บทที่ 230 เรื่องรสนิยม ลี่อู๋เสียกินขาดจริงๆ!

ของอร่อยมักคุ้มค่าแก่การรอคอย

ซูม่อนั่งอยู่บนโซฟา อ่านหนังสือไม่รู้เรื่องแล้ว สายตาชำเลืองมองไปที่ห้องครัวบ่อยๆ

ช่วยไม่ได้

กลิ่นมันหอมเกินไป

"อึก!"

ซูม่อกลืนน้ำลายอย่างไม่ห่วงภาพพจน์ ตะโกนถาม: "ชวนเอ๋อร์ ยังไม่เสร็จอีกเหรอ? นี่มันชั่วโมงกว่าแล้วนะ!"

หิว!

"เจ้านาย เสร็จแล้วครับ!"

ชวนเอ๋อร์เอียงตัวตะโกนตอบ แล้วเทซุปซี่โครงหมูโสมหยกขาวใส่ชามใบใหญ่ พร้อมสะบัดมือ

ไม่ยอมให้หกแม้แต่หยดเดียว

"ซุปซี่โครงหมูมาแล้วครับ!"

ชวนเอ๋อร์ร้องบอก ประคองชามกระเบื้องใบใหญ่อย่างระมัดระวัง วิ่งเหยาะๆ ออกมาวางบนโต๊ะ

ซุป 'หัวไชเท้าซี่โครงหมู' ที่ใสแจ๋วปรากฏแก่สายตาซูม่อ ส่งกลิ่นหอมกรุ่น

ชวนเอ๋อร์ยังใส่ใจโรยต้นหอมซอยลงไปนิดหน่อย

สีสันชวนรับประทาน

"โฮ่! ชวนเอ๋อร์ แกใช้ได้เลยนี่" ตาของซูม่อเป็นประกาย

ชวนเอ๋อร์วิ่งกลับเข้าครัวไปหยิบถ้วย ตะเกียบ และช้อน ตักซุปใส่ถ้วยเล็กมาวางตรงหน้าซูม่อ

"เจ้านาย ชิมเลยครับ!"

"วิจารณ์หน่อยครับ!"

ชวนเอ๋อร์มองด้วยสายตาคาดหวัง

"ชิม!"

ซูม่อยกถ้วยขึ้น สูดกลิ่นหอมลึกๆ

หอม!

เขากำลังจะซดซุปสักคำ

ทันใดนั้น!

ไอความเย็นยะเยือกก็พุ่งเข้ามาในบ้าน หลอดไฟบนเพดานกระพริบวูบวาบ จากนั้นประตูใหญ่ก็ระเบิด 'ตูม' เปิดออก ไอสีดำม้วนตลบ

เสียงตะโกนด้วยความโกรธดังเข้ามา

"ไอ้สารเลว!"

"เอาโสมหยกขาวของข้าคืนมา!"

ซูม่อ: "......"

ชวนเอ๋อร์: "......"

หนึ่งคนหนึ่งผีหันไปมองพร้อมกัน เห็นชายวัยกลางคนรูปร่างเตี้ยล่ำ บนบ่าแบกโลงศพสีแดง

กำลังจ้องเขม็งด้วยความโกรธ สีหน้าเหมือนซูม่อไปแย่งเมียมันมา

"เวร!"

ชวนเอ๋อร์เดือดปุดๆ

มึงเป็นใครวะ?

ไม่เห็นเหรอว่าเจ้านายกำลังทดสอบฝีมือทำอาหารของข้า? ข้ากำลังสร้างความมั่นคงให้ตำแหน่งพนักงานหมายเลขหนึ่งอยู่นะเว้ย

มึงโผล่มาป่วนทำไม?

"มึงเป็นใครวะ?"

"ไม่เห็นเหรอว่าเจ้านายกำลังกินข้าว? หน้าตาอย่างกับเนื้องอก รีบไสหัวไปซะ อย่ามาทำให้เจ้านายเสียอารมณ์"

ชวนเอ๋อร์ชี้หน้าด่ากราดไปที่นอกประตู

ในใจเขาโคตรโมโห

ถ้าเจ้านายอารมณ์เสีย แล้วพาลคิดว่าซุปที่ข้าตุ๋นไม่อร่อย ตำแหน่งพนักงานหมายเลขหนึ่งสั่นคลอนยังเรื่องเล็ก

แต่ถ้าข้าโดนทับแบนเป็นโรตีสิเรื่องใหญ่

ซูม่อถือถ้วยซุป เอียงคอมองชายแบกโลงศพ

ไอ้หมอนี่......

ทำไมหน้าตา......

คุ้นๆ จังนะ?

เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

"เอ๊ะ?"

ชายวัยกลางคนเห็นชวนเอ๋อร์ก็ชะงัก

ผี?

เขาตกใจในใจ

ดูท่าข้าจะประเมินผิด เจ้าของบ้านหลังนี้เป็นผู้บำเพ็ญเพียร และน่าจะเป็นนักเลี้ยงผีด้วย

แต่ทว่า!

ระดับของผีตนนี้ก็งั้นๆ แค่ระดับ 5 เอง

คิดดูแล้ว

เจ้านายของมัน คงไม่ใชคนเก่งกาจอะไร

คิดได้ดังนั้น ชายหนุ่มก็ยิ้มอย่างโอหัง ใช้ฝ่ามือประคองโลงแดงบนบ่า แล้วกระแทกตั้งลงกับพื้น

ตึง!

โลงแดงกระแทกพื้น ระเบิดแสงสีเลือดออกมา ลมเย็นพัดเสื้อผ้าชายหนุ่มปลิวไสว

มาดเข้มสุดๆ

"ไอ้หนู!"

ชายหนุ่มชี้หน้าซูม่อ แล้วก็หดมือกลับมา ยกนิ้วโป้งชี้ที่จมูกตัวเอง พูดเสียงเย็น: "รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร?"

"ข้าชื่อ กัวกัง ! คนสำนักหลอมศพ ถ้าไม่อยากโดนข้าจับทำเป็นเจียงซือ ก็รีบส่งโสมหยกขาวมาซะดีๆ!"

"แล้วข้าจะไว้ชีวิต!"

อ๋อ!

สำนักหลอมศพ

ซูม่อถึงได้เข้าใจ มิน่าล่ะหน้าตาคุ้นๆ ที่แท้ก็เชื้อสายเดียวกับสี่พี่น้องนั่นเอง

เขามองไปที่โลงศพข้างกายชายหนุ่ม แววตาลุกวาว

กำลังขาดแคลนค่าบุญอยู่พอดี

ไม่นึกเลย

ว่าจะเอามาส่งถึงที่

ซูม่ออดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

"พรืด!"

ได้ยินชายหนุ่มพูดแบบนั้น ชวนเอ๋อร์ก็หลุดขำ

ดูมึงสิ!

มาหาก็มาหา ยังจะเอาของขวัญมาให้เจ้านายอีกเหรอ?

เกรงใจกันเกินไปแล้ว

"ขำอะไร?"

กัวกังจ้องชวนเอ๋อร์ด้วยสายตาเหยียดหยาม "ทาสผีชั้นต่ำ แกกำลังรนหาที่ตาย!"

"ข้าไอ้แม่......"

ชวนเอ๋อร์ถกแขนเสื้อ เตรียมลุย

เขาเกลียดที่สุดคือคนเรียกเขาว่าทาสผี

บอกแล้วไง

ข้าคือพนักงานของเจ้านาย พนักงานหมายเลขหนึ่ง!

"ชวนเอ๋อร์ ถอยไป!"

ซูม่อสั่ง

"ครับ!"

ชวนเอ๋อร์ถอยกลับไปอย่างว่างง่าย

ซูม่อถึงได้ลุกขึ้น มองสำรวจกัวกังตั้งแต่หัวจรดเท้า จู่ๆ ก็ถามขึ้นมา: "เจียงซือของแกอยู่ไหน?"

"รีบเอาออกมาให้ข้าดูหน่อยซิ!"

ไม่รู้ทำไม กัวกังถูกสายตานี้มองแล้วรู้สึกขนลุก อดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

"รนหาที่ตาย!"

กัวกังกัดฟัน ตบไปที่โลงศพสีแดงข้างกาย

ตูม!

ด้ายทองคำที่พันรอบโลงแดงขาดสะบั้นทันที ไอศพสีแดงน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายไปทั่ว

ศพผู้หญิงร่างหนึ่ง ปรากฏกายขึ้นข้างตัวเขา

ศพผู้หญิงนั้นมีขนสีแดงขึ้นเต็มหน้า รูปร่างผอมแห้ง ดูเหมือนมัมมี่แห้งๆ มากกว่า

ซูม่อถอนหายใจในใจ

คนเปรียบกับคน น่าเจ็บใจจริงๆ

พอเทียบกันแล้ว รสนิยมของลี่อู๋เสีย  ดีกว่าไอ้หมอนี่ไม่รู้กี่ขุม

อย่างน้อยที่สุด

ศพโลหิต  ที่ลี่อู๋เสียเลี้ยง ก็ดูเจริญหูเจริญตาทุกตัว

ไม่เหมือนตัวนี้

เห็นแล้วกินข้าวไม่ลง

"ฆ่ามัน!"

กัวกังชี้ไปที่ซูม่อ

"โฮก!"

ศพผู้หญิงพ่นไอศพสีแดงออกจากปาก เตรียมจะพุ่งเข้ามา ซูม่อตบหลังมือสวนออกไปทันที

"โอ๊ย!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น ศพผู้หญิงยังไม่ทันได้ขยับตัว กรงเล็บมังกรสีเลือดก็ตบเข้าที่หน้าเต็มๆ

ศพผู้หญิงปลิวเฉียดหน้ากัวกัง กระเด็นออกไป

"เมียจ๋า!"

กัวกังตกใจแทบสิ้นสติ คาดไม่ถึงว่าคนผู้นี้จะแข็งแกร่งขนาดนี้ ตบทีเดียวเมียกระเด็นเลย

นั่นมันเจียงซือระดับ 7 ที่เขาอุตส่าห์ฟูมฟักมาอย่างยากลำบากเชียวนะ

"สหายเต๋า ยั้งมือด้วย!"

กัวกังตะโกนลั่น

"ผนึกวัชระ!"

ซูม่อไม่สนใจแม้แต่น้อย ยกฝ่ามือขึ้น ผนึกวัชระกลายเป็นลำแสงสีทอง ปรากฏขึ้นเหนือหัวศพผู้หญิงในพริบตา

แล้วระเบิดแสงจ้า

ตูม!

ผนึกวัชระทุบลงมา

ได้ยินเพียงเสียง 'ผละ' ดังทึบๆ ศพผู้หญิงก็เงียบเสียงไป