บทที่ 530 ราชาผี? แล้วยังไง? จะทำอะไรได้???
บทที่ 530 ราชาผี? แล้วยังไง? จะทำอะไรได้???
ครืน ครืน——
อากาศระเบิดดังสนั่น ดวงตาของหูลิ่วโหว (พระยาพยัคฆ์เดช) ถูกแสงสามสีสาดส่องจนเต็มเบ้า
ตราประทับสีทองแสงสว่างหมุนวน แสงทองแต่ละสายคมกริบดุจกระบี่ ฉีกกระชากอากาศ
ตราประทับสีดำลุกโชนด้วยเปลวไฟสีดำ หนาวเหน็บเข้ากระดูก
ตราประทับสีม่วงส่องประกายสายฟ้าเป็นระลอก ราวกับแส้ที่ฟาดสะบัด ส่งเสียงดังเปรี๊ยะๆ
ชั่วขณะหนึ่ง
แสงทอง, ไฟดำ, สายฟ้า!
ม้วนตลบไม่ขาดสาย
"นี่คือ......"
หูลิ่วโหวสีหน้าย่ำแย่ พลังที่ตราประทับใหญ่ทั้งสามนำพามา ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม
หากถูกทุบโดนเข้า
เกรงว่าจะต้องเจ็บตัวไม่น้อย
หูลิ่วโหวคำรามลั่น ไอผีพวยพุ่ง กลายเป็นมือผีขนาดยักษ์คู่หนึ่ง
มือผียักษ์ยกขึ้น ครอบคลุมตราประทับสีทองในพริบตา แล้วบีบแน่น
หวิง!
แสงทองสลายไป มือผียักษ์สั่นระริกไม่หยุด แสงทองเป็นเส้นสายพวยพุ่งออกมาตามร่องนิ้ว
ต้านทานตราประทับทองไว้ได้
หูลิ่วโหวยกมือทั้งสองข้างขึ้น หอกยาวสีเงินระเบิดแสงสว่าง ยันรับตราประทับอัสนีม่วงที่ร่วงหล่นลงมา
มีเพียงตราประทับเพลิงโลกันตร์ ที่ยังร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็ว
"ท่านโหว ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้า!"
มังกรดำคำรามลั่น อ้าปากพ่นลมหายใจมังกรออกมาสายหนึ่ง ปะทะเข้ากับตราประทับเพลิงโลกันตร์
หลังจากชะลอการร่วงหล่นของตราประทับเพลิงโลกันตร์ได้เล็กน้อย มังกรดำก็ม้วนตัวอย่างรวดเร็ว รัดพันตราประทับเพลิงโลกันตร์ไว้
"อ๊ากกก——"
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น บนร่างมังกรดำลุกโชนด้วยไฟดำที่รุนแรง หนังเนื้อเปิดเปิง เกล็ดหลุดร่วง
ตราประทับทั้งสามถูกต้านทานไว้ได้
เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว
หูลิ่วโหวถอนหายใจโล่งอก ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นข้างหู
"ปฏิกิริยาไวดีนี่"
หือ?
หูลิ่วโหวสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
หันไปมอง ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มนุษย์ที่น่ารังเกียจผู้นั้น กลับมาอยู่ตรงหน้าตนแล้ว
"แก......"
บนร่างหูลิ่วโหวมีไอผีพวยพุ่ง กำลังจะถอยหนีอย่างรวดเร็ว ก็เห็นขาข้างหนึ่งกวาดเตะเข้าที่แสกหน้าอย่างแรง
ความเร็วสูงลิบ
"เพลงเตะวายุโปรย!"
ซูม่อกระตุ้นพลัง บนขาเกิดกลุ่มพายุหมุน เตะเข้าที่แสกหน้าหูลิ่วโหว
กร๊อบ——
เสียงแตกหักดังขึ้น
แก้มของหูลิ่วโหวยุบลงไป ศีรษะชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหงายไปด้านหลัง
ท้ายทอยกระแทกเข้ากับแผ่นหลังอย่างแรง
ลูกเตะนี้รุนแรงเกินไป หลอดลมของหูลิ่วโหวถึงกับถูกฉีกกระชากออกมา ห้อยรุ่งริ่งอยู่หน้าอก
ตามมาติดๆ
ร่างกายของเขา ภายใต้แรงดึงดูดจากพลังอันมหาศาล ก็ปลิวระลิ่วออกไปตรงๆ
หูลิ่วโหวในชุดเกราะเงิน วาดเป็นเส้นโค้งอันงดงามกลางท้องฟ้ายามราตรี
กระแทกลงในน้ำอย่างแรง สาดกระเซ็นเป็นคลื่นน้ำลูกใหญ่
ตูม ตูม——
ตราประทับใหญ่สีทองและม่วง ไม่มีสิ่งขวางกั้น ร่วงจากบนลงล่าง ตกลงสู่ในน้ำ
ผิวน้ำอันกว้างใหญ่ สายฟ้าม้วนตลบ แสงทองระยิบระยับ
"สะใจ!"
ซูม่อเหยียบย่างสายลมราตรี ค่อยๆ ชักขาซ้ายกลับ
สมกับที่เป็นราชาผี
หากเป็นผีระดับสิบสอง ลูกเตะเมื่อกี้ของตัวเอง คงเตะหัวมันระเบิดไปแล้ว
ซูม่อไม่ได้เจอปีศาจที่ทนมือทนเท้าแบบนี้มานานแล้ว คันไม้คันมือสุดๆ
เขาถอนหายใจ
แม้ตัวเองจะฝึกวรยุทธ์มาไม่น้อย วิธีการโจมตีเพิ่มพูนขึ้นมาก
แต่ว่า......
ยังไงความรู้สึกแบบหมัดกระแทกเนื้อก็สะใจกว่า
........................
"แม่เจ้าโว้ย เทพเกินไปแล้วมั้ง?" ศิษย์อาจารย์อู๋หยวนเต้าที่อยู่ไกลออกไป ถึงกับยืนอึ้ง
นั่นมันราชาผีเชียวนะ!
คุณ......
เตะเปรี้ยงเดียว ปลิวเลยเหรอ?
ไม่ใช่สิ พี่ชาย!
นี่มันสมเหตุสมผลเหรอ?
อู๋หยวนเต้าบ่นพึมพำในใจ ข่าววงในเชื่อถือไม่ได้เลยแฮะ
ฝีมือระดับคุณซูเนี่ย......
ไหนเลยจะแค่ระดับสิบสอง? ไหนเลยจะแค่ขอบเขตเทียนกัง?
ราชาผียังเตะปลิวได้ในดอกเดียว
"เป็นไงล่ะ?"
ชวนเอ๋อร์ยืดอกอย่างภูมิใจ ยิ้มกล่าวว่า "ผมบอกแล้วไง ว่าบอสจัดการได้"
"พวกคุณยังไม่เชื่อ"
"ราชาผี? แล้วไงล่ะ? จะทำอะไรได้?"
อู๋หยวนเต้าถอนหายใจยาว
ฝีมือแกร่ง ก็เอาแต่ใจได้แบบนี้แหละ
มิน่าล่ะคุณซูก่อนหน้านี้ถึงยังมีอารมณ์กินหม้อไฟ ที่แท้ก็ไม่ได้เห็นราชาผีอยู่ในสายตาเลยสักนิด
ช่าง......
แม่วัวหกสูง——เจ๋งเป้งเสียดฟ้าจริงๆ!
........................
"ท่านแม่ทัพ!"
มังกรดำเห็นฉากนี้ ก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน
ภายใต้ความช่วยเหลือของตน หูลิ่วโหวเลื่อนขั้นเป็นราชาผีแล้ว แต่กลับ......
ถูกคนเตะปลิวในดอกเดียว?
มันมึนงงไปหมด
มนุษย์
น่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ?
มังกรดำไม่คิดอะไรมาก สะบัดตราประทับสีดำทิ้ง กลายเป็นแสงสีดำมุดลงน้ำ
ไม่นานนัก
ผิวน้ำผุดฟองอากาศจำนวนมาก มังกรดำทะยานขึ้นจากผิวน้ำ หูลิ่วโหวขี่อยู่บนตัวมัน ร่างกายโงนเงน
"ไอ้เวรตะไล......"
หูลิ่วโหวยื่นมือออกไป ดัดหัวตัวเองให้เข้าที่ทีละนิด บนแก้มยังมีรอยยุบอยู่
ในแววตาเขาความโกรธแค้นและความหวาดกลัวผสมปนเปกัน กลุ่มไอผีไหลเวียนที่ใบหน้า ซ่อมแซมรอยยุบนั้น
ข้าเป็นถึงราชาผีแล้ว
กลับต้องมาทุลักทุเลขนาดนี้
ข้าเป็นถึงราชาผีแล้ว
กลับสู้คนผู้นี้ไม่ได้?
ไม่——
มันไม่ถูกต้อง
ข้าคือราชาผี
ข้าคือหูลิ่วโหวที่เบื้องบนแต่งตั้ง จะมาตายที่นี่ได้ยังไง จะมาตายในเนื้อมือมนุษย์ได้ยังไง?
ฆ่า!
ต้องฆ่ามันให้ได้
หูลิ่วโหวกดหัวมังกรดำไว้ พูดเสียงทุ้มต่ำว่า "หากไม่ฆ่าคนผู้นี้ วันนี้เจ้ากับข้า ต้องตายสถานเดียว!"
"ท่านแม่ทัพจะทำยังไง?"
มังกรดำถาม
"ขอยืมแรงอาฆาตทั้งหมดของเจ้าหน่อย......"
มังกรดำเงียบกริบ
ตัวมันถือกำเนิดจากการรวมตัวของแรงอาฆาต หากสูญเสียแรงอาฆาตไปทั้งหมด ก็เท่ากับสูญเสียพลัง
นี่ไม่ใช่เรื่องดีแน่
"เจ้ายังลังเลอะไรอยู่?"
หูลิ่วโหวสะบัดหอกเงิน จี้ไปที่หัวคนเน่าเปื่อยหัวนั้น พูดเสียงต่ำว่า "หากไม่ทำเช่นนี้ เจ้าและข้าล้วนต้องตาย!"
"เจ้าวางใจเถอะ......"
"ก่อนที่ข้าจะตาย จะต้องส่งเจ้าไปก่อนแน่......"
"อีกอย่าง......"
หูลิ่วโหวกล่าวอีกว่า "เจ้ามีไอราชันย์ติดตัว ต่อให้สูญเสียแรงอาฆาตไปชั่วคราว ก็ไม่ถึงขั้นสลายไปหรอก"
"อย่างมาก...... วันหน้าเปิ่นโหวค่อยหาทางชดเชยคืนให้เจ้าก็แล้วกัน"
ในเบ้าตากลวงโบ๋ของหัวคนเน่าเปื่อย มีไฟวิญญาณลุกโชน วูบไหวด้วยความไม่ยินยอมดุจมนุษย์
ในที่สุด......
มันถอนหายใจยาว กล่าวอย่างหดหู่ว่า "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เปิ่นหวาง (ตัวข้าผู้เป็นอ๋อง) ก็จะตามใจท่านแม่ทัพ"
ช่วยไม่ได้
ไม่มีทางเลือก
หัวคนเน่าเปื่อยรู้สึกจนใจ หลายปีก่อน ตัวเองก็ถูกคนควบคุม
นึกไม่ถึง
ต่อให้เป็นผี เป็นวิญญาณอาฆาต ก็ยังเป็นเช่นนี้
นี่คือลิขิตฟ้ากระนั้นหรือ?
"แรงอาฆาตท่วมตัวเปิ่นหวางนี้ เป็นของท่านแม่ทัพแล้ว" มังกรดำเอ่ยเสียงเย็น
ตูม——
เกล็ดบนตัวมังกรดำเริ่มลุกไหม้ แรงอาฆาตที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเป็นกลุ่มๆ พวยพุ่งออกมา
ร่างของมังกรดำ กำลังหดเล็กลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
"ขอบใจมาก!"
หูลิ่วโหวกางแขนออก ดูดซับอย่างบ้าคลั่ง ชุดเกราะเงินบนร่างเขาเริ่มเปลี่ยนแปลง
ชั่วพริบตา
เกราะเงินก็กลายเป็นเกราะดำ ปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำหนาแน่นยั้วเยี้ย
แขนขาของเขา ก็กลายเป็นกรงเล็บมังกร กล้ามเนื้อปูดโปน เล็บแหลมคม
ปุด ปุด ปุด——
หมวกเกราะเงินที่ครอบหัวหูลิ่วโหว บวมเป่งไม่หยุด สุดท้ายแตกละเอียดดัง 'ปัง'
หัวครึ่งคนครึ่งมังกรที่หน้าตาอัปลักษณ์น่ากลัว ปรากฏต่อหน้าทุกคน
มังกรดำยังคงหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว แรงอาฆาตพ่นใส่ร่างหูลิ่วโหวไม่หยุด
ชุดเกราะสีดำบนร่างเขา เหมือนถูกเคลือบด้วยยางมะตอยที่เหนียวเหนอะหนะชั้นหนึ่ง
ในที่สุด——
มังกรดำแตกสลายโดยสมบูรณ์ หูลิ่วโหวในชุดเกราะดำ กลายเป็นร่างครึ่งมังกร
ยืนอยู่บนผิวน้ำ
ใต้เท้าเขา แรงอาฆาตมีลักษณะเหมือนยางมะตอยสีดำ กำลังขยับยึกยือแผ่ขยายออกไปรอบทิศ
ชั่วพริบตา
ผิวน้ำหายไปแล้ว
ทั่วทั้งอ่างเก็บน้ำ กลายเป็นแรงอาฆาตสีดำที่เหนียวเหนอะหนะ
แรงอาฆาตเหล่านั้น กลายเป็นสสาร ราวกับมีชีวิต ลุกลามขึ้นมาบนฝั่ง
แรงอาฆาตที่แข็งแกร่ง ผสมปนเปกับไอศพที่น่าสะพรึงกลัว ลุกลามไปทั่วอาณาเขตผี
ดวงอาทิตย์เลือดลมบนท้องนภา ดูเหมือนจะยิ่งหม่นหมองลงไปอีก
"โฮก!"
เสียงคำรามดังขึ้น ร่างมังกรสีทองจางๆ ยาวเพียงหนึ่งวา ที่แบกหัวคนเน่าเปื่อยไว้
ทะยานขึ้นมาจากแรงอาฆาตที่เหนียวเหนอะหนะ