บทที่ 580 คนกล้าได้เสพสุขจากโลกก่อน บอสพัฒนาขึ้นอีกแล้ว！！！

เมืองฮุ่ย

พวกซูม่อกินข้าวเช้าเสร็จ เสิ่นเหลียนก็จัดการจองโรงแรม ให้ทุกคนเข้าพัก

ขนาดชวนเอ๋อร์ยังมีห้องแยกส่วนตัว

"คุณซูคะ ถ้าต้องการอะไร สั่งมาได้เลยนะคะ"

เสิ่นเหลียนยืนอยู่หน้าห้องซูม่อ รู้สึกว่าคำพูดของตัวเองฟังดูแปลกๆ

รีบแก้ตัวพัลวัน "ฉันหมายถึง ความต้องการในชีวิตประจำวัน...... ไม่ใช่สิ...... คือ......"

ซูม่อมองแล้วขำ "หัวหน้าเสิ่น คุณก็อดนอนมานาน กลับไปพักผ่อนเถอะ"

"มีเรื่องอะไร เดี๋ยวผมให้ชวนเอ๋อร์ไปทำเอง"

ชวนเอ๋อร์รีบกระโดดออกมา ตบหน้าอกรับประกัน "หัวหน้าเสิ่นวางใจเถอะ ผมจะเฝ้าอยู่ตรงนี้ ไม่มีปัญหาครับ"

"อื้ม!"

เสิ่นเหลียนไม่กล้าอยู่นาน รีบสาวเท้าวิ่งหนี แผ่นหลังสั่นไหว ดูสวยงามทีเดียว

"แกก็อย่ามายืนทื่ออยู่หน้าประตูเลย"

ซูม่อถลึงตาใส่ชวนเอ๋อร์

"บอสครับ ผมไม่ง่วง ให้ผมเฝ้าหน้าประตูให้ท่านเถอะน่า!"

"ไสหัวไป!"

ซูม่อพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "ผู้ชายตัวควายใส่สูทยืนเฝ้าหน้าประตู จะทำซากอะไร?"

"รับทราบครับ!"

ชวนเอ๋อร์ไสหัวไปทันที วิ่งจู๊ดกลับห้องตัวเอง

ซูม่อปิดประตู นั่งขัดสมาธิบนเตียง ตั้งจิต เปิดหน้าต่างสถานะวิชา

"เริ่มกันเลย!"

ซูม่อถูมือ ท่องในใจว่า "ระบบ เสริมแกร่งกายาสมบัติมังกรคชสาร!"

"ติ๊ง!"

"เริ่มการเสริมแกร่ง......"

สิ้นเสียงแจ้งเตือน แต้มบุญของซูม่อก็ไหลออกราวกับสายน้ำ

"+1"

"+1"

"+1......"

ชั่วพริบตา

แต้มบุญสี่สิบล้านก็หายวับไป

"เชี่ย!"

"ใช้เงินเร็วกว่าหาเงินตั้งเยอะ" ซูม่อบ่นอุบในใจ

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ การเสริมแกร่งสำเร็จ!"

"กายาสมบัติมังกรคชสาร·เจ็ด (0/6000)"

"แต้มบุญคงเหลือ: สิบเจ็ดล้านแต้ม!"

สิ้นเสียงแจ้งเตือน พลังอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งก็พวยพุ่งในกายซูม่อ ไหลเข้าสู่แขนขาและกระดูกทั่วร่าง แทรกซึมเข้าสู่เลือดเนื้อ

ครืน ครืน——

ที่จุดตันเถียน ดวงอาทิตย์พลังเลือดลมสี่ดวงเปล่งแสงสีแดงจ้า สอดประสานรับกับพลังสายนี้

เลือดลมในกายซูม่อไหลเวียนพลุ่งพล่าน ราวกับแม่น้ำสายใหญ่ที่เชี่ยวกราก ไม่มีวันเหือดแห้ง

"สุดยอด!"

ซูม่อรู้สึกได้ว่า พลังกายเนื้อของตัวเอง ได้รับการขัดเกลาอีกครั้ง

แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

ซูม่อที่นั่งขัดสมาธิบนเตียง ทั่วร่างลุกโชนด้วยเปลวเพลิง ราวกับดวงอาทิตย์ที่มีชีวิต

เปลวเพลิงเหล่านี้มหัศจรรย์ยิ่งนัก ราวกับมีชีวิต ไม่ได้เผาไหม้สิ่งของรอบข้าง

แรงกดดันอันมหาศาล ปกคลุมไปทั่วทั้งโรงแรม

"เอ๊ะ? ทำไมธาตุไฟแรงขนาดนี้?"

ในห้องอาหารบุฟเฟต์ นักพรตเล่ยกกำลังแทะขาหมูอันใหญ่ จู่ๆ ก็เงยหน้ามองแวบหนึ่ง

แล้วก้มหน้าแทะต่อ

"แม่หนู!"

นักพรตเล่ยชี้ไปที่พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่ง กล่าวว่า "เอาขาหมูมาเพิ่มอีกสักสองสามขาหน่อย......"

........................

"เฮ้อ!"

"เสี่ยวหงเม่า (หนูน้อยหมวกแดง) พี่คิดถึงเอ็งจริงๆ นะ เอ็งคงไม่ตายไปแล้วจริงๆ หรอกนะ?"

ชวนเอ๋อร์นอนเอามือหนุนหัวอยู่บนเตียง เท้าใหญ่แกว่งไปมา ในใจรู้สึกหดหู่

บอสถามไปแล้ว

เสี่ยวหงเม่าไม่มีข่าวคราวเลยสักนิด เหมือนระเหยหายไปจากโลกมนุษย์

คนขององค์กร 749 บอกเขาว่า เสี่ยวหงเม่าอาจจะม่องเท่งไปแล้ว

แต่ชวนเอ๋อร์ไม่เชื่อ

เสี่ยวหงเม่าเหมือนกับเขา เป็นอัจฉริยะผี บอสให้ความสำคัญมากเชียวนะ

จะตายได้ยังไง?

"สัส!"

"เสี่ยวหงเม่า ตกลงเอ็งเป็นไงบ้าง? เป็นตายร้ายดียังไง ส่งเสียงหน่อยสิวะ!"

"เล่นหายตัวไปแบบนี้มันคืออะไร?"

ชวนเอ๋อร์สบถในใจคำหนึ่ง ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันแข็งแกร่ง จึงพลิกตัวทันที

"เฮ้อ!"

"บอสพัฒนาขึ้นอีกแล้ว"

........................

"ฮัดชิ้ว!"

ณ สถานที่แห่งหนึ่ง

ผีหนุ่มสวมหมวกแดงตนหนึ่ง จามออกมาเบาๆ

ใจเขาเต้นแรง พึมพำว่า "ต้องเป็นบอสเร่งงานแน่เลย......"

........................

ในห้องที่ไม่ไกลจากซูม่อ

เสิ่นเหลียนเปลี่ยนเป็นชุดนอนบางเบา หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมไหว เอวคอดกิ่ววับๆ แวมๆ

แตงโมลูกใหญ่

มือเดียวโอบไม่มิด

เธอยืนอยู่หน้าห้องน้ำ มองตัวเองในกระจก แก้มแดงระเรื่อ

"เสิ่นเหลียน เธอตื่นเต้นอะไรกันแน่?"

เสิ่นเหลียนมองใบหน้าที่เกือบจะสมบูรณ์แบบไร้ที่ติในกระจก กัดฟันถามตัวเอง

หลายวันมานี้ ต่อหน้าคุณซู ตัวเองเสียอาการไปหน่อยจริงๆ

จู่ๆ เธอก็นึกถึงประโยคที่ตัวเองหลุดปากพูดออกไป ริมแม่น้ำฮวงโหในวันนั้น

"ฉันทำได้นะ......"

แล้วก็นึกถึงเงาร่างของซูม่อที่ร่วงลงมาจากฟากฟ้า ในวันที่ถูกผีกระดูกไล่ฆ่า

เสิ่นเหลียนหน้าแดงซ่าน

เธอรู้สึกว่าตัวเองป่วยแล้ว เมื่อก่อนตัวเองไม่ใช่แบบนี้ คนอื่นต่างเรียกเธอว่าก้อนน้ำแข็ง

เดี๋ยวนี้......

ถึงกับรู้จักหน้าแดงแล้วเหรอ?

เสิ่นเหลียนรู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อย คิดฟุ้งซ่านเดินไปที่เตียง คว้าไวน์แดงขึ้นมาขวดหนึ่ง

แล้วก็เริ่มกระดก!

อึก อึก อึก——

ไวน์แดงที่ปกติกลืนยากไปหน่อย ตอนนี้เสิ่นเหลียนกลับรู้สึกว่ารสชาติดี

ชั่วพริบตา

ไวน์แดงหนึ่งขวดก็ถูกเธอดื่มจนเกลี้ยง

ร่างกายเสิ่นเหลียนเริ่มโอนเอน เลือดฝาดบนแก้มงดงามยิ่งกว่าแสงรุ่งอรุณ

ดวงตาเธอพร่ามัว ฉายแววหวานเยิ้มจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ราวกับผีผลัก

จู่ๆ เธอก็อยากไปเคาะประตูห้องซูม่อ

"ไม่......"

"ไปไม่ได้ คุณซูพักผ่อนแล้ว เขาเห็นฉันสภาพนี้ จะต้องรังเกียจแน่ๆ"

"ที่จริงฉันกับคุณซูยังไม่สนิทกันเลย......"

"ไปเถอะ!"

"ไม่ไปลองดู จะรู้ได้ไงว่าเขาไม่ชอบ?"

"คนกล้าได้เสพสุขจากโลกก่อน ผู้ชายแบบนี้ใครจะไม่ชอบ?"

"อีกอย่าง เธอแค่จะไปคุยเล่นเฉยๆ......"

เสิ่นเหลียนสะลึมสะลือ ในหัวเหมือนมีมนุษย์จิ๋วสองคนกำลังตีกัน

ไม่มีใครยอมใคร

"เลิกทะเลาะกันได้แล้ว"

เสิ่นเหลียนสะบัดหัว เสียงทั้งสองหายไปทันที

เธอลุกขึ้น สวมรองเท้าแตะ ย่องไปดูที่หน้าประตูแวบหนึ่ง

ชวนเอ๋อร์ไม่ได้เฝ้าอยู่หน้าประตู

ราวกับมีอะไรดลใจ

เสิ่นเหลียนหิ้วขวดไวน์ เดินนวยนาดไปที่หน้าห้องซูม่อ

ยกมือขึ้นทำท่าจะเคาะประตู