บทที่ 17 การฝึกฝนสิบมอนสเตอร์หมุนเวียน

หมา!

คำคำนี้จุดไฟความโกรธและความอัปยศในใจพวกเขาให้ลุกโชนอีกครั้ง

"ไม่เชื่อฟังคำสั่งฉัน ก็ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้" น้ำเสียงของลู่จิงหวายเย็นเยียบ ท่าทีเกียจคร้านหายวับไป แทนที่ด้วยอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้ง

"ฉันไม่ใช่หลินหยาง ไม่มีอารมณ์มาเล่นพ่อแม่ลูกกับพวกนายในบ่อโคลนหรอกนะ"

พูดจบ เขาก็กดปุ่ม [เริ่มการฝึกซ้อม]

[การฝึกซ้อมกำลังจะเริ่มขึ้น นับถอยหลัง: 10, 9, 8...]

เสียงนับถอยหลังอันเย็นเยียบเป็นสัญญาณว่าพวกเขาไม่มีทางถอยแล้ว

สีหน้าของทั้งสี่คนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เกือบจะเป็นสัญชาตญาณ พวกเขารีบกระจายตัวออก จัดกระบวนทัพต่อสู้ที่คุ้นเคยที่สุดทันที

เหลยเหมิงอยู่หน้าสุด เสิ่นปิงกับหลินเสี่ยวเตาอยู่ตรงกลาง ซูหนวนหนวนอยู่หลังสุด

[นับถอยหลังสิ้นสุด เริ่มการฝึกซ้อม!]

วูบ!

อากาศใจกลางสนามฝึกซ้อมบิดเบี้ยว แสงและเงารวมตัวกัน มอนสเตอร์ขนาดยักษ์หน้าตาดุร้ายปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า!

[มังกรปฐพีทรราช เลเวล: 30]

มันเป็นสัตว์อสูรสายพันธุ์ย่อยของมังกร สูงกว่าห้าเมตร ร่างกายปกคลุมด้วยเกล็ดหนาเตอะสีเหลืองอมน้ำตาล เพียงแค่เสียงคำรามตอนปรากฏตัวก็สั่นสะเทือนห้องฝึกซ้อมทั้งห้องอย่างรุนแรง!

"โฮก!"

มังกรปฐพีทรราชล็อกเป้าไปที่เหลยเหมิงซึ่งอยู่หน้าสุด กรงเล็บมังกรขนาดยักษ์ตบลงมาพร้อมเสียงลมหวีดหวิวฉีกอากาศ!

"โล่หนักพิทักษ์!"

ดวงตาของเหลยเหมิงแดงก่ำ เขาเทพลังทั้งหมดที่มีลงไปในโล่

ตู้ม—!

เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว เหลยเหมิงพร้อมโล่กระเด็นลิ่ว กลิ้งหลุนๆ ไปกับพื้นเจ็ดแปดเมตรกว่าจะหยุด หลอดเลือดหายวูบไปเกือบครึ่งในพริบตา!

"บ้าเอ๊ย!" เหลยเหมิงกระอักเลือดออกมาคำโต แขนชาหนึบจนแทบถือโล่ไม่ไหว

"บทเพลงแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์!" ซูหนวนหนวนตกใจจนลนลาน รีบร่ายเวทรักษา

"ไอ้โง่! ใครใช้ให้แกรับตรงๆ วะ?"

ในขณะที่พวกเขากำลังโกลาหล เสียงสงบนิ่งจนเกือบจะเย็นชาของลู่จิงหวายก็ดังขึ้น

"หลินเสี่ยวเตา จุดอ่อนมันอยู่ใต้เกล็ดแผ่นที่สามตรงข้อพับขาหลังซ้าย! เสิ่นปิง ใช้วงแหวนน้ำแข็ง อย่าเล็งหัว เน้นหยุดการเคลื่อนไหว! ซูหนวนหนวน เลิกฮีลบ้าบอได้แล้ว ร่าย [บทเพลงแห่งความทรหด] ใส่เหลยเหมิงเดี๋ยวนี้!"

คำสั่งของเขารวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แต่กลับชัดเจนแจ่มแจ้งอย่างเหลือเชื่อ!

ก่อนที่สมองของทั้งสี่คนจะทันคิด ร่างกายก็ขยับไปตามสัญชาตญาณแล้ว

ร่างของหลินเสี่ยวเตาเปลี่ยนเป็นเส้นสีดำวูบไหว มีดสั้นแทงเข้าไปที่ข้อพับขาหลังของมังกรปฐพีอย่างแม่นยำ!

มังกรปฐพีร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ขาพับทรุดฮวบลงทันที

ในจังหวะนั้นเอง [วงแหวนน้ำแข็ง] ของเสิ่นปิงก็ระเบิดขึ้นใต้เท้ามัน ไอเย็นกัดกร่อนแผ่กระจาย ทำให้การเคลื่อนไหวของมันช้าลงอย่างเห็นได้ชัด!

"ตอนนี้แหละ!" เสียงของลู่จิงหวายดังขึ้นอีกครั้ง "เหลยเหมิง พุ่งชน! อัดเข้าที่ขาข้างที่บาดเจ็บ! เสิ่นปิง ยิงลิ่มน้ำแข็งรัวๆ ปิดการมองเห็นของมัน!"

เหลยเหมิงคำรามลั่น ยกโล่พุ่งเข้าใส่สุดแรงเกิด

คราวนี้ เขาไม่ใช่แทงค์สมองทึบที่รับตีนอย่างเดียวอีกต่อไป แต่เป็นฟันเฟืองที่อันตรายที่สุดในกลยุทธ์ทีม!

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างยากลำบาก ทุกวินาทีเหมือนเต้นระบำอยู่บนคมมีด

แต่ที่ไม่เหมือนก่อนหน้านี้คือ ภายใต้การบัญชาการที่แม่นยำราวกับจับวางของลู่จิงหวาย พลังของทั้งสี่คนถูกผสานเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ

รุก รับ ควบคุม รักษา... ทุกอย่างเป็นระบบระเบียบ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ด้วยการระเบิด [พายุน้ำแข็ง] ครั้งสุดท้ายของเสิ่นปิง มังกรปฐพีทรราชที่เคยหยิ่งผยองในที่สุดก็ส่งเสียงร้องโหยหวน ร่างมหึมาล้มครืนลงกับพื้น สลายกลายเป็นละอองแสงนับไม่ถ้วน

"แฮ่ก... แฮ่ก..."

ทั้งสี่คนทรุดลงกับพื้น หอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ

แต่บนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและเหลือเชื่อราวกับรอดตายมาได้

ชนะแล้ว...

พวกเขาชนะจริงๆ ด้วย!

สี่คนเลเวลศูนย์ ฆ่ามอนสเตอร์ระดับอีลีทเลเวล 30 ได้จริงๆ!

"ไม่เลว ยังพอปั้นได้ ไม่ถึงกับโง่ดักดาน"

ลู่จิงหวายปรบมือแปะๆ อย่างเกียจคร้าน เสียงนั้นฟังดูขัดหูเป็นพิเศษในห้องฝึกซ้อมที่เงียบสงัด

"เอาล่ะ เลิกนอนตายเหมือนหมาได้แล้ว ลุกขึ้นมาให้หมด"

คำพูดของเขาไม่มีความปลอบโยนเลยแม้แต่น้อย มีเพียงคำสั่งที่ถือเป็นเรื่องปกติ

ทั้งสี่คนตะเกียกตะกายลุกขึ้น กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายประท้วงด้วยความปวดร้าว แต่จิตวิญญาณกลับคึกคักอย่างประหลาด

"กัปตัน... พวกเรา... พวกเราฆ่ามอนสเตอร์ระดับอีลีทเลเวล 30 ได้จริงๆ!" เสียงเหลยเหมิงสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะตื่นเต้น

"มันยากตรงไหน?" ลู่จิงหวายเลิกคิ้ว "ไม่ใช่เรื่องที่ใครๆ ก็ทำได้เหรอ?"

ประโยคเดียว ทำเอาเหลยเหมิงพูดไม่ออก

หลินเสี่ยวเตากระตุกมุมปาก พิงผนังหอบแฮ่กๆ "กัปตัน การสั่งการของคุณ... สุดยอดไปเลย"

"ไร้สาระ" ลู่จิงหวายเดินไปที่แผงควบคุม ปัดนิ้วผ่านหน้าจอ ดึงข้อมูลรายละเอียดของทั้งห้าคนขึ้นมาฉายกลางอากาศ

"แหกตาดูกันชัดๆ ว่าตอนนี้พวกนายอยู่ทีมอะไร?"

[รายชื่อสมาชิกทีมดาบเหมันต์]

[กัปตันทีม: ลู่จิงหวาย อาชีพ: กุนซือลิขิตฟ้า (ทองเอปิก) ตำแหน่ง: ผู้บัญชาการ/ดาเมจเวทเสริม]

[สมาชิก: เสิ่นปิง อาชีพ: นักเวทเหมันต์ (ทองเอปิก) ตำแหน่ง: ควบคุม/ดาเมจวงกว้าง]

[สมาชิก: เหลยเหมิง อาชีพ: องครักษ์โล่หนัก (ม่วงท็อปเทียร์) ตำแหน่ง: เมนแทงค์/กำแพงทีม]

[สมาชิก: ซูหนวนหนวน อาชีพ: ผู้ขับขานทำนองวิญญาณ (ม่วงท็อปเทียร์) ตำแหน่ง: รักษา/บัฟสนับสนุน]

[สมาชิก: หลินเสี่ยวเตา อาชีพ: คมมีดทมิฬ (ฟ้าพรีเมียม) ตำแหน่ง: ลอบสังหาร/ดาเมจความเร็วสูง]

ตัวอักษรอาชีพสีทองเปล่งประกายเจิดจ้า สีม่วงเองก็ไม่ธรรมดา

สองทองเอปิก สองม่วงท็อปเทียร์!

แม้แต่อาชีพสีฟ้าเพียงหนึ่งเดียวอย่าง [คมมีดทมิฬ] ของหลินเสี่ยวเตา ก็เป็นหนึ่งในสายอาชีพท็อปของสายแอสซาซิน!

องค์ประกอบทีมแบบนี้ หรูหราอลังการสุดๆ!

"สองทองเอปิก คนหนึ่งคุมเกมภาพรวมและเติมดาเมจ อีกคนคุมจังหวะหลักและทำดาเมจระเบิด"

นิ้วของลู่จิงหวายเคาะลงบนชื่อแต่ละคนในจอภาพ

"โล่หนักสีม่วงท็อปควอลิตี้ โล่ที่แข็งแกร่งที่สุดในโรงเรียน ไม่มีใครเทียบได้"

"ฮีลเลอร์สีม่วงท็อปเทียร์ ฮีลแรงบัฟแน่น"

"ยังมีแอสซาซินสีฟ้าพรีเมียม คอยเก็บตกและจัดการจังหวะสำคัญ"

เขาหยุดครู่หนึ่ง แล้วกวาดตามองทั้งสี่คนที่มีสีหน้าแตกต่างกันไป

"ถ้าไลน์อัพขนาดนี้ยังจัดการแค่มอนสเตอร์อีลีทข้ามรุ่น 30 เลเวลไม่ได้ ก็อย่าเรียกว่าดาบเหมันต์เลย เปลี่ยนชื่อเป็น 'สถานสงเคราะห์ขยะ' ดีกว่า"

คำพูดเจ็บแสบ แต่ไม่มีใครเถียง

เพราะพวกเขารู้ดีว่า ลู่จิงหวายพูดถูก

ด้วยไลน์อัพแบบนี้ พวกเขาคู่ควรกับความแข็งแกร่งระดับนี้!

ที่เมื่อก่อนอ่อนแอ ไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่เก่ง แต่เพราะขาดแกนกลางที่จะรวบรวมพลังทั้งหมดให้เป็นหนึ่งเดียว!

ผู้บัญชาการที่แท้จริง!

"อย่ายืนบื้อ" ลู่จิงหวายหาววอดอีกครั้ง รีเซ็ตโหมดการฝึกซ้อม

"เมื่อกี้แค่น้ำจิ้ม ของจริงเริ่มต่อจากนี้ต่างหาก"

[ยืนยันโหมด: สิบมอนสเตอร์หมุนเวียน]

[เลเวลมอนสเตอร์: 30]

[ระยะเวลาฝึกซ้อม: 2 ชั่วโมง]

"เก็บกวาดสิบตัวนี้ให้หมดภายในสองชั่วโมง มีปัญหาไหม?" ลู่จิงหวายถาม