บทที่ 600 ห๊ะ? หวงซาเป็นสายลับ งั้นผมเป็นอะไร???
บทที่ 600 ห๊ะ? หวงซาเป็นสายลับ งั้นผมเป็นอะไร???
"นี่คือ......"
หลานชือสีหน้าตื่นตะลึง เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ซูหลัวช่าจะรักเอ็นดูเสี่ยวหงเม่าขนาดนี้
ถึงกับยอมมอบของรักษาชีวิต
ให้แก่เขา!
เฮ้อ
ดูจากตอนนี้แล้ว เขาก็คู่ควรจริงๆ
"ท่านทูต พี่สาวบอกว่าของสิ่งนี้กรีดเปิดช่องทางได้ ผมจะช่วยท่านออกมา แล้วหนีไปด้วยกัน!"
"ไอ้หวงซาสมควรตาย กล้าทรยศพวกเรา"
เสี่ยวหงเม่ากัดฟันกรอด
"เปล่าประโยชน์"
หลานชือส่ายหน้า กล่าวว่า "เจ้าไม่ต้องห่วงข้า รีบกรีดเปิดช่องทางหนีไปซะ......"
"ผมคนเดียวก็หนีไม่พ้นหรอกครับ"
เสี่ยวหงเม่าแววตาสั่นไหว พูดรัวเร็วว่า "หวงซาเป็นสายลับ เรื่องนี้ จำเป็นต้องให้ประตูผีรู้"
"ไม่อย่างนั้น......"
"จะต้องเป็นหายนะของประตูผีเราแน่ ท่านทูต ท่านพอมีวิธีส่งข่าวกลับไปไหมครับ?"
"ข้าจะตายหรือไม่ ไม่สำคัญ!"
หลานชือถอนหายใจยาวอีกครั้ง มิน่าล่ะเสี่ยวหงเม่าถึงได้รับความชื่นชมจากซูหลัวช่า
ผีที่จงรักภักดีเช่นเขา
หาได้ยากแล้ว
"เจ้าเข้ามาใกล้ๆ......"
เสี่ยวหงเม่าทำตาม
"ยกกริชขึ้นมา......"
เสี่ยวหงเม่ายื่นกริชไปหน้าของระฆังทอง หลานชืออ้าปากพ่นไอผีออกมากลุ่มหนึ่ง ระฆังทองสั่นสะเทือน
"เปิด!"
"เปิด!"
"เปิด!"
หลานชือเบิกตากว้าง พ่นไอผีอย่างบ้าคลั่ง แต่ระฆังทองกลับนิ่งสนิทไม่ไหวติง
เสี่ยวหงเม่าร้อนรนไปหมด
แกเป็นบ้าอะไรเนี่ย
จะได้เรื่องไหม
"บอสครับ ทางนั้นมีสถานการณ์!" ชวนเอ๋อร์แทงผีตายไปตนหนึ่ง แล้วเข้ามาข้างกายซูม่อ
"อื้ม!"
ซูม่อคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของเสี่ยวหงเม่าอยู่ตลอด เจ้านี่รีบไปหาหลานชือเป็นคนแรก
ต้องมีจุดประสงค์แน่
แค่ตั้งจิต ระฆังทองก็เผยอปากออกเล็กน้อย แล้วเขาก็ไล่ฟันผีต่อ
หวิง!
ระฆังทองสั่นสะท้าน
ในขณะที่หลานชือแทบจะสิ้นหวัง ระฆังทองก็มีความเคลื่อนไหวในที่สุด
ไอผีสายหนึ่งเล็ดลอดออกมา พัวพันรอบกริชสีเลือดในพริบตา
หลานชือพึมพำคาถา กริชสีเลือดกรีดอากาศจนเกิดรอยแยกฉับพลัน
แล้วร่วงลงบนพื้น
แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก——
หลานชือหอบหายใจหนักหน่วง แววตาฉายความโล่งใจ ในที่สุด——
ก็ส่งข่าวออกไปได้แล้ว
"ท่านทูต เป็นยังไงบ้างครับ?" เสี่ยวหงเม่ารีบเก็บกริชขึ้นมา
"วางใจเถอะ!"
หลานชือตั้งสติ กล่าวว่า "ข้าส่งข่าวออกไปเรียบร้อยแล้ว"
"หวงซา หนีไม่พ้นหรอก"
"จริงเหรอครับ?"
เสี่ยวหงเม่าทั้งตื่นเต้นและดีใจ พูดว่า "ท่านทูต งั้นท่านรีบออกมาสิครับ"
"......"
หลานชือหลับตาลง "ผีเห็นผีครวญแข็งแกร่งเกินไป ข้าออกไปไม่ได้"
"อ๋อ!"
"ท่านทูต ถ้าไม่มีอาวุธผี ท่านจะส่งข่าวให้ประตูผีได้ไหมครับ?"
"ย่อมไม่ได้"
"อ๋อ งั้นเหรอ!"
"เลิกพล่ามได้แล้ว รีบหนีไป ถ้าไม่รีบหนีจะไม่ทันการ"
เสี่ยวหงเม่าลุกขึ้นยืน บนใบหน้าเผยรอยยิ้มชั่วร้าย
"ท่านทูต ลาก่อน!"
พูดจบ
ก็หันหลังวิ่งตรงไปทางผีเห็นผีครวญ——
"เสี่ยวหงเม่า......"
หลานชือสะเทือนใจอย่างหนัก สมกับเป็นน้องชายของซูหลัวช่า ช่างกล้าหาญเพียงนี้
เผชิญความตายอย่างองอาจงั้นหรือ?
"ผีเห็นผีครวญ ข้าจะสู้ตายกับแก......" เสี่ยวหงเม่าพุ่งไปตรงหน้าซูม่อ ตะโกนลั่น
ภูตผีปีศาจที่โชคดีรอดตาย ต่างได้รับแรงบันดาลใจจากความฮึกเหิมของเขา
หัวหน้าสาขาหง
เกรียงไกรจริงๆ
จากนั้น......
ทุกคนก็เริ่มหนีตายกันต่อ ผีเห็นผีครวญน่ากลัวเกินไปแล้ว
"คุณซู ฟันผมเลย!" เสี่ยวหงเม่าขยิบตาให้ซูม่อ
"จัดไป"
ซูม่อไม่ลังเล ถีบเข้าที่ท้องเสี่ยวหงเม่าเต็มแรง
เสี่ยวหงเม่าปลิวละลิ่วออกไป ตามด้วยคลื่นดาบม้วนตัวเข้ามา
"เชี่ย คุณซูเอาจริงเหรอเนี่ย......" เสี่ยวหงเม่าฉี่แทบราด
จากนั้นก็เห็นรอยยิ้มในแววตาซูม่อ พอมองดูดีๆ คลื่นดาบดูเหมือนจะรุนแรง
แต่ไม่มีพลังทำลายล้างเลยสักนิด
"ลูกพี่ ระวัง!"
เสียงที่คุ้นเคยจู่ๆ ก็ดังขึ้น เสี่ยวหงเม่ารู้สึกถึงความเหนียวเหนอะหนะ
ก้มลงมอง
ดันเป็นลิ้นเส้นหนึ่ง
"......"
วูบ!
แรงมหาศาลม้วนตัวเข้ามา เสี่ยวหงเม่าถูกลิ้นนี้กระชากปลิวออกไปอย่างแรง
ตุ้บ!
เสี่ยวหงเม่าตกลงพื้น เงยหน้ามอง ก็เห็นผีแขวนคอสะบัดลิ้นมองเขาด้วยความห่วงใย
"ลูกพี่ พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม?"
"สัส!"
"เอ็งมาได้ไง? ไม่ใช่ให้เฝ้าบ้านเหรอ?" เสี่ยวหงเม่าพูดไม่ออก
เอ็งจะมาเสนอหน้าทำไม?
"ผม...... ผมเป็นห่วงพี่นี่นา เลยตามมาตลอดทาง พวกพี่วิ่งเร็วเกินไป ผมเกือบตามไม่ทัน......"
ผีแขวนคอเงยหน้าขึ้น มองดูเงาร่างนั้นท่ามกลางชิ้นส่วนร่างกายที่ปลิวว่อน
"เขาคือผีเห็นผีครวญสินะ......"
เสี่ยวหงเม่าพูดไม่ออก
ไม่ใช่......
น้ำเสียงเลื่อมใสของเอ็งนั่น มันคืออะไร?
"รีบไสหัวไป!"
เสี่ยวหงเม่าผลักเขาหนึ่งที "เดี๋ยวผีเห็นผีครวญเห็นเข้า จะโดนฟันไปด้วย"
"ไม่...... ผมจะร่วมเป็นร่วมตายกับลูกพี่......"
"กูละเชื่อเลย......"
เสี่ยวหงเม่าแทบจะด่ากราด ข้าเป็นสายลับ เอ็งเป็นตัวอะไร?
"ไป๊!"
เสี่ยวหงเม่าถีบผีแขวนคอไปทีหนึ่ง ผีแขวนคอถึงได้วิ่งหนีออกไปแบบเดินหน้าสามก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวด้วยความอาลัย
วูบ!
ซูม่อฟันผีตายไปหนึ่งตน สายตามองมาทางนี้ เสี่ยวหงเม่าส่งสายตาเว้าวอน
ซูม่อหันกลับไป เริ่มไล่ฟันผีฆ่าปีศาจต่อ เสียงแจ้งเตือนดังรัวๆ ข้างหู
"ติ๊ง!"
"ยินดีกับโฮสต์......"
"ติ๊ง!"
"ยินดีกับโฮสต์......"
เจ้าผีแขวนคอตนนั้น ไอผีบริสุทธิ์มาก ไม่ใช่ผีร้ายที่ทำร้ายคน
"ผีเห็นผีครวญ......"
"เอาชีวิตน้องชายข้าคืนมา——"
เสียงคำรามด้วยความโกรธดังขึ้น จู่ๆ เงาสองร่างก็พุ่งออกมาจากความมืด
ห่อหุ้มด้วยกลิ่นศพฉุนจมูก
ปัง ปัง!
ซูม่อไม่แม้แต่จะมอง สะบัดฝ่ามือ ตราประทับใหญ่สองอันร่วงหล่นลงมา
เสียงเงียบกริบทันที
ซูม่อมองเนื้อบดสองกองบนพื้น ถามอย่างสงสัยว่า "นี่ใครอ่ะ?"