บทที่ 3 : เจ้าชายรูปงามอยู่ประตูถัดไป (3)

บทที่ 3: เจ้าชายรูปงามอยู่ประตูถัดไป (3)

กู่หยูเซิงกำลังสูบบุหรี่อยู่ในรถ  มือข้างหนึ่งจับอยู่ที่พวงมาลัย  วันนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวเมื่อดูรวมๆแล้วบรรยากาศตอนนี้ ส่งผลให้ภาพลักษณ์ของเขาตอนนี้ดูเป็นคนง่ายๆสบายๆ

ซินเจียยกมือขึ้นมาเคาะเบา ๆ ที่กระจกรถ สองครั้งเพื่อส่งสัญญาณให้เขาทราบว่าเธออยู่ตรงนี้

เมื่อเขาได้ยินเสียงเคาะกระจก เขาลืมตาขึ้นแล้วมองไปที่หน้าต่างรถ ก่อนจะมองตรงไปด้านหน้า เอาดูดบุหรี่เข้าเต็มปอดก่อนปล่อยควันสีขาวที่ลอยเป็นรูปวงกลมอย่างสวยงามออกมา ขณะที่ควันกำลังลอยวนอยู่ข้างๆเธอ เธอก็เห็นว่ากรามของเขาขบแน่นแสดงออกว่าเขาไม่พอใจมาก

เขาดึงหน้าบึ้งตึงทันทีเมื่อมองเห็นเธอ ซินเจียยืนอยู่ข้างรถของเขาอย่างอายๆครู่หนึ่ง  ก่อนจะเปิดประตูและนั่งลง ไม่ทันที่เธอจะนั่งได้อย่างมั่นคง กู่หยูเซิงก็เหยียบคันเร่งให้รถพุ่งออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

เธอไม่ทันได้ตั้งตัวทำให้ทรงตัวไม่ได้จึงหงายหลัง  เธอพยายามที่จะจับตรงที่จับข้างรถและรัดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย ตอนรัดเข็มขัดนิรภัยเธอมองเห็นเสี้ยวหน้าของเขาอย่างไม่ตั้งใจ เขาแสดงสีหน้าเย็นชา  บรรยากาศรอบๆตัวแตกต่างจากก่อนหน้าที่เธอจะขึ้นรถมาลิบลับ

ซินเจียนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อเสมือนว่าตัวเองเป็นประติมากรรมน้ำแข็ง เธอสงสัยว่าเธอควรทักทายเขาดีหรือไม่ แต่ความคิดนี้ก็ถูกพับลงไปในไม่ช้า

กู่หยูเซิงรู้สึกหงุดหงิดซินเจียมาก มากจนไม่อยากเห็นหน้าของเธอเลยตลอดชีวิต เขาไม่ต้องการจะเกี่ยวข้องหรือพูดคุยกับเธอ

ขณะที่ขับรถกู่หยูเซิงก็สูบบุหรี่ไปด้วยตลอดทาง  นอกจากเสียงของลมหาย ในรถก็ไม่มีเสียงอื่นอีก

บรรยากาศอันเงียบงันก็ดำเนินมาตลอดทางจนกระทั่งถึงคฤหาสน์ตระกูลกู่

กู่หยูเซิงเลิกสูบบุหรี่และดับเครื่องยนต์ เขาเดินนำซินเจียออกจากรถโดยที่ไม่หันมามองเธอเลย

เขายืนรอซินเจียลงจากรถอย่างอดทน  จากนั้นจึงเดินเข้าไปพร้อมกัน

เมื่อเดินใกล้ถึงคฤหาสน์  กู่หยูเซิงก็ยื่นมือมาจับมือของซินเจียอย่างกะทันหัน เธอตกใจตัวแข็งทื่อและพยายามดึงมือออก แต่เขากลับยิ่งจับมือเธอแน่นกว่าเดิมและบีบอย่างแรง

ซินเจียไม่สามารถสลัดมือของเขาหลุดได้ เธอเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ผู้ชายที่กำลังกดกริ่งหน้าประตู อุ้งมือของเขาช่างอบอุ่น แต่ขัดกับสีหน้าอันเย็นชา และมีสายตาที่ฉายแววว่ารำคาญ

ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดแม่นมจางก็เปิดประตูออกมาต้อนรับด้วยใบหน้าที่ดีใจมากเมื่อพบ ซินเจียกับกู่หยูเซิง เธอต้อนรับพวกเขาอย่างอบอุ่น และเชิญเข้าบ้าน พร้อมกับเอารองเท้าแตะสำหรับใส่ในบ้านมาให้  ก่อนจะวิ่งขึ้นไปชั้นบนเพื่อเรียกนายผู้เฒ่า “นายท่านคะ นายน้อยกับนายหญิงน้อยมาถึงแล้วคะ”

ซินเจียและกู่หยูเซิงเพิ่งจะสวมรองเท้าเสร็จและเดินเข้ามาที่ห้องนั่งเล่น  ขณะนั้นนายผู้เฒ่าก็กำลังเดินลงบันไดมาพอดี

ทันใดนั้นเองกู่หยูเซิงก็โน้มหัวลงมาข้างๆหูของเธอ และทำท่าขยับริมฝีปากแต่ไม่มีเสียง

ในสายตาของคนอื่นจะดูเหมือนว่า กู่หยูเซิงกำลังกระซิบความลับบางอย่างกับเธออย่างใกล้ชิด  แต่มีเพียงแค่ซินเจียเท่านั้นที่รู้ว่าเขาไม่ได้พูดอะไรเลย

อย่างไรก็ตามเขาอยู่ใกล้เธอมากจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดต้นคอ  เธอตกใจ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น และเธอไม่แน่ใจว่าต้องทำตัวยังไง

“คุณกำลังมองหาอะไรหรอ?” กู่หยูเซิงเอ่ยถามและบีบที่มือของซินเจียเบาๆ  เธอหายจากอาการมึนงงและหันไปมองที่  กู่หยูเซิง ไม่มีแล้วใบหน้าอันแสนเย็นชาและสายตาที่แสดงถึงความรังเกียจเดียดฉันท์ มันถูกแทนที่ด้วยสีหน้าที่แสนอ่อนโยนและสายตาที่รักใคร่ปานจะกลืนกิน  เสียงอันไพเราะและดังกังวานของเขาก็ดังขึ้น “สวัสดีครับคุณปู่”

เมื่อได้ยินคำว่า "คุณปู่" ซินเจียก็เข้าใจสถานการณ์ทันที

กู่หยูเซิงกำลังแสดงละคร

เขามีสองบทบาท  บทบาทแรกคือ ตัวจริงที่เขารังเกียจเธอราวกับไส้เดือนกิ้งกือ  แต่บทบาทที่สองคือ ตัวละครที่เขาเอาไว้หลอกคุณปู่ เพื่อแสดงให้ท่านเห็นว่าเขารักใคร่เธอมากแค่ไหน

ส่วนเธอก็ดันโง่ที่ไปตกใจ กับท่าทางใกล้ชิดของเขาเมื่อกี้นี้

ซินเจียสวมบทบาทภรรยาผู้อ่อนหวานทันที  เธอส่งยิ้มและเอ่ยทักทายนายผู้เฒ่าด้วยน้ำเสียงยินดี “สวัสดีคะคุณปู่”

นายผู้เฒ่ากู่ มองเห็นฉากที่แสดงออกถึงความสนิทชิดเชื้อของซินเจียและกู่หยูเซิง ตั้งแต่พวกเขาเริ่มเดินเข้ามาในห้องนานแล้ว  เขายิ้มอย่างยินดีเมื่อเห็นพวกเขา เขาเรียกทั้งคู่มานั่งลงใกล้ๆและเรียกให้แม่นมจางยกน้ำชาเข้ามาเสิร์ฟ

ซินเจียและกู่หยูเซิงนั่งคุยเล่นกับนายผู้เฒ่ากู่อยู่ไม่นาน  แม่นมจางก็เดินเข้ามารายงานว่า อาหารเย็นเตรียมพร้อมแล้ว

หลังทานอาหารเย็นเสร็จ  พวกเขานั่งคุยเป็นเพื่อนกับผู้เฒ่ากู่ไม่นานนัก  ก็ออกจากคฤหาสน์กู่

ใบหน้าอันแสนอบอุ่นและอ่อนโยนของกู่หยูเซิงตอนเอ่ยลานายผู้เฒ่ากู่ หายไปทันทีหลังจากที่เขาก้าวขึ้นรถและขับออกจากคฤหาสน์  จากนั้นรังสีความเยือกเย็นก็ค่อยๆแผ่กระจายออกมารอบๆตัวเขาในทันที

กู่หยู่เซิงขับรถอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงตรอกเล็กๆที่เขามารับซินเจียเมื่อช่วงค่ำ  จู่ๆกู่หยูเซิงก็เหยียบเบรกอย่างแรง เขาไม่แม้แต่มองหน้าเธอจากนั้นก็โบกมือให้อย่างรำคาญเป็นสัญลักษณ์ให้เธอลงจากรถ “ลงไป”

เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนสมองของซินเจียตามไม่ทัน  เธอหันไปหาเขา  ใช้ดวงตากลมโตจ้องมองเขาด้วยสายตาที่งุนงง

“หึๆ ..ฉันก็แค่แสดงละครนิดๆหน่อยต่อหน้าปู่  นี่เธอคิดว่าฉันจะไปส่งเธอกลับบ้านจริงๆหรอ?” น้ำเสียงของกู่หยูเซิงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและเสียดสี

ซินเจียเข้าใจทันทีว่าเขาต้องการให้เธอรีบลงจากรถไป

ก่อนที่ซินเจียจะเปิดประตูรถ  น้ำเสียงอันเย็นยาของกู่หยูเซิงก็ดังขึ้น “ฉันจะบอกอะไรให้นะ  การที่เธอเข้าไปอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนั้น มันทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง จนไม่อยากจะกลับไปเหยียบที่นั่นอีก!”

ขยะแขยง....  เป็นเพราะว่าเธออาศัยอยู่ที่บ้านหลังนั้นใช่ไหม ?

ซินเจียกระพริบตาเบาๆ มือของเธอสั่นเทาและเผลอกำกระเป๋าแน่นโดยไม่รู้ตัว

เธอไม่กล้าขยับมากเพราะกลัวว่าน้ำตาจะไหลลงมา เธอเอื้อมมือไปหาที่เปิดประตูอย่างเหม่อลอย  แต่ก็หาไม่เจอสักที

เมื่อเห็นว่าซินเจียชักช้า  ความอดทนอันน้อยนิดของกู่หยูเซิงก็หมดลงทันที เขาไม่อยากพูด คุยหรือเห็นหน้าเธออีกแม้แต่วินาทีเดียว เขาลงจากรถและเดินไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร จากนั้นกระชากตัวซินเจียออกจากรถอย่างแรงและผลักเธอลงไปที่ฟุตบาท เขากลับไปนั่งตรงที่คนขับและเหยียบคันเร่งให้รถพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่แม้แต่หันหลังกลับมามองสักครั้งเดียว