บทที่ 500 คำขอบคุณจากเต่าแก่! ไข่มุกหลีกน้ำ!!!

"ระเบิด!"

ซูม่อตะโกนเสียงดัง

ฝ่ามือบีบแน่น ดูเหมือนจะมีเสียงโหยหวนดังแว่วข้างหู เงาไอศพพลันระเบิดแตก

ชั่วพริบตา

ไอศพฟุ้งกระจายหายไป

ซูม่อกลับมายืนที่เดิม เสิ่นเหลียนเห็นดังนั้น จึงกวักมือเบาๆ

เข็มเงินหมุนคว้าง

บินกลับมาเข้าแถวลงสู่ฝ่ามือของเธอ แล้วหายวับไป

"เรียบร้อยแล้ว"

บนใบหน้าเสิ่นเหลียนเผยรอยยิ้มบางๆ กล่าวกับเต่าแก่ว่า "ไอศพในตัวเจ้า ฉันช่วยกำจัดออกไปเกินครึ่งแล้ว"

"ส่วนที่เหลือ......"

"เอาออกไม่ได้......"

"เลือดเนื้อของเจ้าแห้งเหือดไปแล้ว หากฉันดึงไอศพเหล่านั้นออกมา เจ้าจะตายทันที"

เต่าแก่ดึงหัวขึ้นมาจากฝั่งแม่น้ำ เยื่อสีขาวในดวงตา

หายไปจนหมดสิ้น

มันผงกหัวให้ทั้งสองคน ในดวงตาที่เหนื่อยล้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

ซ่า ซ่า——

บนตัวเต่าแก่

หญ้าน้ำที่พันเกี่ยวเหล่านั้น แห้งเหี่ยวอย่างรวดเร็ว แล้วร่วงหล่นลงมา

ร่างกายของเต่าแก่

ในที่สุดก็กลับคืนสู่สภาพเดิม

"อู๊ว......"

เต่าแก่ดีใจจนร้องไห้ สำรวจร่างกายตัวเอง น้ำตาไหลพราก

มันรู้ตัวดี

ตัวเองจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน

แต่ทว่า

ในวาระสุดท้ายของชีวิต สามารถสัมผัสได้ถึงความผ่อนคลายที่ห่างหายไปนาน

ก็นับเป็นเรื่องที่น่ายินดีเรื่องหนึ่ง

"โฮก......"

เต่าแก่แหงนหน้าคำรามก้องฟ้า ราวกับจะระบายความทุกข์ทรมานตลอดหลายปีที่ผ่านมาออกไปจนหมดสิ้น

ทุกคนเงียบกริบ ทำได้เพียงมองดูเต่าแก่ที่น่าสงสารตัวนี้

กลิ่นอายชีวิตของมัน กำลังลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว

"มันกำลังจะตาย......"

ชวนเอ๋อร์เอ่ยปากเบาๆ

"อู๊ว!"

เต่าแก่ระบายอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง ส่ายตัวไปมา จู่ๆ ก็อ้าปาก ยื่นหน้าไปหาซูม่อ

"เชี่ย......"

ชวนเอ๋อร์ตกใจสะดุ้ง ขยับตัวไปบังหน้าซูม่อโดยสัญชาตญาณ

ไอ้เต่าแก่นี่คิดจะเนรคุณ คิดจะกินบอสงั้นเหรอ?

คาดไม่ถึงเลยว่า

เต่าแก่เพียงแค่ยื่นหัวไปตรงหน้าซูม่อ แล้วก็หยุดลง มองดูชวนเอ๋อร์ด้วยความสงสัยเล็กน้อย

"เอ่อ......"

ชวนเอ๋อร์รู้ตัวว่าเข้าใจผิด เต่าแก่ไม่น่าใช่ปีศาจที่ไม่รู้จักกาลเทศะแบบนั้น

"ชวนเอ๋อร์ ถอยไป!"

เสียงของซูม่อดังขึ้นจากด้านหลัง

เขานึกขำอยู่บ้าง

เจ้านี่ ภักดีใช้ได้เลย!

อื้ม!

แล้วก็ตาไวดีมาก ปกติเวลาเจอผีร้ายที่แข็งแกร่ง

เจ้านี่มักจะเอาตัวเองมาบังหน้าเขาเสมอ

ชวนเอ๋อร์ถอยไปอยู่หลังซูม่อ รู้สึกเขินอายเล็กน้อย แม่มเอ๊ย......

ปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติ

"อู๊ว!"

เต่าแก่ใช้จมูกดุนฝ่ามือซูม่อเบาๆ ส่งสัญญาณให้เขายื่นมือออกมา

ซูม่อยกมือขึ้น

เต่าแก่อ้าปาก แสงสีเขียวกลุ่มหนึ่ง กลิ้งออกมาจากลำคอของมัน

เป็นไข่มุกขนาดเท่าลำไยลูกหนึ่ง ดูมีราคาทีเดียว เปล่งแสงสีเขียวออกมา

แสงดูหม่นหมองเล็กน้อย

บนผิวไข่มุก มีร่องรอยการถูกไอศพกัดกร่อน

"นี่คือ......"

ซูม่อสัมผัสไข่มุก กลิ่นอายที่สงบและอบอุ่นสายหนึ่ง ไหลเข้าสู่ฝ่ามือ

"ไข่มุกหลีกน้ำ?"

เสิ่นเหลียนที่อยู่ข้างๆ พอเห็นไข่มุก ก็เบิกตากว้าง

ถึงกับเสียกิริยาเล็กน้อย

ของสิ่งนี้......

เป็นของวิเศษจากฟ้าดินในหมู่ของวิเศษ หายากยิ่งนัก แทบไม่เคยพบเห็น

โดยปกติแล้ว

ไข่มุกหลีกน้ำ

ล้วนกำเนิดขึ้นในกายของภูตผีปีศาจน้ำในแม่น้ำลำคลองสายใหญ่ นอกจากต้องมีฝีมือที่แข็งแกร่งแล้ว

ยังต้องมีวาสนาที่ท้าทายลิขิตฟ้าอีกด้วย

คิดไม่ถึง......

ในตัวเต่าแก่ที่ถูกไอศพปนเปื้อนมาไม่รู้กี่ปี กลับให้กำเนิดของสิ่งนี้ขึ้นมาได้

เสิ่นเหลียนเริ่มอิจฉาวาสนาของซูม่อขึ้นมาบ้างแล้ว

นี่......

ใครจะไปคิดล่ะ?

เต่าแก่ใกล้ตายตัวหนึ่ง จะซ่อนสมบัติล้ำค่าแบบนี้ไว้?

ไข่มุกหลีกน้ำไม่เหมือนสมบัติอื่น มันเกิดพร้อมและดับพร้อมกับภูตผีปีศาจน้ำที่ให้กำเนิดมัน

เลือดลมเชื่อมโยงกัน

หากไม่ใช่เต่าแก่เต็มใจมอบให้ หรือหากคุณซูมาช้ากว่านี้ไม่กี่วัน

ทันทีที่เต่าแก่ตาย

ไข่มุกหลีกน้ำก็จะกลายเป็นไข่มุกธรรมดา ไร้ซึ่งความวิเศษใดๆ

เสิ่นเหลียนอดคิดในใจไม่ได้ ยังดีที่เมื่อกี้คุณซูไม่ได้ฆ่าเพลินจนเกินไป

ไม่อย่างนั้น

พลาดวาสนาเช่นนี้ไป คงน่าเสียดายแย่

ในขณะเดียวกัน!

สายตาที่เสิ่นเหลียนมองเต่าแก่ ก็เพิ่มความเมตตาและเสียดายขึ้นอีกหลายส่วน

ตอนที่เต่าแก่ตัวนี้ถูกไอศพกัดกร่อน อย่างมากก็เป็นแค่ปีศาจระดับสิบ

กลับสามารถให้กำเนิดไข่มุกหลีกน้ำได้

เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าพรสวรรค์และวาสนาของมัน ล้วนเหนือจินตนาการ

น่าเสียดาย......

ไอศพแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย

วาสนาและตบะหลายร้อยปี

กลายเป็นฟองสบู่สูญสลายไป!

"อู๊ว!"

เต่าแก่มองเสิ่นเหลียนด้วยความแปลกใจแวบหนึ่ง หดคอกลับ แล้วผงกหัวให้ซูม่อ

สูญเสียไข่มุกหลีกน้ำ กลิ่นอายชีวิตของเต่าแก่ ก็ลดฮวบลงอีกครั้ง

มันใกล้จะตายแล้ว

เสิ่นเหลียนพูดอย่างรวดเร็ว "คุณซูคะ ไข่มุกหลีกน้ำเป็นของวิเศษนะคะ!"

"คุณสามารถบ่มเพาะมันไว้ในร่างกาย สามารถเดินเหินในน้ำได้ดั่งใจ ในแม่น้ำลำคลองทะเลกว้าง จะคล่องแคล่วดุจปลาได้น้ำ!"

"หายากมากๆ ค่ะ"

ซูม่อฟังจบ ก็ประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เกรงใจ พลิกมือเก็บไข่มุกหลีกน้ำ

เขาเงยหน้าขึ้น มองเต่าแก่แล้วยิ้มกล่าวว่า "ขอบใจมาก!"

"อู๊ว......"

เต่าแก่ชูคอขึ้น แววตาฉายความเศร้าโศก ค่อยๆ หันหัวกลับ

คลานมุ่งหน้าไปทางแม่น้ำ

มันกำลังจะตาย

มันอยากกลับไปในแม่น้ำเหลืองที่คุ้นเคย เพื่อตายอย่างสงบ

"บอสครับ......"

ชวนเอ๋อร์ลังเลถาม "แค่นี้เหรอครับ?"

"......"

ซูม่อพูดไม่ออก เจ้านี่ จิตใจจะโหดเหี้ยมอำมหิตเกินไปแล้วมั้ง?

ในใจนาย ภาพลักษณ์ฉันเป็นแบบนี้เหรอ?

เขาถลึงตาใส่ชวนเอ๋อร์ กระซิบว่า "ฉันไม่ใช่พวกโรคจิตนะ!"

"มันให้ไข่มุกหลีกน้ำฉันมา แล้วฉันยังจะฆ่ามันทิ้งอีก......"

"มันเสียมารยาทเกินไปแล้ว!"

"อะแฮ่ม!"

"เจ้าเต่าแก่ เดี๋ยวรอก่อน......"