บทที่ 490 บอสกินผีแบบไม่เหลือแม้แต่กระดูก!!!

หลินอู๋ตี๋มึนตึ้บไปเลย

เล่นแบบนี้ก็ได้เหรอ?

หลังจากเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด หลินอู๋ตี๋ก็ถอนหายใจยาว "สมกับที่เป็นคุณซูจริงๆ......"

"เฮ้อ!"

"น่าเสียดายที่ติดภารกิจ ไม่อย่างนั้นผมคงไปเมืองชิงหยวนแล้ว"

"ไม่คุยแล้ว!"

"หัวหน้าเสิ่นพวกคุณระวังตัวด้วยนะ ทางฝั่งผมมีผีโผล่มาแล้ว"

"ไว้คุยกันใหม่!"

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด......

เสิ่นเหลียนวางสาย คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ก้าวเท้ายาวๆ ตรงไปที่ศพน้ำ

ผู้คนเห็นเสิ่นเหลียนเดินมา ก็หยุดหยอกล้อกันทันที แต่ละคนดูประหม่าเล็กน้อย

คนผู้นี้......

ยังไงก็เป็นปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่มาจากเมืองหลวง

หากไม่ใช่เพราะจังหวะเวลาประจวบเหมาะในวันนี้ ไหนเลยจะมีโอกาสได้พบ?

"หัวหน้าเสิ่น......"

สมาชิกคนหนึ่งยิ้มแห้งๆ

ในใจคิดว่า พวกตนทำตัวสบายกันเกินไปหน่อยหรือเปล่า?

ซวยแล้วสิ

ต้องโดนด่าแน่

เสิ่นเหลียนเดินตรงไปที่หน้าระฆังทอง แล้วหันกลับมา

เธอปัดผมม้าเบาๆ โพสท่าอวดเรือนร่างอรชร ชูสองนิ้วเป็นตัว 'V'

"ช่วยถ่ายให้ฉันรูปหนึ่งสิ......"

........................

เมืองชิงหยวน

ร้าน ‘หยางโร่วเพ่าหมัว’ (ซุปเนื้อแกะใส่แผ่นแป้งฉีก) แห่งหนึ่ง ซูม่อกำลังจัดการเนื้อแกะตรงหน้าคำโต

"หอม นุ่ม!"

ซูม่อชมไม่ขาดปาก สมกับที่เป็นเมืองชิงหยวน เนื้อแกะนี่นะ

ไม่มีกลิ่นสาบเลยสักนิด

"เจ๊มังกร ค่อยๆ ทานนะครับ......" ชวนเอ๋อร์สาละวนคอยปรนนิบัติอยู่ข้างๆ

"จิ๊บ!"

ที่คอมังกรวิญญาณมีผ้ากันเปื้อนผืนเล็กผูกอยู่

ผ้ากันเปื้อนผืนนั้นยังเป็นลายการ์ตูน วาดรูปโดราเอมอนเอาไว้

น่ารักมาก

ดอกไม้สีเหลืองดอกเล็กถูกวางไว้ข้างๆ นานแล้ว

นางคาบซี่โครงแกะชิ้นที่ใหญ่กว่าตัวนางเสียอีก 'ซู้ด' เข้าปากไปทีเดียว

ขบเคี้ยวสองสามที อ้าปากคาย กระดูกก็ลอยละลิ่วเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ

ชวนเอ๋อร์ตาไวและมือไว

ยื่นจานออกไปรับ กระดูกตกลงในจานพอดิบพอดี

"เจ๊มังกร แม่นยำมากครับ!"

ชวนเอ๋อร์ชูนิ้วโป้งให้ "ท่านนี่มืออาชีพจริงๆ ดูกระดูกนี่สิ แทะซะเกลี้ยงเกลา......"

"เงาวับจนส่องหน้าคนได้เลย!"

มังกรวิญญาณพอใจกับการบริการของเขามาก ส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก แล้วมุดหัวลงไปในชามซุป

ซดโฮก......

เพ่าหมัวหนึ่งชาม ถูกนางกินเกลี้ยงในพริบตา

จากนั้นก็โผล่หัวมันแผล็บออกมา ส่งเสียงครางอย่างพึงพอใจ

"เอาเถอะ!"

"ฉันบอกแล้วไงว่าผ้ากันเปื้อนไม่ต้องซื้อหรอก!" ซูม่อเห็นนางตัวมันเยิ้มไปหมด พูดอย่างรังเกียจ

"แฮะๆ!"

ชวนเอ๋อร์บอกว่า "ก็เจ๊มังกรชอบนี่ครับ!"

"อุ๊ยตาย!"

"โต๊ะนี้หมดเกลี้ยงแล้ว เดี๋ยวผมไปเรียกเถ้าแก่เติมกับข้าวให้นะครับ"

ชวนเอ๋อร์หันหลัง เปิดประตูห้องส่วนตัว ตะโกนลั่น "เถ้าแก่ ขอเนื้อแกะเพิ่ม!"

"หา?"

"สุดหล่อ พวกคุณกินแกะไปตัวหนึ่งแล้วนะครับ......"

"เร็วๆ เข้า แกะร้านคุณอร่อย บอสผมชอบ!"

"ได้เลยครับ!"

ไม่นานนัก

แกะทั้งตัวอีกตัวหนึ่ง ก็ถูกเข็นมาที่หน้าห้องส่วนตัว ชวนเอ๋อร์ไล่เถ้าแก่ไป

แล้วเข็นเข้าไปเอง

"สองคน กินได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?" เถ้าแก่พึมพำอยู่ที่ประตู

"นี่คือนักกินจุในเน็ต มาสั่งสอนผมหรือเปล่าเนี่ย?"

"ไม่ถูกสิ ร้านผมก็ไม่ใช่บุฟเฟต์นี่นา......"

"ช่างเถอะ!"

"ดูจากการแต่งตัวของหมอนั่น ใส่สูทดำแว่นดำ ดูยังไงก็เศรษฐี"

"ขอแค่จ่ายเงินก็พอ......"

เถ้าแก่เดินจากไปอย่างเบิกบานใจ แกะสองตัว กำไรอื้อซ่าเลยนะ

........................

"มองฉันทำไม? กินสิ!"

พอเนื้อแกะวางบนโต๊ะ มังกรวิญญาณก็เบิกตาโต จ้องมองซูม่อ

ซูม่อพูดไม่ออก เจ้านี่กินจุเกินไปแล้ว

"จิ๊บๆ!"

มังกรวิญญาณร้องดีใจ พุ่งเข้าไปฉีกขาแกะชิ้นโตออกมา

คิดอยู่ครู่หนึ่ง

นางก็วางขาแกะลงตรงหน้าซูม่อ เอียงคอมองซูม่อ

แถมยังใช้หางชี้ไปที่ขาแกะ

"ฉันจัดการเอง!"

ซูม่อบิดหัวแกะทั้งหัวออกมา อ้าปากกัดคำโต

มันเยิ้มเต็มปาก

"หอม......"

ซูม่อเคี้ยวไปพลาง เนื้อแกะลงท้อง ก็ถูกย่อยอย่างรวดเร็ว

เติมเต็มพลังเลือดลมในร่างกาย

มังกรวิญญาณก็ไม่เกรงใจ ฉีกกินเนื้อแกะ ส่งเสียงดังซู้ดซ้าดไม่หยุด

"แม่เจ้า......"

"ท่ากินบอสนี่มัน โคตรโหดเลย!" ชวนเอ๋อร์ตัวสั่นสะท้าน

ในหัวของเขา ลองเปลี่ยนหัวแกะเป็นอย่างอื่นดู

อย่างเช่นหัวผี หัวปีศาจ......

อื้ม!

ภาพแบบนี้ ดูสมเหตุสมผล (แบบนิวเคลียร์) ขึ้นเยอะเลย

ในวงการเขาลือกันไม่ใช่เหรอ? บอสกินผีแบบไม่เหลือแม้แต่กระดูก

"ติ๊งต่อง!"

เสียงแจ้งเตือนดังมาจากโทรศัพท์มือถือ ซูม่อเปิดดู

เป็นรูปถ่ายที่เสิ่นเหลียนส่งมาใบหนึ่ง

ในรูป

เสิ่นเหลียนยิ้มอย่างมีความสุข นิ้วมือขาวผ่องทำท่า 'V'

ภายใต้แสงแดด เส้นผมของเธอถูกย้อมด้วยสีทอง ปลิวไสวตามสายลม

ด้านหลัง

ศพน้ำร่างยักษ์หน้าตาดุร้าย กำลังเกาะระฆังทองคำรามใส่เธอ

ภาพดูมีชีวิตชีวา การตัดกันของภาพรุนแรงมาก

เสิ่นเหลียนเดิมทีก็สวยอยู่แล้ว พอเทียบกับศพน้ำ

ยิ่งขับเน้นเสน่ห์แบบตะวันออกให้โดดเด่นขึ้นไปอีก

"เข้าท่าดีนี่"

ซูม่อยิ้ม ตอบกลับไปข้อความหนึ่ง "ชัดตื้นละลายหลัง องค์ประกอบภาพบุคคลสำคัญจริงๆ"

ซูม่อไม่รู้เรื่องการถ่ายภาพหรอก รูปที่สวย ก็คือรูปที่ดี

"อิ่มหรือยัง?"

ซูม่อวางโทรศัพท์ลง มองไปที่มังกรวิญญาณ เจ้านั่นกำลังดูดกระดูกแกะชิ้นสุดท้าย แหงนหน้าทำท่าเคลิ้มฝัน

"จิ๊บ!"

มังกรวิญญาณพยักหน้า วางกระดูกแกะลงอย่างอาลัยอาวรณ์

"บอส ทิชชู่เปียกครับ!"

ชวนเอ๋อร์ยื่นทิชชู่เปียกที่เตรียมไว้นานแล้วให้

"จิ๊บ!"

มังกรวิญญาณยื่นหัวเข้าไปอย่างรู้หน้าที่ ซูม่อเช็ดถูๆ ไถๆ ไปรอบหนึ่ง

เกล็ดของเจ้านี่ ก็กลับมาเงาวับอีกครั้ง กันน้ำมันได้ดีทีเดียว

มังกรวิญญาณม้วนหาง เอาดอกไม้สีเหลืองดอกเล็กกลับมาติดที่หน้าผากใหม่

มุดกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อซูม่อ แล้วเริ่มกรนอีกครั้ง

จ่ายเงินเสร็จ

ซูม่อกำลังจะเดินจากไป เถ้าแก่ร้านเนื้อแกะก็เดินยิ้มเข้ามาหา!

ในมือถือบ๊ะจ่างมาด้วย กลิ่นหอมหวานของข้าวเหนียว ทำให้รู้สึกอุ่นใจ

"วันนี้วันไหว้บ๊ะจ่าง! ขอให้คุณมีความสุขในวันไหว้บ๊ะจ่างนะครับ!"

ซูม่อชะงัก

วันนี้วันไหว้บ๊ะจ่างเหรอ?

เขารับบ๊ะจ่างมา แล้วตอบกลับไปว่า "สุขสันต์วันไหว้บ๊ะจ่างเช่นกันครับ!"

"ขอให้ค้าขายร่ำรวยนะ!"