บทที่ 141 ผมยังไม่เคยใช้เงินผู้หญิงเลยนะ

เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นเป็นจังหวะชัดเจน

ลู่เหยาเดินนำหน้า รูปร่างปราดเปรียวและอิสระเสรี ส่วนหยุนชิงเดินตามหลังไปที่ห้องพักครู เพื่อรับเอกสารประกอบการเรียนไปแจกเพื่อนๆ ในห้อง

มองแผ่นหลังของเธอ หยุนชิงอดคิดไม่ได้ว่า... พี่สาวกำลังเล่นละครอยู่หรือเปล่า?

ละครตบตาเขาโดยเฉพาะ

อื้ม

ใช่แหละ

ภาพลักษณ์พี่สาวในหัวผมตอนนี้ดูน่าเกรงขามสุดๆ ไปเลย!

น่าเกรงขามม๊ากมาก!

ในคาบเรียนเมื่อกี้ ศาสตราจารย์ลู่สอนแค่ครึ่งแรก ครึ่งหลังเธอใช้อธิบายข้อที่นักศึกษาทำผิดในข้อสอบ คำพูดของเธอมีอิทธิพลมาก พอเลิกคลาส หยุนชิงเห็นนักศึกษาหญิงคนหนึ่งแอบเช็ดน้ำตา

พวกผู้ชายแม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้าก็เปลี่ยนไป

พวกเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมรุ่นพี่ถึงพูดถึงศาสตราจารย์ลู่แบบนั้น แม้จะบ่นแต่ไม่มีใครว่าร้ายเธอเลย เพราะสิ่งที่เธอพูดมีเหตุมีผล เป็นความจริง และกระแทกใจอย่างจัง

เธอไม่ได้เจาะจงว่าใคร เธอแค่พูดความจริง

ถ้าจะมีใครที่โดนเจาะจงเป็นพิเศษ...

ก็คงเป็นหยุนชิงนี่แหละ ที่ในฐานะหัวหน้าห้อง ต้องลุกขึ้นมายืนเป็นเพื่อนทุกคน

หยุนชิงเห็นด้วยกับคำพูดของศาสตราจารย์ลู่ เขาผ่านโลกมามากกว่าคนอื่น ความยุติธรรมที่แท้จริงไม่เคยมีอยู่จริงในโลกนี้ ไม่เคยมี และจะไม่มีวันมี สังคมไม่ใช่สถานที่สำหรับความยุติธรรม

ถ้ามาจากครอบครัวธรรมดา และไม่อยากจมปลักกับเรื่องขี้หมูขี้หมาไปอีกหลายสิบปี ไม่อยากเดินซ้ำรอยพ่อแม่ ก็ต้องดิ้นรนแข่งขัน และต้องแข่งให้ดุเดือดยิ่งกว่าใคร

เว้นแต่จะละทิ้งกิเลสทางโลกแล้วนอนรอความตายอย่างสมบูรณ์ แต่คนส่วนใหญ่ยากที่จะทำแบบนั้นได้จริงๆ

พวกเขาเดินเข้ามาในห้องพักครูหมวดเคมี

ตอนนี้ไม่มีคนอื่นอยู่ในห้อง ศาสตราจารย์ลู่เดินไปที่โต๊ะ ค้นกองเอกสารปึกหนึ่งแล้วยัดใส่อ้อมอกหยุนชิง

ศาสตราจารย์ลู่ทำหน้านิ่ง น้ำเสียงยังคงจริงจังเหมือนตอนสอน: "สิ่งที่ฉันพูดในห้องก็หมายถึงนายด้วยเหมือนกัน เข้าใจไหม?"

พี่สาวครับ เล่นใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์จริงๆ นะครับเนี่ย

หยุนชิงพยักหน้า: "ครับ"

"เดี๋ยวฉันมีสอนต่ออีกสองคาบ คงไม่ได้กลับบ้าน นายกลับไปหาอะไรกินเองเลย ไม่ต้องรอ"

"ได้ครับ"

"อย่าลืมทำข้อสอบที่ให้ไปด้วยล่ะ!"

นึกขึ้นได้ ศาสตราจารย์ลู่หันกลับไปดึงกระดาษข้อสอบสองแผ่นออกมาจากแฟ้ม: "ข้อสอบสองชุด กลับบ้านไปฉันจะตรวจ ถ้ายังทำไม่เสร็จ นายตายแน่ อ้อ... เอาโทรศัพท์มา"

หยุนชิงหยิบโทรศัพท์ยื่นให้เธอ

แล้วเขาก็เห็นศาสตราจารย์ลู่ล็อกโทรศัพท์เขาอีกครั้ง เธอก้มมองรหัสผ่าน ปุ่มกดเป็นตำแหน่งเดิมเหมือนคราวที่แล้ว

จังหวะที่กำลังจะยื่นคืน ศาสตราจารย์ลู่ชะงัก ปลดล็อกหน้าจอ แล้วกดเข้าวีแชท

และก็ตามคาด... หยุนชิงแอบเปลี่ยนชื่อเธออีกแล้ว

"ศาสตราจารย์ลู่สุดโหด"

ศาสตราจารย์ลู่ตวัดสายตาพิฆาตใส่เขา กดแก้ไขชื่อ ลบคำข้างหน้าออก เหลือแค่ "ศาสตราจารย์ลู่"

"ถ้าฉันจับได้ว่านายแอบเปลี่ยนชื่อฉันอีก ฮึ่ม ฮึ่ม..."

คำขู่นั้นชัดเจนมาก

หยุนชิงเลิกคิ้ว พี่สาวกำลังวางมาดอีกแล้ว นี่เธอกำลังโชว์พาว เกาะกระแสความน่าเกรงขามจากในห้องเรียนเมื่อกี้อยู่สินะ

น่ารักชะมัด

เธอยื่นโทรศัพท์คืนให้ หยุนชิงรับมา คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "แต่พี่สาวล็อกโทรศัพท์ผมแบบนี้ เดี๋ยวผมต้องไปจ่ายค่ากับข้าวนะครับ"

ได้ยินแบบนั้น ศาสตราจารย์ลู่เตรียมตัวมาดี เธอหันไปหยิบกระเป๋าถือ ดึงธนบัตรใบละร้อยหยวนออกมาหนึ่งใบ ยื่นให้เขา: "ใช้เงินสดจ่ายไป"

"เอาล่ะ ออกไปได้แล้ว"

"ครับ"

รับเงินและเอกสารมา หยุนชิงหันหลังเดินออกจากห้อง

ก่อนปิดประตู เขาหันมาเตือน

"พี่สาวครับ คืนนี้รีบกลับบ้านเร็วๆ นะครับ"

ศาสตราจารย์ลู่ไม่ตอบ

จนกระทั่งมั่นใจว่าหยุนชิงไปแล้ว เธอถึงนั่งลงที่โต๊ะ หยิบตำราสำหรับสองคาบถัดไปซึ่งเป็นของปีสามขึ้นมาทบทวนเนื้อหา

คลาสต่อไปเริ่มห้าโมงเย็น

ปกติเวลานี้เธอจะไปกินข้าวที่โรงอาหาร แต่ช่วงนี้... ศาสตราจารย์ลู่กินอาหารโรงอาหารไม่ลงแล้ว เธอกะว่าจะอดทนรอไปกินที่บ้านทีเดียว เดี๋ยวหยุนชิงคงเก็บกับข้าวไว้ให้

นึกถึงหยุนชิง ภาพท่าทางหงอๆ ของเขาก็ผุดขึ้นมาในหัว

มุมปากเธอยกยิ้มขึ้น

"หึ"

ศาสตราจารย์ลู่พึมพำ "ไอ้เด็กแสบ รู้จักกลัวซะบ้างก็ดี จะได้รู้ว่าใครใหญ่ที่สุดในบ้าน อย่ามาเหิมเกริมกับฉันให้มากนัก"

เธอกลับมาจดจ่อกับตำราตรงหน้า

ชั้นล่าง

หยุนชิงหอบเอกสารลงมา หลิวซือหยวนยืนรออยู่แล้ว เขาเดินไปโยนเอกสารให้หลิวซือหยวน บอกให้เอาไปแจกเพื่อนๆ

หลิวซือหยวนเปรยขึ้นมา: "พี่หยุน ผมว่าที่ศาสตราจารย์ลู่พูดเมื่อกี้มีเหตุผลนะ"

"ถ้ามีเหตุผล งั้นกลับไปถึงหอ สิ่งแรกที่แกทำต้องไม่ใช่เปิดคอมเล่นเกมนะ"

"ห๊ะ?"

หลิวซือหยวนส่ายหน้า "ไม่ได้พี่ เมื่อวานนัดดวลกับหอข้างๆ ไว้แล้ว คืนนี้ศึกแห่งศักดิ์ศรี เบี้ยวไม่ได้"

"งั้นแกจะพูดทำซากอะไร?"

"ผมแค่คิดว่าเราควรแบ่งเวลาอ่านหนังสือบ้างทุกวัน"

ทั้งคู่เดินคุยกันออกมา

หลิวซือหยวนเหลือบมองมือหยุนชิง แล้วถามด้วยความสงสัย: "พี่หยุน ผมอยากถามมาตั้งนานละ ทำไมสีข้อสอบพี่ไม่เหมือนพวกผมวะ? ศาสตราจารย์ลู่ให้พี่ทำข้อสอบเพิ่มเป็นพิเศษเหรอ?"

"ยิ่งพลังมาก ความรับผิดชอบก็ยิ่งใหญ่"

หยุนชิงตอบกำกวม: "ฉันเป็นหัวหน้าห้อง ข้อสอบย่อมไม่เหมือนพวกนายอยู่แล้ว นายไม่เข้าใจหรอก ไว้เป็นหัวหน้าห้องเดี๋ยวก็รู้เอง เฮ้อ... ข้อสอบนี่ยากชะมัด เห็นแล้วจะหนาว"

หลิวซือหยวนครุ่นคิด: "แล้วสิ่งที่ผมทำอยู่ตอนนี้ไม่ใช่หน้าที่หัวหน้าห้องเหรอวะ?" (แจกเอกสาร)

"..."

"สิ่งที่นายทำอยู่คือหน้าที่ของผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์ต่างหาก!"

หลังจากแยกกับหลิวซือหยวน

หยุนชิงขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้ากลับไปทาง Science and Technology City

เขาไม่ได้ตรงกลับบ้าน ปกติเวลานี้เขาต้องแวะตลาดซื้อกับข้าวสำหรับมื้อเย็น เขาขี่วนไปที่ตลาดสดใกล้ๆ อย่างชำนาญทาง

จอดรถเสร็จ เดินไปเจอแผงขายผักที่ดูสดมากพอดี

หยุนชิงเลือกผักมาหนึ่งกำ

หยิบโทรศัพท์ออกมา ปลดล็อกหน้าจอ เตรียมจะสแกนจ่ายเงิน แต่คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาเก็บโทรศัพท์ แล้วล้วงแบงก์ร้อยที่ศาสตราจารย์ลู่ให้มาออกจากกระเป๋า

เขามองมันอย่างพิจารณา รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปาก

"พ่อหนุ่ม ป้าไม่มีทอนนะแบงก์ร้อยเนี่ย"

แม่ค้าขายผักทำท่าลำบากใจ

หยุนชิงเก็บเงินกลับเข้ากระเป๋า: "คู่หมั้นผมให้มาน่ะครับ ผมไม่กล้าใช้ เดี๋ยวผมสแกนจ่ายดีกว่า ไม่ต้องทอนครับ"

"แหม พ่อหนุ่ม ยังหนุ่มยังแน่นมีคู่หมั้นแล้วเหรอ?"

"ใช่ครับ เธอสวยมากด้วยนะ"

หยุนชิงสแกนโค้ด ได้ยินเสียงติ๊ด กดตัวเลข แล้วพูดว่า: "รออายุถึงเกณฑ์เมื่อไหร่ ผมจะจูงมือเธอไปจดทะเบียนสมรส แล้วแต่งงานกันทันทีเลย"

"ยินดีล่วงหน้าด้วยนะจ๊ะ"

"ขอบคุณครับ"

นอกจากผัก หยุนชิงก็ซื้อเนื้อสัตว์มาบ้าง ยังมีน้ำซุปเหลืออยู่ พระกระโดดกำแพงเมื่อคืนก็ยังกินไม่หมด คืนนี้ทำแค่ผัดเนื้อกับผัดผักอย่างละจานก็พอ

ซื้อของครบ หยุนชิงเดินกลับไปที่รถ

มือหนึ่งถือถุงกับข้าว อีกมือล้วงกระเป๋าหยิบแบงก์ร้อยใบนั้นออกมาดูอีกครั้ง รอยยิ้มของหยุนชิงกว้างขึ้นกว่าเดิม: "ชีวิตนี้ นอกจากพี่เซียวแล้ว ผมไม่เคยใช้เงินผู้หญิงคนไหนเลยนะ แม้แต่ชาติก่อนก็ไม่เคย"

"เงินของศาสตราจารย์ลู่ ผมต้องเก็บไว้ให้เธอ แม้แต่ร้อยเดียวก็ห้ามใช้"

เขาถอดเคสโทรศัพท์ พับแบงก์ร้อยสอดไว้ข้างหลัง

เขาจะเก็บเงินร้อยหยวนนี้ไว้นานแสนนาน แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เก็บไว้เฉยๆ หยุนชิงจะเอาเงินร้อยหยวนของตัวเองมาสับเปลี่ยน แล้วเอาเงินร้อยหยวนของศาสตราจารย์ลู่ไปทำอย่างอื่น

เช่น... ช่วยศาสตราจารย์ลู่เล่นหุ้น

แม้มันจะเป็นกระบวนการที่ยาวนาน จากร้อยเป็นหมื่นอาจต้องใช้เวลา แต่สักวันเมื่อเธอต้องการ เขาจะหยิบเงินก้อนนี้ออกมา และถึงตอนนั้น มันอาจจะมีเลขศูนย์ต่อท้ายเพิ่มขึ้นอีกหลายตัว

ที่สำคัญที่สุดคือ... เขาจะมีเหตุผลอันชอบธรรมในการมอบเงินให้เธอ

ถ้าให้เฉยๆ เธอไม่รับแน่ และต่อให้เป็นแฟนกันแล้วเธอก็คงไม่รับ

เขาต้องกางบัญชีให้ดูว่าเงินร้อยหยวนนี้มันงอกเงยมายังไง อย่างละเอียด เพื่อให้ศาสตราจารย์ลู่รู้ว่า เงินร้อยหยวนนี้เป็นของเธอ และเงินที่งอกเงยมาทั้งหมดก็เป็นของเธอเช่นกัน

คิดได้ดังนั้น หยุนชิงหิ้วถุงกับข้าวขี่รถกลับบ้าน

ศาสตราจารย์ลู่คงไม่กลับเร็วมาก น่าจะถึงบ้านราวๆ ทุ่มนึง เขาไม่รีบทำกับข้าว เลยแวะเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำก่อน

เมื่อวานศาสตราจารย์ลู่บ่นว่าผมตัวเหม็น?

งั้นอาบสองรอบเลยแล้วกัน