บทที่ 27 มัน... มีชีวิตขึ้นมาจริงๆ!

"ห้ามหันหลังกลับมาเด็ดขาด!"

"ห้ามหันหลังกลับมาเด็ดขาด!"

"ห้ามหันหลังกลับมาเด็ดขาด!"

ในห้องไลฟ์สด ผู้ชมทุกคนต่างพากันฉี่แทบราด

ในมุมมองของพวกเขา บนหลังของหนิวเกอ มีคนคนหนึ่งเกาะอยู่ คนที่...

สวมชุดสีแดง ปัดแก้มแดงแจ๋ ยิ้มอย่างน่าขนลุก... มันคือตุ๊กตากระดาษ!

คือตุ๊กตากระดาษที่หนิวเกอเพิ่งจะวาดตาให้เมื่อกี้นี้เอง

มันฟื้นแล้ว!

มันฟื้นคืนชีพขึ้นมาจริงๆ!

ทุกคนต่างพากันขนหัวลุก ตุ๊กตาตัวนั้นถึงกับหันมายิ้มเยาะให้กับกล้อง

ราวกับกำลังทักทายผู้ชม

ยอดคนดูในห้องไลฟ์พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว น่าเสียดายที่ตอนนี้หนิวเกอกับหนิวเจี่ยไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจมันแล้ว

"ใครอยู่ตรงนั้น ออกมานะ!"

หนิวเกอถือไฟฉายมือสั่น เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ยินผิด เมื่อกี้มันมีเสียงฝีเท้าจริงๆ

"อ๊า!"

เสียงกรีดร้องดังขึ้นข้างหู หนิวเกอตกใจจนกระโดดตัวลอย หันไปก็เห็นหนิวเจี่ยล้มฟุบอยู่กับพื้น เอามือปิดปาก แววตาตื่นตระหนก

"เธอเป็นบ้าอะไร?" หนิวเกอตะโกนด่า

"นาย... ข้างหลังนาย..." หนิวเจี่ยเอามือข้างหนึ่งปิดปาก ส่วนมืออีกข้างก็ชี้ไปข้างหน้าอย่างสั่นเทา

ข้างหลัง?

หนิวเกอใจหายวาบ เพิ่งจะมารู้สึกตัวเอาตอนนี้ว่า ที่ต้นคอของเขามันเย็นวาบๆ

"เธอ... เธออย่ามาหลอกฉันนะ!"

หนิวเกอเอื้อมมือไปข้างหลังอย่างสั่นๆ สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบและคุ้นเคย

เหมือน... เคยจับโดนที่ไหนมาก่อน?

"เชี่ย!"

หนิวเกอตกใจจนฉี่แทบราด เขาคว้าไอ้สิ่งนั้นด้วยสัญชาตญาณ ดึงมันมาอยู่ตรงหน้า

พอเห็นชัดๆ เท่านั้นแหละ แทบจะสิ้นสติไปเลย

มันคือตุ๊กตาตัวนั้น

ตุ๊กตากระดาษที่เขาวาดตาให้ มันฟื้นขึ้นมาจริงๆ

"ผีหลอก!"

หนิวเกอกรีดร้อง โยนตุ๊กตาทิ้งไป ส่องไฟฉายจ้องมันเขม็ง

"คิกคิกคิก!"

ตุ๊กตากระดาษกลิ้งไปบนพื้นสองสามตลบ แล้วก็บิดตัวลุกขึ้นมาราวกับหุ่นเชิด

ดวงตาที่ว่างเปล่าและเหม่อลอยของมัน จ้องเขม็งมาที่หนิวเกอ ปากอ้าๆ หุบๆ

"คิกคิก!"

"พ่อจ๋า แม่จ๋า ไม่ต้องการหนูแล้วเหรอ?"

...

...

รถเก๋งสีดำเรียบหรูหลายคัน แล่นไปในความมืดมิดของยามค่ำคืน

"พอถึงโรงงานเหล็กกล้า ต้องตื่นตัวให้ถึงขีดสุด! ข้างในมีผีอยู่เยอะมาก ห้ามประมาทเด็ดขาด!"

หลินเซียนเซียนถือวิทยุสื่อสาร กำชับลูกน้องในทีม

คืนนี้มีภารกิจ เธอจึงเปลี่ยนมาสวมชุดปฏิบัติการสีดำรัดกุม รวบผมหางม้าสูง ยิ่งขับเน้นรูปร่างอรชรของเธอ

เธอกอดดาบยาวเล่มหนึ่งไว้แนบอก มันทำมาจากไม้ท้อ บนฝักดาบยังสลักอักขระยันต์ที่ซับซ้อนไว้

ในไม่ช้า เสียงตอบรับจากลูกทีมก็ดังมาจากในวิทยุ

หลินเซียนเซียนกำดาบในมือแน่น คิดในใจว่าต้องกวาดล้างแก๊งขวานให้สิ้นซากให้จงได้

ห้ามเหลือรอดไปแม้แต่ตัวเดียว

ผีพวกนี้พอรวมตัวกัน ไอผีก็จะพันกันยุ่งเหยิง ซึ่งอาจจะบ่มเพาะให้เกิดผีร้ายที่แข็งแกร่งขึ้นมาได้

ถึงตอนนั้น มันจะยุ่งยากมาก

"หัวหน้าหลิน ไม่ต้องตึงเครียดขนาดนั้นก็ได้มั้งครับ? ก็แค่ผีระดับ 3 ตัวเดียวไม่ใช่เหรอ?" คนขับรถเป็นชายหนุ่มผมหงอก บนตัวแผ่ไอเย็นยะเยือกออกมา

ชายหนุ่มคนนี้ชื่อหวังล่าง เขาเป็น 'ผู้ควบคุมผี' ในร่างกายของเขาเลี้ยง 'ผีแขวนคอ' ระดับ 3 ไว้ตัวหนึ่ง!

ผู้ควบคุมผีกับผีร้ายจะส่งเสริมซึ่งกันและกัน ผีร้ายสามารถมอบพลังให้กับผู้ควบคุมผีได้ แต่ในขณะเดียวกัน ผู้ควบคุมผีก็ต้องจ่ายค่าตอบแทน

ทุกครั้งที่ใช้พลังของผีร้าย ผู้ควบคุมผีกับผีร้ายก็จะหลอมรวมกันแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ผีร้ายก็จะค่อยๆ กัดกินเลือดเนื้อของผู้ควบคุมผี

นี่คือสภาวะที่ค่อนข้างสมดุล

เมื่อใดที่มันทะลุขีดจำกัด หากผู้ควบคุมผีไม่สามารถกดข่มผีร้ายไว้ได้ ก็จะถูกผีร้ายยึดครองร่าง กลายเป็นผีโดยสมบูรณ์ และสูญเสียสติสัมปชัญญะของตัวเองไป

นี่คือสิ่งที่ผู้ควบคุมผีกลัวที่สุด

โชคดีที่สำนัก 749 ผ่านการวิจัยมาหลายปี จนมีวิธีที่จะกดข่มผีร้ายในร่างของผู้ควบคุมผีได้แล้ว

นี่จึงเป็นเหตุผลที่ผู้ควบคุมผีหลายคนยอมเข้าร่วมกับสำนัก 749 เพราะไม่มีใครอยากกลายเป็นไอ้ตัวประหลาดแบบนั้นหรอก

"ประมาทไม่ได้! ผีที่ชื่อ 'พี่บาก' นั่น มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเลื่อนขั้นเป็นระดับ 4!"

สีหน้าของหลินเซียนเซียนเคร่งขรึม เวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับผี เธอไม่เคยประมาท

นี่คือสิ่งที่พ่อของเธสอนไว้

"เฮ้!"

หวังล่างโบกมือ ยิ้มแล้วพูดว่า: "เลื่อนขั้นเป็นระดับ 4? มันจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง ดูอย่างฉิงเอ๋อร์สิ ผ่านมาสามปีแล้ว ก็ยังเหมือนเดิม!"

"คือว่า หัวหน้าหลินครับ ขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหม?"

หลินเซียนเซียนหันไปมองเขา

หวังล่างพูดว่า: "เดี๋ยวถ้ามีโอกาส ผีที่ชื่อ 'พี่บาก' นั่น ให้ฉิงเอ๋อร์กลืนกินมันเลยได้ไหมครับ?"

"ไม่แน่ว่าถ้าได้กินผีอีกสักสองสามตัว ฉิงเอ๋อร์อาจจะเลื่อนขั้นก็ได้"

หลินเซียนเซียนขมวดคิ้วเล็กน้อย: "เธอก็กินผีไปเยอะมากแล้วนะ!"

"ถ้ายังกินต่อไปอีก นายไม่กลัวจะถูกผีกลืนกินรึไง?"

หวังล่างยิ้มเหอะๆ: "หัวหน้าหลินวางใจเถอะครับ ผมรู้ลิมิตตัวเองน่า!"

"อีกอย่าง!"

เขาตบไปที่เอวของตัวเอง

"ไม่ใช่ว่าเรามีเข็มสะกดวิญญาณอยู่เหรอ? ถ้าวันไหนผมถูกกลืนกินขึ้นมาจริงๆ ผมก็จะจัดการตัวเองซะ! ถ้าแถมยังได้ฆ่าผีอีกสักสองสามตัวก่อนตายได้ ก็ยิ่งเพอร์เฟกต์เลย"

หลินเซียนเซียนอ้าปากค้าง นิ่งเงียบไป

ผีที่ชื่อ 'ฉิงเอ๋อร์' ในร่างของหวังล่างนั้นมีความพิเศษมาก เธอคือคู่หมั้นของเขา

เมื่อหลายปีก่อน ฉิงเอ๋อร์ถูกผีแขวนคอตนหนึ่งฆ่าตาย แต่ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง เธอก็กลายเป็นผีร้ายไปด้วย

หลังจากที่หวังล่างมาถึง เขาก็ปลุกพลังกลายเป็นผู้ควบคุมผีโดยบังเอิญ เขานำคู่หมั้นของตัวเองเข้าร่าง แล้วฆ่าผีแขวนคอตนนั้นล้างแค้นให้เธอ

หลังจากนั้นเป็นต้นมา หวังล่างก็พาคู่หมั้นของเขาตระเวนฆ่าผี กินผีมาตลอด ฝีมือก็รุดหน้าอย่างรวดเร็ว จนเกือบจะถูกพลังย้อนกลับเข้าตัว

ต่อมาเขาได้เข้าร่วมกับสำนัก 749 พลังย้อนกลับถึงได้ถูกควบคุมไว้

"หัวหน้าหลินคะ มีสถานการณ์ใหม่ค่ะ!"

เสียงจากวิทยุดังขึ้น

"ว่ามา!"

"มีสตรีมเมอร์ล่าท้าผีสองคนเข้าไปไลฟ์สดในโรงงานเหล็กกล้า สงสัยว่าจะเจอกับผีร้ายเข้าแล้วค่ะ"

ไปไลฟ์สดในที่แบบนั้น?

หาเรื่องตายชัดๆ!

หลินเซียนเซียนถาม: "ปิดห้องไลฟ์ซะ เพื่อไม่ให้เกิดความตื่นตระหนก! เราเหลืออีกนานแค่ไหนกว่าจะถึง!"

"สิบนาทีค่ะ!"

"เร่งความเร็ว!"

"ค่ะ!"

ขบวนรถเร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง

หลินเซียนเซียนกำดาบไม้ท้อในมือแน่น ในสถานการณ์แบบนั้น โอกาสที่คนธรรมดาจะรอดชีวิตจากการเจอผีร้ายแทบจะเป็นศูนย์เปอร์เซ็นต์

หวังว่า...

จะไปทันเวลานะ

...

...

"อ๊า! ช่วยด้วย... ผีหลอก!" เสียงตะโกนอย่างหวาดกลัวดังขึ้นข้างหูของซูม่อ

"มีคน? คุณซูครับ ทางนั้น!" สีหน้าของนักพรตเหลยเปลี่ยนไป

"ไปดูกัน!"

พอได้ยินว่ามีผี ซูม่อก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที ยกเท้าวิ่งไปทางนั้นทันที

"เชี่ย! กระตือรือร้นขนาดนี้เลย!"

นักพรตเหลยรีบตามไป

ทั้งสองคนไปถึงที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว เห็นลำแสงไฟฉาย ที่มุมห้องมีคนสองคนนอนอยู่

ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง ผู้หญิงสลบไปแล้ว

แถมยังมีข้าวของพะรุงพะรัง บนหัวยังติดกล้องไว้ด้วย

ไลฟ์สดเหรอ?

ซูม่อตกตะลึง พวกทำคอนเทนต์นี่มันใจกล้าจริงๆ ว่ะ

ตรงหน้าคนทั้งสอง มีตุ๊กตาสูงครึ่งตัวคนยืนอยู่ ตอนนี้มันกำลังอ้าปากกว้าง น้ำลายไหลยืด

ดูเหมือนว่ามันกำลังจะกลืนกินชายคนนั้นเข้าไปทั้งคำ

"อย่านะ อย่ากินฉัน! ช่วยด้วย..."

ชายคนนั้นหวาดกลัวอย่างสุดขีด ดิ้นรนอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่กลับมีพลังที่มองไม่เห็นบางอย่างควบคุมเขาไว้

ตุ๊กตากระดาษหัวเราะเสียงแหลมสองสามที แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก

"คิกคิก!"

"พ่อจ๋า! พ่อไม่ต้องการหนูแล้ว งั้นหนูก็คงต้อง... กินพ่อแล้วล่ะนะ!"