บทที่ 350 เอาข้อมูลผีในเมืองฉีเฉิงทั้งหมด มาส่งให้ฉัน!!!
บทที่ 350 เอาข้อมูลผีในเมืองฉีเฉิงทั้งหมด มาส่งให้ฉัน!!!
“บาปกรรมแท้ๆ”
จางหลิงเฮ่อน้ำตาตกใน หรือต่อไปนี้ต้องกินหญ้าแทนข้าว?
“อิ่ม”
ซูม่อกวาดอาหารไปสามโต๊ะ ถึงได้วางตะเกียบลงอย่างพึงพอใจ
เสียดาย
นักพรตเหลยกับไต้ซืออีเจี้ยไม่อยู่ ไม่งั้นคงฟาดได้อีกสามโต๊ะ
“แม่เจ้าโว้ย กินดุอะไรขนาดนี้”
หวงหยางที่นั่งเป็นเพื่อน ไม่ได้แตะตะเกียบสักคำ ได้แต่ตะลึงตาค้าง
นี่คือพลังของยมทูตผีครวญงั้นหรือ? กินข้าวยังดุดันขนาดนี้?
เขาอดคิดไม่ได้
หรือว่า...
เคล็ดลับการเพิ่มพลังของยมทูตผีครวญ คือการกินข้าวเยอะๆ?
แบบนี้ก็ได้เหรอ?
หวงหยางเริ่มสนใจ ตัดสินใจว่าต่อไปจะกินข้าวเพิ่มมื้อละสามชาม เผื่อจะเก่งขึ้นบ้าง
“คุณซู เจริญอาหารดีจังครับ”
หวงหยางยกนิ้วโป้งให้ เอ่ยชมจากใจจริง
จิ๊บ!
มังกรวิญญาณดูจะโปรดปรานหมูสามชั้นน้ำแดงเป็นพิเศษ ซัดไปคนเดียวเจ็ดจานพูนๆ ถึงค่อยปีนออกมาจากจาน เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยซอส
แผล็บ
มันแลบลิ้นเลียรอบปากจนเกลี้ยง แล้วค่อยๆ คลานต้วมเตี้ยมไปหาซูม่ออย่างสบายใจเฉิบ
“อย่าเข้ามาใกล้”
ซูม่อห้ามไว้
“จิ๊บ!”
มังกรวิญญาณกระพริบตาปริบๆ น้ำตาคลอเบ้า ดูน่าสงสารสุดขีด
ทำไมอะ?
หนูแค่อยากคลอเคลีย
“หัวหน้าทีมหวง รบกวนช่วยเอาน้ำมาสักกะละมัง แล้วก็น้ำยาล้างจานหน่อยครับ!” ซูม่อหันไปบอกหวงหยาง
“รับทราบ”
หวงหยางยังไม่ทันลุกขึ้น ชวนเอ๋อร์ก็ยกกะละมังน้ำกลับมาแล้ว
“เจ้านาย”
“อยู่นี่ครับ”
ชวนเอ๋อร์วางกะละมังลง มือซ้ายถือขวดน้ำยาล้างจาน มือขวาถือขวดสบู่อาบน้ำฟองนุ่ม เตรียมพร้อมสุดๆ
จางหลิงเฮ่อ: “......”
หวงหยาง: “......”
ยอม
ไม่แปลกใจเลยที่เอ็งรอดมาได้
ความตาไวนี้ ต้องยอมรับจริงๆ
“ลงไป”
ซูม่อมองมังกรวิญญาณ แล้วชี้ไปที่กะละมัง
มังกรวิญญาณแลบลิ้นอย่างน้อยใจ ส่ายหัวดุ๊กดิ๊กมุดลงน้ำ ซูม่อบีบน้ำยาล้างจานลงไป แล้วจับมังกรวิญญาณมาขยี้
ท่านั้น ไม่ต่างอะไรกับซักผ้าขี้ริ้ว
ที่สำคัญคือ...
มังกรวิญญาณดันชอบอกชอบใจ หรี่ตาร้อง ‘จิ๊บ จิ๊บ’ ปล่อยให้ซูม่อขยี้ตามสบาย ในน้ำมีคราบน้ำมันลอยฟ่องอย่างรวดเร็ว
จางหลิงเฮ่อเห็นแล้วทำหน้า ‘คุณลุงอ่านหนังสือพิมพ์บนรถไฟใต้ดิน’ (อิหยังวะ) เขาเริ่มสงสัยแล้วว่า นี่มันสัตว์วิเศษแห่งฟ้าดินจริงๆ เหรอวะ?
ชวนเอ๋อร์เตรียมพร้อมอยู่แล้ว เปลี่ยนน้ำใหม่ ยื่นสบู่อาบน้ำฟองนุ่มให้อย่างรู้ งาน “เจ้านาย ใช้ไอ้นี่ครับ”
“ล้างแล้วรับรองเจ๊มังกรตัวหอมฟุ้ง”
มังกรวิญญาณเงยหน้าขึ้น กระพริบตาโตมองชวนเอ๋อร์ แลบลิ้นให้อย่างพอใจ
รู้เรื่อ
ง
ไม่นาน
มังกรวิญญาณตัวใหม่เอี่ยมอ่อง หอมฟุ้ง ก็โผล่พ้นน้ำ สะบัดตัวเบาๆ ไล่หยดน้ำออก
เกล็ดสีขาวดุจหิมะเปล่งประกายแวววาวภายใต้แสงไฟ ผิวเคลือบเงาวับ
“จิ๊บ!”
มังกรวิญญาณพุ่งไปที่โต๊ะ เอาหางเกี่ยวดอกไม้สีเหลืองดอกเล็กขึ้นมา พลิกดูซ้ายขวาหน้าหลังอย่างละเอียด ไม่มีน้ำมันเปื้อน
มันถึงวางใจ เอาดอกไม้ทัดไว้บนหัว กระโดดขึ้นไปบนไหล่ซูม่อ ถูไถแก้มซูม่ออย่างออดอ้อน
แล้วก็เริ่มงีบหลับ
“เอ๊ะ?”
ชวนเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ สงสัย “ดอกไม้นี่อยู่มาตั้งหลายวันแล้ว ทำไมดูสดชื่นขึ้น ไม่เหี่ยวเฉาเลย”
จางหลิงเฮ่อกล่าวว่า “มังกรวิญญาณเป็นสัตว์วิเศษแห่งฟ้าดิน มีปราณวิญญาณเปี่ยมล้น! ดอกไม้นี้มันหวงจะตาย ใช้ปราณตัวเองหล่อเลี้ยงตลอดเวลา”
“ถ้าเหี่ยวก็แปลกแล้ว”
มังกรวิญญาณพลิกตัว นอนแผ่อย่างอ่อนระทวยบนไหล่ซูม่อ หลับจนน้ำมูกโป่ง
“กินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กิน!”
“แกอย่าชื่อมังกรวิญญาณเลย ชื่อหมูวิญญาณเถอะ”
ซูม่อด่าขำๆ
“ฟรี้——”
มังกรวิญญาณไม่ได้ยินเลยสักนิด เดาะลิ้นเหมือนกำลังฝันถึงรสชาติหมูสามชั้นน้ำแดง น้ำมูกโป่งออกมาอีกลูก
ซูม่อ: “......”
ช่างเถอะ
หมูวิญญาณก็หมูวิญญาณ
“คุณซู ให้ผมจัดที่พักให้พวกคุณพักผ่อนก่อนไหมครับ?” หวงหยางเอ่ยถาม
“ไม่ต้อง”
ซูม่อโบกมือใหญ่ กล่าวว่า “หัวหน้าทีมหวง รวบรวมข้อมูลเหตุการณ์ผีอาละวาดในเมืองฉีเฉิงทั้งหมด มาส่งให้ฉันที”
“หา?”
หวงหยางมึนตึ้บ
ขยันขนาดนี้เลยเหรอ?
แต่ว่า
นี่เป็นเรื่องดีสำหรับเมืองฉีเฉิงอย่างยิ่ง เขาเคยได้ยินมาว่า ผีในเมืองอวี้เฉิงเกือบจะถูกคุณซูฆ่าล้างบางแล้ว
“รับทราบครับ”
หวงหยางกระเด้งตัวจากเก้าอี้ “ผมจะรีบไปดำเนินการเดี๋ยวนี้”
......
......
เมืองฉีเฉิง
สำนัก 749 ผู้คนวุ่นวายโกลาหล ต่างคนต่างถือเอกสาร วิ่งกรูกันไปที่ห้องประชุม
“เร็วๆๆ”
หวงหยางตบมือ ตะโกนลั่น “เอาข้อมูลทั้งหมดมาเรียงให้ฉันดู อันที่แค่สงสัยคัดออก อันที่ไม่แน่ใจคัดออก”
“ต้องเอาที่ชัวร์ๆ”
ไม่นานนัก
เอกสารเจ็ดสิบเก้าฉบับ ก็วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะประชุม
“หัวหน้าหวง ข้อมูลที่ยืนยันว่าเป็นเหตุการณ์ภูตผีปีศาจ อยู่ที่นี่หมดแล้วครับ!” ลูกทีมคนหนึ่งปาดเหงื่อ
“ดีมาก”
หวงหยางคว้ากองเอกสาร เดินดุ่มๆ ออกไปนอกประตู “ฉันจะเอาไปส่งให้คุณซูเดี๋ยวนี้”
เพียงครู่เดียว
หวงหยางก็กลับมา หอบแฮ่กๆ วางเอกสารลงบนโต๊ะ “คุณซู ทั้งหมดอยู่นี่แล้วครับ”
“อืม!”
ซูม่อหยิบแบ่งออกมาครึ่งหนึ่ง ยื่นให้จางหลิงเฮ่อ “เหล่าจาง นายรับผิดชอบพวกนี้ จัดการไหวไหม?”
“เจ้านายวางใจได้”
จางหลิงเฮ่อรับเอกสารมา เปิดดูผ่านๆ ล้วนเป็นพวกผีกระจอก ด้วยระดับพลังของเขาตอนนี้ บี้ให้ตายได้ในพริบตา
“เจ้านาย ผม ผม ผม...”
ชวนเอ๋อร์ยกมือ “ตอนนี้กลางวันแสกๆ ผมลากรถให้ท่านไม่ได้ แบ่งงานให้ผมบ้างสิครับ”
“ได้!”
ซูม่อโยนเอกสารปึกหนึ่งให้เขา ยิ้มกล่าวว่า “ระวังตัวหน่อย ถึงจะเป็นผีระดับเก้า แต่อยู่ใต้แสงอาทิตย์ก็คงไม่สบายตัวนัก”
“ขอบคุณเจ้านายที่เป็นห่วง”
ชวนเอ๋อร์ยิ้มร่า “ตอนนี้พลังอาณาเขตผีของผมแข็งแกร่งขึ้นแล้ว โดนแดดแป๊บๆ ไม่มีปัญหาครับ”
“ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็แค่มุดเข้ามุมมืด หลบสักหน่อยก็จบเรื่อง”
หวงหยางยืนฟังอยู่ข้างๆ รู้สึกเกรงใจ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็พูดว่า “คุณซู... แบ่งงานให้ผมบ้างดีไหมครับ ผมจะได้ช่วย...”
“ไม่ต้องหรอก”
ซูม่อปฏิเสธทันควัน
ผีที่นายฆ่า ฉันไม่ได้ค่าบุญนะ แบบนี้มันแย่งตีมอนชัดๆ
“เอ่อ...”
หวงหยางซาบซึ้งใจสุดๆ คิดในใจว่าคุณซูช่างเป็นคนปากร้ายใจดี มีคุณธรรมน้ำมิตรจริงๆ
“ลงมือ”
ซูม่อสะบัดมือ คนสองคนกับผีอีกหนึ่งตนพุ่งออกจากโรงแรม แยกย้ายกันไปตามหาผี
ไม่นานนัก
ซูม่อก็มาถึงตึกร้างแห่งหนึ่ง หลายปีก่อนเกิดคดีใหญ่ที่นี่ ว่ากันว่ามีคนร้ายชายจับเด็กเป็นตัวประกัน สุดท้ายถูกวิสามัญ
ช่วงนี้มีข่าวลือหนาหู สำนัก 749 ยืนยันแล้วว่าคนร้ายที่ถูกวิสามัญคนนั้น กลายเป็นผีร้าย
ผีร้ายตนนี้เจ้าเล่ห์มาก พอคนของสำนัก 749 มา มันก็ซ่อนตัว พอคนไป มันก็ออกมาอาละวาด
ซูม่อเดินดุ่มๆ เข้าไป ไม่พูดพร่ำทำเพลง ระเบิดพลังเลือดลมในกาย พลังเลือดลมที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตึกในพริบตา
“อ๊าก——”
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ผีร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ไม่มีโอกาสแม้แต่จะปรากฏตัว
ถูกพลังเลือดลมอันร้อนระอุ ลวกจนตายคาที่