บทที่ 29: ชุดนอนคู่รัก

ดูเหมือนว่านอกจากการพบกันครั้งแรก และการประชุมรุ่นในเย็นวันนั้นที่ลู่เหยาแสดงท่าทีเกรี้ยวกราดใส่เขา เวลาอื่นๆ เธอก็มักจะดูสงบนิ่งเสมอ

แม้แต่เมื่อบ่ายนี้ ก็มีแค่ตอนที่เขาบอกว่า 'ผมอยากท้าทายตัวเอง' เท่านั้นที่เธอหลุดการควบคุม แสดงความโกรธออกมาทางสีหน้า แต่เวลาส่วนใหญ่เธอก็ยังคงเยือกเย็น

อาจารย์ลู่ปฏิบัติกับผมเป็นพิเศษรึเปล่านะ?

หรือว่าเป็นเพราะเมื่อคืนผมเห็นด้านที่อ่อนไหวของเธอ เธอเลยรู้สึกว่าไม่ควรเหวี่ยงใส่ผม กลัวผมจะเอาเรื่องในอดีตเธอไปแฉ?

คงไม่ได้เป็นเพราะหน้าตาผมหรอกมั้ง?

หยุนชิงคิดยังไงก็คิดไม่ออก แต่สุดท้ายนี่ก็เป็นเรื่องดี ใครบ้างจะไม่ชอบแฟนที่อารมณ์มั่นคง?

อาจารย์ลู่ต้องชอบผมแน่ๆ

แน่นอนว่าเขาคาดไม่ถึงเลยว่า เป็นเพราะความ 'มั่นคงทางอารมณ์' จนเกินเหตุของเขานั่นแหละ ที่ทำให้ลู่เหยารู้สึกว่าหลังจากมีปฏิสัมพันธ์กันสองครั้งติด อารมณ์ของเขาก็ไม่เคยกระเพื่อมแม้แต่น้อย เธอรู้ดีว่าต่อให้เธอระเบิดอารมณ์ใส่หยุนชิง เขาก็คงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไร ซึ่งรังแต่จะทำให้เธอโมโหหนักกว่าเดิม

ความรู้สึกนี้เหมือนคนสองคนทะเลาะกันกลางถนน

คนหนึ่งด่ากราดสาดเสียเทเสีย แต่อีกคนเอาแต่พูดว่า 'อือ คุณพูดถูก คุณพูดถูกหมดเลย' ซึ่งไม่มีผลอะไรนอกจากทำให้คนแรกยิ่งเดือดดาล

ลู่เหยาสัมผัสได้ถึงจุดนี้จากหยุนชิงอย่างชัดเจน ดังนั้นเวลาเธอเผชิญหน้ากับหยุนชิง เธอจึงสงบนิ่งพอๆ กัน

สงบนิ่งจนพวกรุ่นพี่ปีสองปีสามต้องงงเป็นไก่ตาแตก

"มองอะไร?"

ลู่เหยาเงยหน้าขึ้น สังเกตเห็นสายตาของหยุนชิงที่จ้องมองมา

หยุนชิงบอกว่าไม่มีอะไร แล้วพิมพ์ข้อความลงในกลุ่มแชทหอพัก ตอบกลับไปว่า 'ห้ามใครนินทาอาจารย์ลู่' แล้ววางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว

"กินข้าวเสร็จแล้ว เดี๋ยวฉันจะอธิบายข้อที่นายทำผิดให้ฟัง"

พอนึกถึงว่าเธอทำงานมาจนดึกดื่น แล้วยังต้องมานั่งอธิบายโจทย์เคมีมัธยมต้นให้เขาฟังอีก หยุนชิงก็ทนไม่ไหว "พี่สาว มันดึกแล้ว ผมเริ่มเหนื่อยแล้ว พรุ่งนี้ค่อยทำได้มั้ยครับ?"

ตอนแรกลู่เหยากะจะบอกว่างานวันนี้ก็ต้องทำให้เสร็จวันนี้ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเขายังเป็นคนป่วย และเธอก็เหนื่อยมาทั้งวัน อยากจะอาบน้ำนอนเต็มแก่แล้วเหมือนกัน

ลู่เหยาขมวดคิ้ว "พรุ่งนี้ฉันมีสอนทั้งวัน ทั้งเช้าทั้งบ่าย"

เธอไม่ได้สอนแค่ห้องอิงฮวาหนึ่ง ไม่ได้สอนแค่ปีหนึ่ง และเนื้อหาที่สอนก็ไม่ได้มีแค่วิชาเคมีพอลิเมอร์

หยุนชิงพยักหน้า "งั้นตอนเย็น ผมจะรอพี่กลับมา ถือเป็นโอกาสดีที่ผมจะได้ค่อยๆ ย่อยความรู้วันนี้ไปด้วย"

"แต่นายต้องอ่านหนังสือทบทวนเองที่บ้านนะ" ลู่เหยาคิดครู่หนึ่งแล้วพูด "การเตรียมตัวบทเรียนล่วงหน้าก็เป็นส่วนหนึ่งของการเรียน อย่าเอาแต่รอฉัน"

หนังสือที่พี่ซื้อมา ผมอ่านจบไปหมดแล้วครับ!

หยุนชิงพยักหน้าหงึกๆ

ไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งสองกินข้าวเสร็จและเก็บกวาดโต๊ะเรียบร้อย ลู่เหยากำลังจะลุกเดินกลับเข้าห้องนอน แต่จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้แล้วหยุดชะงัก

"นายจะอาบน้ำมั้ย?"

"ครับ"

"นายเพิ่งหายป่วย ต้องอาบน้ำอุ่นนะ ห้ามอาบน้ำเย็น เดี๋ยวฉันไปเปิดเครื่องทำน้ำอุ่นให้"

ปกติเธอไม่ค่อยใช้ห้องน้ำรับแขกในห้องนั่งเล่น เครื่องทำน้ำอุ่นเลยมักจะปิดไว้

จังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเข้าไปในห้องน้ำ หางตาก็เหลือบไปเห็นว่าหยุนชิงยังคงสวมชุดฝึกทหารชุดเดิมตั้งแต่เมื่อเช้า เขาไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน

ลู่เหยานึกเสียใจขึ้นมาทันทีที่ถามเขาเรื่องอาบน้ำ

ไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนแล้วเขาจะทำยังไง?

ใส่ของเธอเหรอ?

ลู่เหยาสูดหายใจลึก พูดออกไปแล้วจะให้ทำไงได้? จะคืนคำก็ไม่ได้แล้ว

เห็นปฏิกิริยาของเธอ หยุนชิงก็งงเล็กน้อย เกิดอะไรขึ้น?

อาจารย์ลู่ดูลังเลจัง? หรือเธอกลัวผมเปลืองน้ำเปลืองไฟ? เมื่อคืนผมก็ผลาญไปตั้งหลายรอบแล้วนะ

จนกระทั่งลู่เหยายื่นชุดนอนผ้าขนหนูสีม่วงฟูฟ่องที่ยังไม่แกะห่อมาให้ หยุนชิงถึงเข้าใจสาเหตุที่เธอต้องสูดหายใจลึก

สีม่วง...

นี่ต้องเป็นชุดที่อาจารย์ลู่ซื้อมาใส่เองแน่ๆ เธอชอบสีม่วงจริงๆ ด้วย

ชุดนี้ยังไม่ได้แกะห่อ งั้นปกติอาจารย์ลู่ใส่ชุดนอนแบบไหน? สีม่วงต้องเป็นสีที่มีติดตู้แน่นอน ไม่ว่าอาจารย์ลู่จะมีชุดนอนสีโทนเดียวกัน หรือเธอซื้อชุดนอนแบบเดียวกันมาสองชุด...

ชุดนอนคู่รัก!

มิน่าล่ะเมื่อกี้ทำหน้าเหมือนต้องตัดสินใจเรื่องคอขาดบาดตาย

หยุนชิงขำก๊ากอยู่ในใจ

ชุดนอนสัมผัสนุ่มฟู มีลายหน้ายิ้มที่หน้าอกและมีฮู้ดหูสัตว์อยู่ด้านหลัง ชุดนอนเป็นสิ่งที่บ่งบอกตัวตนได้ดีที่สุด เพราะคนอื่นนอกจากคนใกล้ชิดแทบไม่มีโอกาสได้เห็น

อาจารย์ลู่ที่ดูภายนอกดุร้าย ที่แท้ข้างในก็ซ่อนเด็กผู้หญิงตัวน้อยๆ เอาไว้

หยุนชิงรับชุดนอนมาจากมือลู่เหยา แม้ในใจจะยิ้มจนปากฉีกถึงหู แต่ใบหน้าภายนอกยังคงเรียบเฉย ราวกับไม่สังเกตเห็นอะไร

"ขอบคุณครับ"

สีหน้าของลู่เหยาดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย หลังคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็พูดว่า "อาบน้ำเสร็จแล้ว เดี๋ยวฉันพาไปห้องนอนที่สอง"

ยังต้องพาไปอีกเหรอ? เมื่อคืนพี่ก็พาผมเข้าไปแล้วนี่!

อ้อ จริงสิ!

เมื่อบ่ายนี้ อาจารย์ลู่ง่วนอยู่แต่ในห้องนอนที่สอง น่าจะกำลังซุกซ่อนอำพรางอะไรบางอย่าง ไม่อยากให้เขาเห็น

พอหยุนชิงอาบน้ำเสร็จเดินออกมา ลู่เหยาก็ผลักประตูห้องนอนที่สองเปิดออก และในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าอาจารย์ลู่ทำอะไรในห้องนั้นมาทั้งบ่าย

ปลอกผ้านวมบนเตียงเล็กในห้องถูกเปลี่ยนเป็นสีเทาอ่อน และของตกแต่งสีชมพูทั้งหมด ยกเว้นสีทาผนังที่ลอกไม่ได้ ถูกอาจารย์ลู่ซ่อนไว้จนเกลี้ยง

ซ่อนไว้ใน... ชั้นวางของ

ชั้นวางของที่เดิมทีวางตุ๊กตาและกล่องตุ๊กตา ตอนนี้ถูกคลุมด้วยผ้าผืนใหญ่จนมองไม่เห็นข้างใน

ชายผ้าทั้งหมดถูกยัดเข้าไปทางด้านที่ชั้นวางของติดกับผนัง

สายตาของหยุนชิงจับจ้องไปที่ปลายสายไฟเล็กจิ๋วที่โผล่ออกมาให้เห็นรำไร ซ่อนอยู่ใต้ผ้าผืนใหญ่

เขาไม่สงสัยเลยว่าลู่เหยาติดตั้งสัญญาณกันขโมยไว้ข้างใน

ถ้าเขาดึงผ้าผืนนั้นแม้แต่นิดเดียว สัญญาณเตือนภัยจะดังลั่น และลู่เหยาที่อยู่ห้องข้างๆ จะพุ่งเข้ามาเชือดคอเขาแน่

เผลอๆ ลู่เหยาอาจจะมีซอฟต์แวร์ในมือถือเชื่อมต่อกับเจ้านี่ ทำให้เธอตรวจสอบความเคลื่อนไหวของผ้าผืนนี้ได้แบบเรียลไทม์แม้จะอยู่ที่มหาลัย!

สมกับเป็นอาจารย์ลู่ผู้รอบคอบ

ในขณะที่ผมกำลังปวดหัวกับข้อสอบ อาจารย์ลู่ก็คงกำลังสมองหมุนติ้วอยู่ในห้องนี้เหมือนกันสินะ

หยุนชิงสวมวิญญาณนักแสดง ทำหน้างุนงงแล้วถามอย่างสงสัย "พี่สาว ในนี้มีอะไรเหรอครับ? ทำไมต้องเอาผ้ามาคลุมไว้ด้วย?"

ชุดนอนสีม่วงฟูฟ่องนั้นดูแสบตาบาดใจลู่เหยาเหลือเกิน พอนึกถึงว่าในตู้เสื้อผ้าเธอก็มีอีกชุดที่เหมือนกันเปี๊ยบ สีหน้าของเธอก็ดูไม่ได้เข้าไปใหญ่

เธอชอบชุดนอนสไตล์นี้ เลยซื้อมาสองชุด ปกติเสื้อผ้าที่ชอบเธอก็มักจะซื้อทีละสองตัวอยู่แล้ว

อย่างไรก็ตาม พอได้ยินคำถามของหยุนชิง ดวงตาเธอก็เป็นประกาย สีหน้าของเขาดูไม่เหมือนแกล้งทำ เขาคงภาพตัดจนจำไม่ได้จริงๆ ว่าห้องนี้หน้าตาเป็นยังไง

ลู่เหยาเม้มปากแล้วพูดเสียงจริงจัง "ของจุกจิกน่ะ"

พูดจบ เธอก็เสริมอีกประโยค

"ไม่มีอะไรก็ห้ามเปิด ต่อให้มีอะไรก็ห้ามเปิด ไม่งั้นฉันจะไล่นายออกจากบ้านทันที"

หยุนชิงพยักหน้าแข็งขัน "รับทราบครับ!"

"เตียงมันเล็กหน่อย นายอาจจะนอนเบียดๆ นิดนึงนะ ห้องนี้เดิมทีไม่ได้เตรียมไว้รับแขก ทนๆ เอาหน่อยละกัน"

ลู่เหยากวาดตามองรอบห้อง สายตาไปหยุดที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ทางขวามือ "ถ้าเดี๋ยวนอนไม่หลับ จะเล่นคอมแก้เบื่อก็ได้นะ แต่อย่าเล่นดึกนักล่ะ แล้วก็ห้ามใช้คอมเปิดดูอะไรแปลกๆ ด้วย ไม่งั้นฉันก็จะไล่นายออกจากบ้านเหมือนกัน!"

หยุนชิงขมวดคิ้ว "อะไรแปลกๆ เหรอครับ?"

"นายรู้น่า!"

"ผมไม่รู้?"

"ก็ไอ้พวกที่ช่วยเพิ่มพูนความรู้ทางทฤษฎีนายไง!"

หยุนชิงร้องอ๋อ เธอกำลังย้อนรอยคำพูดที่เขาเคยบอกว่ามีความรู้ทฤษฎีแน่นปึ้ก ในขณะที่เธอไม่มีประสบการณ์

หยุนชิงทำหน้าจริงจังสุดขีด "ผมไม่เคยดูของแปลกๆ พวกนั้นหรอกครับ"

"หึ!"

ลู่เหยาแค่แค่นเสียงในลำคอเบาๆ ไม่พูดอะไรต่อ ดูท่าจะไม่เชื่อสักนิด เธอหันหลังเดินออกจากห้อง ปิดประตูตามหลัง

"ผมไม่ได้ดูของพวกนั้นจริงๆ นะ"

"มีคนสวยระดับพี่มาเดินวนเวียนอยู่ตรงหน้า ผมยังต้องดูของพวกนั้นอีกเหรอ?"

ชีวิตที่แล้ว?

ชีวิตที่แล้วยิ่งไม่ต้องดูเลย เขาเน้นภาคปฏิบัติล้วนๆ!