บทที่ 22 ผีร้ายก็ตั้งแก๊งมาเฟียด้วยเหรอ? แก๊งขวาน!

ผีตนนี้หันกลับมามอง ก็ฉี่ราดด้วยความกลัวทันที

ไอ้หมอนั่นกำลังจับท้ายรถของมันอยู่ มิน่าล่ะมอเตอร์ไซค์ถึงขยับไม่ได้

"แม่เจ้าโว้ย!"

ผีตนนั้นร้องโหยหวน บิดคันเร่งอย่างสุดชีวิต แต่ก็ไร้ประโยชน์

"ลงมาซะแก!"

ซูม่อคว้าผมสีทองของมันไว้ กระชากลงมาจากรถอย่างแรง ต่อยเปรี้ยงๆ ไปสองหมัด ทุบหัวมันจนแหลก

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ สังหารผีระดับ 2 - ผีอุบัติเหตุรถยนต์! ได้รับค่าบุญ 500 แต้ม!"

"ค่าบุญปัจจุบัน: 4200 แต้ม!"

สะใจ!

ผีระดับ 2 อีกตัว

ซูม่อไม่หยุดเคลื่อนไหว เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นข้างหูสองสามครั้ง ผีที่อยู่รอบๆ ถูกฆ่าจนเกลี้ยงแล้ว

ค่าบุญก็มาถึง 4900 แต้ม!

"เชี่ย โหดเกินไปแล้ว!"

นักพรตเหลยที่ยืนดูอยู่ไกลๆ ตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง วิธีฆ่าผีของไอ้หมอนี่มันโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว

ตรงเข้าไปก็อัดเปรี้ยงๆ สองสามหมัด ไม่ตายเหรอ? ก็แถมอีกสองสามตีน

ไม่เหมือนตัวเองเลย ฆ่าผีทีต้องมัวโอ้เอ้ ใช้ยันต์ ใช้เลือดหมาดำ ใช้อาวุธวิเศษ

ดูยังไง มันก็ไม่เท่เท่านี้เลย

ส่วนคนขับรถน่ะเหรอ ชาไปหมดแล้ว สิ่งที่ได้เห็นและได้ยินในคืนนี้ มันพลิกคว่ำความเข้าใจของเขาไปโดยสิ้นเชิง

โลกนี้ มีผีจริงๆ!

แล้วก็... คนที่แม้แต่ผีก็ยังกลัว

"อย่าฆ่าฉัน!"

พี่ย่วนฉี่ราดไปแล้ว ร่างกายบิดไปมาอยู่ข้างๆ ส่วนหัวก็ร้องโหยหวนขอความเมตตาอยู่ข้างๆ

ซูม่อเดินไปอยู่หน้าหัวของมัน ยกเท้าขึ้น พึมพำกับตัวเอง: "น่าเสียดาย! ผีน้อยไปหน่อย!"

ผีพวกนี้มันอ่อนแอไปหน่อย ให้ค่าบุญไม่เยอะ

แต่ว่า ด้วยความเร็วในการฆ่าผีของตัวเอง อีกไม่นานก็คงถึงหนึ่งหมื่นค่าบุญ เอาไปแลกการเสริมความแข็งแกร่งได้แล้ว!

"ฉันรู้ ฉันรู้ว่าที่ไหนมีผี..."

พี่ย่วนได้ยินคำพูดของซูม่อ ก็เหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ ตะโกนสุดชีวิต

"โอ้?"

ฝ่าเท้าของซูม่อเหยียบลงไปบนหน้ามันแล้ว ก่อนจะยกออก

เขานั่งยองๆ ลง แล้วถามว่า: "แกรู้จริงๆ เหรอ?"

"ฉันรู้ ฉันรู้!"

หัวของพี่ย่วนพยักหงึกๆ อย่างสุดชีวิต: "หลังจากฉันตายกลายเป็นผี ก็มีผีตนอื่นมาหาฉัน ชวนให้ฉันเข้าร่วมกับพวกมัน!"

"ได้ยินว่าหัวหน้าผีของพวกมันโหดมาก เป็นผีระดับ 3 ของจริงเลย!"

ระดับ 3?

ดวงตาของซูม่อเป็นประกาย จัดการได้!

"อยู่ที่ไหน?"

"ก็อยู่ที่..."

พี่ย่วนกำลังจะพูด ก็หุบปากฉับ อ้อนวอนว่า: "ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ท่านปล่อยฉันไปได้ไหม ต่อไปฉันไม่กล้าออกมาซ่าอีกแล้ว!"

"ขอแค่ท่านตกลง ฉันก็จะพาไป! ฉันรู้ ที่นั่นมีผีเยอะมาก อย่างน้อยก็หลายสิบตัว!"

"พวกมันมีชื่อด้วยนะ เรียกว่าแก๊งขวาน! ผีข้างในนั้น ใช้ขวานกันหมดเลย!"

"เก่งมากด้วย!"

"ท่านผู้ยิ่งใหญ่ไปดูแล้ว ต้องพอใจแน่ๆ!"

แก๊งขวาน...

ซูม่อพูดไม่ออก คิดในใจว่าชื่อนี้มันโหลสิ้นดี แม้แต่ผีก็ยังเอาไปใช้

แต่ว่า...

มันบอกว่ามีผีหลายสิบตัว!

ฟังดู... น่าสนใจชะมัด!

ผีหลายสิบตัว นั่นมันค่าบุญหลายหมื่นแต้มเลยนะ?

เชี่ย!

ต้องไปแล้ว

"ได้ ฉันตกลง!" ซูม่อคว้าหัวของพี่ย่วนขึ้นมา แล้วเดินไปทางรถ

"เฮ้ยๆๆ ร่างฉัน!"

"อ้อ!"

"เกือบลืมไป!"

ซูม่อหันกลับไป อัดเปรี้ยงๆ สองหมัด ทุบร่างของพี่ย่วนจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

พี่ย่วน: "..."

ฉันหมายความว่าอย่างนั้นที่ไหนเล่า? แกทุบร่างฉันซะเละ แล้วต่อไปฉันจะใช้อะไรล่ะ?

"ทีนี้ก็เรียบร้อย ร่างกายไม่มีแล้ว! ไปกันเถอะ!" ซูม่อยิ้มแฉ่ง!

พี่ย่วนมองรอยยิ้มนั้นแล้วก็อดหนาวสะท้านไม่ได้ ไอ้หมอนี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

เขาอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

นี่มันเวรกรรมอะไรของตัวเองกันวะ ดันออกมาซ่าตอนดึกๆ มาหาเรื่องมันแท้ๆ

"ทะ... ทะ... ท่าน... นักพรต! ทำไมเขาถึงถือหัวผีตนนั้นมาด้วยล่ะครับ?"

คนขับรถทำหน้าตื่นตระหนก

"ข้าจะไปรู้ได้ยังไง?"

นักพรตเหลยก็ทำหน้างงเหมือนกัน!

ซูม่อดึงประตูรถ โยนหัวของพี่ย่วนเข้าไปก่อน แล้วตัวเองก็หย่อนก้นลงไปนั่งในรถ

"เชี่ย!"

นักพรตเหลยรับหัวของพี่ย่วนไว้ได้อย่างทุลักทุเล แล้ววางมันลงบนโต๊ะพับเล็กๆ ที่เบาะหลังด้วยสีหน้ารังเกียจ

พี่ย่วนทำตัวเชื่องๆ เหมือนกระต่ายน้อย แถมยังยิ้มประจบนักพรตเหลยอีกด้วย

คนขับรถมองเห็นทั้งหมดนี้ผ่านกระจกมองหลัง หน้าซีดเป็นไก่ต้ม!

เจ้านายครับ!

รถคันนี้คงจะใช้ต่อไม่ได้แล้วล่ะครับ

"เรื่องมันเป็นยังไง?"

นักพรตเหลยชี้ไปที่หัวนั่น

"อ้อ อย่างนี้ครับ!"

ซูม่อเอ่ยปาก: "มันบอกว่ามันรู้จักแก๊งหนึ่ง ชื่อแก๊งขวาน! มีแต่ผีทั้งนั้น หัวหน้าพวกมันยังเป็นผีระดับ 3 ด้วย!"

"ผมก็เลยไว้ชีวิตผีมันไว้ชั่วคราว ให้มันพาไป!"

พี่ย่วนรีบเสริม: "ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ท่านสัญญากับฉันแล้วนะ! ขอแค่ฉันพาท่านไป ท่านก็จะปล่อยฉันไป!"

สีหน้าของซูม่อไม่เปลี่ยนแปลง พยักหน้า: "อืม! แกวางใจได้ ฉันเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น ไม่เคยโกหก คน!"

นักพรตเหลยทำหน้าแปลกๆ!

ไอ้หนูผีเอ๊ย แกยังอ่อนหัดนัก

เขาบอกว่าไม่โกหก คน ไม่ได้บอกว่าไม่โกหก ผี ซะหน่อย?

ไอ้ตัวที่พูดแบบนี้ก่อนหน้านี้ กลายเป็นเถ้าไปแล้ว! นักพรตเหลยมองมันด้วยสายตาเวทนา

"ทะ... ท่าน... นั่นมันสายตาอะไร?" พี่ย่วนถามเสียงสั่น

"อ้อ!"

นักพรตเหลยไหวตัวทัน รีบยื่นแขนเสื้อออกไปเช็ดคราบสกปรกบนหน้าให้พี่ย่วน

"เด็กน่าสงสารจริงๆ ดูสิ... หน้ามอมแมมหมดแล้ว! อาตมาเช็ดให้..."

อนาคตจะได้ไปสู่สุคติอย่างสะอาดสะอ้าน!

พี่ย่วนซึ้งใจมาก "ท่านนักพรต ท่านเป็นคนดีจริงๆ!"

"ใครๆ ก็พูดแบบนั้น!"

ปั้ก!

ซูม่อเริ่มหมดความอดทน ตบเข้าไปกลางหน้าผากของพี่ย่วน: "ฐานทัพของแก๊งขวานอยู่ที่ไหน? รีบพูดมา!"

"ก็อยู่ที่..."

"ก็อยู่ที่โรงงานเหล็กกล้าร้างทางเหนือของเมืองครับ!"

ซูม่อหันไปมองคนขับรถ: "พี่ชาย? ไปส่งพวกเราอีกรอบได้ไหม?"

จริงๆ แล้วคนขับรถกลัวมาก แต่พอนึกถึงฉากเมื่อกี้ ก็รู้สึกเลือดลมมันสูบฉีดขึ้นมาหน่อยๆ

รายการเด็ดขนาดนี้ พลาดได้ยังไง

"คุณซูครับ! ท่านเป็นแขกคนสำคัญของเจ้านาย เจ้านายบอกว่า ท่านให้ไปทางตะวันตกผมก็ไปตะวันตก ท่านให้ไปทางตะวันออกผมก็ไปตะวันออก! ต่อให้ท่านสั่งให้ผมขับรถชนต้นไม้ ผมก็..."

"ขนาดนั้นก็ไม่จำเป็นต้อง!"

"ขับรถ!"

"ได้เลยครับ!"

...

...

เมืองอวี้เฉิง

สำนัก 749

"หัวหน้าคะ มีข่าวแล้วค่ะ!"

ประตูออฟฟิศถูกผลักเปิดออก เจ้าหน้าที่รูปร่างอรชรคนหนึ่งเดินเข้ามา ในมือถือแพดเครื่องหนึ่ง

"เหรอ?"

หลินเซียนเซียนเงยหน้าขึ้น

เจ้าหน้าที่คนนั้นขยับแว่นตาไร้กรอบบนสันจมูก: "เราได้ข่าวจากสายลับว่า ฐานทัพของผีพวกนั้นอยู่ที่โรงงานเหล็กกล้าร้างทางเหนือของเมืองค่ะ!"

"หัวหน้าแก๊งขวาน——พี่บาก คืนนี้จะปรากฏตัวด้วยค่ะ!"

ดวงตาของหลินเซียนเซียนเป็นประกาย ลุกขึ้นยืน: "ดีมาก! ตรวจสอบชัดเจนรึยัง? มีผีกี่ตัว?"

"ประมาณห้าสิบตัวค่ะ! พี่บากฝีมือแข็งแกร่งที่สุด ถึงมาตรฐานผีระดับ 3 แล้ว!"

หลินเซียนเซียนแค่นเสียงเย็นชา: "กล้าไม่เบาเลยนะ บังอาจมาตั้งแก๊งผีอยู่ใต้จมูกสำนัก 749 ของเรา!"

"เธอไปรายงานผู้อำนวยการ คืนนี้ฉันจะนำทีมไปเอง ต้องกวาดล้างผีแก๊งขวานให้สิ้นซาก กำจัดพี่บากให้ได้!"

"ไม่อย่างนั้น ถ้ามีผีมากมายคอยหนุนหลัง! พี่บากอาจจะเลื่อนขั้นเป็นผีระดับ 4 ได้ ถึงตอนนั้นจะยิ่งรับมือยาก!"

"ค่ะ!"

เจ้าหน้าที่คนนั้นกำลังจะจากไป ก็ถูกหลินเซียนเซียนเรียกไว้: "เดี๋ยวก่อน แล้วจะแยกแยะสายลับของเราได้ยังไง?"

"เอ่อ..."

"ผีตนนั้น จะสวมหมวกสีแดงค่ะ!"

"ดี! บอกคนอื่นๆ ด้วยว่าอย่าทำร้ายผิดตัว! รอกำจัดพี่บากได้แล้ว เราค่อยส่งมันไปสู่สุคติ!"