตอนราชาพยัคฆ์ให้เธอทำสัตยาบันเลือด ไม่ได้เพิ่มเงื่อนไขอื่นเลยเหรอ?"

ป้าปลิงงงเป็นไก่ตาแตก ตอบว่า: "ตอนนั้นข้ายุ่งอยู่กับการเบ่งลูก ราชาพยัคฆ์มาหาข้า บ่นอะไรพึมพำยืดยาว ข้าฟังไม่ถนัด ได้ยินแค่ว่าให้ข้าร่วมพันธมิตรเจ็ดราชา"

"ข้าก็เลยเข้าร่วม"

"แล้วก็หยดเลือดลงไปในลูกแก้วแสงนี่หนึ่งหยด"

"ก็จบแค่นั้น"

"......"

ชิงหยางจื่อพูดไม่ออกอีกครั้ง เขาไม่เคยเห็นสัตยาบันเลือดที่เรียบง่ายขนาดนี้มาก่อน

ใสซื่อบริสุทธิ์เกิ๊น

"โอเค เธอชนะ"

ชิงหยางจื่อยกนิ้วโป้ง กดไลก์ให้ป้าปลิง

ซูม่อมมองลูกแก้วแสง ถามว่า: "ราชาพยัคฆ์ใช้ไอ้นี่ติดต่อกับเธอใช่ไหม?"

ป้าปลิงพยักหน้า: "ก่อนพวกท่านจะมา ราชาพยัคฆ์ก็ส่งข่าวมาบอกข้า"

"ข้าก็เลยไปซ่อนตัว นึกไม่ถึง...... แป๊บเดียวก็ถูกคุณท่านหาเจอ ข้ามันไม่ได้เรื่องจริงๆ"

มุมปากซูม่อกระตุก แบบนั้นเรียกว่าซ่อนเรอะ?

แค่มุดลงไปในโคลนเนี่ยนะ?

"โทรกลับไปหามันได้ไหม?" ซูม่อถาม

"หือ?"

ป้าปลิงทำหน้างง

"โว้ยตายละหว่า!"

ชวนเอ๋อร์ตบหน้าผากตัวเอง คุยกับนางนี่มันยากจริงๆ: "เจ้านายหมายความว่า...... เธอติดต่อไปหามันได้หรือเปล่า?"

"ได้เจ้าค่ะ!"

ป้าปลิงพยักหน้าทันที: "หลังจากราชาพยัคฆ์ติดต่อมา ข้ามีโอกาสหนึ่งครั้ง ที่จะตอบกลับข้อความได้"

ลูกเล่นเยอะนักนะแม่คุณ

ซูม่อโบกมือ ชวนเอ๋อร์รู้ใจทันที: "เดี๋ยวนี้ ตอนนี้ ทันที ส่งข้อความตอบกลับไป"

"ตอบว่ายังไงเจ้าคะ?"

"กูจะบ้า......"

ชวนเอ๋อร์พูดอย่างเหลืออด: "เธอก็ตอบมันไปว่า กุ่ยเจี้ยนโฉวบุกมาฆ่าแล้ว บอกให้มันรีบไปซ่อนตัว อย่าโผล่หัวออกมา เดี๋ยวโดนฟันตาย"

"กุ่ยเจี้ยนโฉวคือใครเจ้าคะ?"

"อ้อ......"

"ที่แท้คุณท่านก็มีฉายานี้นี่เอง......"

ป้าปลิงหมุนหัวสามรอบ รีบพูดว่า: "ได้เจ้าค่ะ ข้าจะตอบกลับเดี๋ยวนี้"

ชวนเอ๋อร์: "......"

สมองปลิงตัวนี้ มันย้ายไปอยู่ที่ตูดหรือไงวะ?

ป้าปลิงกำลังจะตอบกลับ จู่ๆ ก็ชะงัก ลังเลว่า: "คุณท่าน ถ้าข้าตอบไปแบบนี้จะไม่ดีมั้งเจ้าคะ? ไม่เท่ากับเปิดเผยตัวตนท่านเหรอ?"

"ถ้าราชาพยัคฆ์รู้เข้า มันจะไปซ่อนตัวนะเจ้าคะ"

"ยังจะรู้อีกนะ?"

ชวนเอ๋อร์แทบอยากจะตบกะโหลกเจ้านี่สักที กวนประสาทชะมัด

เจ้านี่บำเพ็ญเพียรจนถึงระดับราชาปีศาจได้ยังไง เหลือเชื่อจริงๆ

"งั้นจะให้ตอบยังไงเจ้าคะ?"

ป้าปลิงมองเขา

ชวนเอ๋อร์ยอมแพ้แล้ว พูดเน้นทีละคำ: "เธอก็บอกมันไปว่า พวกเราหาที่นี่ไม่เจอ เธอแค่เสียปลิงผีไปนิดหน่อย ไม่กระทบกระเทือน!"

"ให้มันตายใจ แค่นี้ก็จบแล้วไหม?"

........................

ถ้ำ

กลิ่นเหม็นคาวลอยอวลในอากาศ ทำให้จมูกคันยิบๆ

ปีศาจเสือในชุดหนังสีเหลือง เดินกลับไปกลับมาอยู่ภายในถ้ำ

นานขนาดนี้แล้ว

ทางฝั่งป้าปลิงทำไมยังไม่มีข่าวคราวอีก?

เจ้านั่นถึงจะโง่ไปหน่อย แต่ลูกสมุนปลิงผีในมือนั้นมีจำนวนมหาศาลน่าสะพรึงกลัว อนาคตจะเป็นกำลังสำคัญในการบุกตีฐานที่มั่นสำนัก 749 ของเขา

ปลิงผีเยอะขนาดนั้นโผล่ออกมาพร้อมกัน ต่อให้เป็นเขา ก็ยังไม่กล้าปะทะตรงๆ

ราชาพยัคฆ์คิดคำนวณไว้ชัดเจน ถ้าป้าปลิงถูกสำนัก 749 กำจัดไป

'พันธมิตรเจ็ดราชา' ของเขา ก็ไม่มีความจำเป็นต้องคงอยู่อีกต่อไป

"ท่านราชา!"

เสียงตะโกนดังขึ้น ตามมาด้วยเสือโคร่งสองสามตัวพุ่งเข้ามา

ขนของเสือพวกนี้เป็นมันขลับ เหมือนชโลมน้ำมัน

"เป็นไงบ้าง?"

ราชาพยัคฆ์หันขวับ รีบเอ่ยถาม

เสือตัวหนึ่งพูดขึ้น: "สำนัก 749 ระดมคนออกมาเยอะมาก พวกเราไม่กล้าตามไปใกล้เกินไป เห็นแค่พวกมันเข้าไปในหุบเขาลึก จากนั้นปลิงผีนับไม่ถ้วนก็โผล่ออกมา"

"พวกเรากลัวถูกสำนัก 749 เจอตัว ก็เลยหนีออกมาขอรับ"

ราชาพยัคฆ์รู้สึกดูแคลน

พวกแกกลัวสำนัก 749 เหรอ? ข้าว่าพวกแกกลัวโดนปลิงผีดูดเลือดจนแห้งตายมากกว่ามั้ง

เขาก็ไม่พูดให้เสียน้ำใจ

กว่าทุกคนจะบำเพ็ญเพียรมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย กลัวตายเป็นเรื่องปกติ ถ้าเป็นตัวเขาเอง ก็คงไม่เข้าไปใกล้มากเหมือนกัน

"ท่านราชา ข้าว่าไอ้พวกมนุษย์นั่นเสร็จแน่ ท่านไม่เห็น จำนวนปลิงผีนั่นเยอะมหาศาลเลย"

"ใช่ครับ ใช่ครับ......"

"ข้าเดาว่า ผู้บำเพ็ญเพียรที่ฝีมืออ่อนๆ หน่อย ป่านนี้คงโดนดูดจนเป็นเนื้อตากแห้งไปแล้ว"

"ใช่ครับ ใช่ครับ......"

"เอื๊อก!"

พอพูดถึงเนื้อตากแห้ง เสือหลายตัวก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้

ฟังดูน่าอร่อย

ยิ่งเป็นเนื้อตากแห้งของผู้บำเพ็ญเพียรด้วยแล้ว ต้องเคี้ยวหนึบสู้ฟันแน่ๆ

"ท่านราชาไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ พวกเราเจอกับมนุษย์พวกนั้นไม่ใช่วันสองวัน พวกมันไม่มีปัญญาจัดการปลิงผีได้หมดหรอก......"

"ใช่ครับ ใช่ครับ!"

คิ้วราชาพยัคฆ์กระตุกยิกๆ จ้องเขม็งไปที่เสือตัวหนึ่ง ในที่สุดก็ทนไม่ไหว

"มึงช่วยเลิกพูดว่า 'ใช่ครับ ใช่ครับ' สักทีได้ไหม กูฟังแล้วปวดกบาล"

"ใช่ครับ ใช่ครับ...... เอ้ย......"

เสือตัวนั้นหุบปากฉับ ไม่กล้าหายใจแรง กลัวจะโดนท่านราชาพยัคฆ์จับกิน

เรื่องพรรค์นี้ ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้น

ท่านราชาพยัคฆ์เวลาหิวขึ้นมา ก้อนหินยังเคี้ยวเล่นเลย

มองดูลูกน้องตัวเอง ท่านราชาพยัคฆ์ก็รู้สึกรันทดใจ

แผ่นดินเขาฉางไป๋อุดมสมบูรณ์ขนาดนี้ ทำไมถึงได้ให้กำเนิดเสือที่โง่เง่าดักดานขนาดนี้ออกมาได้นะ

เขากำลังจะอาละวาด

ทันใดนั้น

ร่างกายสั่นไหววูบหนึ่ง ราชาพยัคฆ์รีบล้วงลูกแก้วแสงออกมา

บนลูกแก้วแสงเปล่งประกายวูบวาบ

ราชาพยัคฆ์ตาเป็นประกายยินดี ป้าปลิงยังไม่ตาย

ตอบข้อความกลับมาแล้ว