บทที่ 12 ซื้อ! ซื้อ ซื้อ ซื้อ!

ซุนฮั่นอวี่สบถในใจ

เงินร้อยล้านสำหรับเขาหรือฉีหยวนกรุ๊ป มันก็แค่เศษเงิน

แต่ผู้มอบพลังตัวเป็นๆ ที่ยังไม่มีเจ้าของ แถมมีศักยภาพไร้ขีดจำกัดคนนี้ ประเมินค่าไม่ได้!

ถ้าเขาทำดีลนี้พังเพียงเพราะเรื่องระยะเวลาสั้นๆ แค่นี้ เขาก็เป็นคนที่โง่ที่สุดในโลกแล้ว!

"สิบแปดปี"

ซุนฮั่นอวี่ยอมอ่อนข้อในที่สุด

หัวใจของหลินหยางเต้นแรง

มีหวัง!

เขาแทงถูกแล้ว! ไอ้หมอนี่ต้องการตัวเขาแทบบ้า!

"สิบปี!" หลินหยางไม่ยอมถอยแม้แต่นิ้วเดียว

"หลินหยาง คนเราอย่าโลภมากนัก" สีหน้าของซุนฮั่นอวี่เริ่มคล้ำลง "สิบแปดปีนี่ผมแสดงความจริงใจสุดๆ แล้วนะ เห็นแก่ศักยภาพของคุณหรอก"

"สิบห้าปี!"

หลินหยางยื่นข้อเสนออีกครั้ง

เขาต้องการทดสอบขีดจำกัดของอีกฝ่าย

"คุณ!" ซุนฮั่นอวี่ลุกพรวดขึ้นมาทันที เหมือนจะโกรธจัดที่หลินหยางไร้มารยาท

แต่หลินหยางเพียงแค่มองกลับไปอย่างเย็นชา

ทั้งสองจ้องหน้ากัน ประกายไฟเหมือนจะแลบแปลบปลาบในอากาศ

ในที่สุด ซุนฮั่นอวี่ก็ดูเหมือนจะหมดแรง ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา

เขานวดขมับ ยิ้มอย่างจนใจ

"โอเค ผมยอมแพ้"

"สิบห้าปี"

"นี่คือขีดจำกัดของผม และเป็นขีดจำกัดของฉีหยวนกรุ๊ปด้วย ถ้าคุณคืนเงินกู้ปลอดดอกเบี้ยร้อยล้านได้ คุณต้องทำงานให้ฉีหยวนต่ออีกสิบห้าปีหลังเรียนจบ ถ้าคืนไม่ได้ คุณต้องเป็นคนของฉีหยวนไปตลอดชีวิต"

"นี่เป็นเงื่อนไขสุดท้าย น้อยกว่านี้แค่วันเดียวก็ไม่ต้องคุยกันแล้ว"

สำเร็จ!

ดอกไม้ไฟลูกใหญ่ระเบิดตูมตามในใจของหลินหยาง!

สิบห้าปี!

เขาหั่นเวลาจากสี่สิบปีเหลือแค่สิบห้าปี!

ให้ตายสิ ต่อรองราคาต้องใช้ดาบฆ่ามังกรฟันฉับแบบนี้แหละ!

ถึงแม้มันจะยังนานอยู่ แต่เทียบกับสี่สิบปีแล้ว ตัวเลขนี้เขายอมรับได้สบายมาก!

คุ้ม!

มาเที่ยวนี้คุ้มค่าจริงๆ!

เมื่อเห็นสีหน้าดีใจที่ปิดไม่มิดของหลินหยาง ซุนฮั่นอวี่เองก็ลิงโลดใจสุดขีด

สิบห้าปี?

เหลือเฟือ!

อย่าว่าแต่สิบห้าปีเลย ขอแค่ห้าปี ไม่สิ สามปีก็พอ!

ก่อนอื่นปั้นเลเวลหลินหยางให้ตัน แล้วให้ทำสัญญาพร้อมกันทีละสิบกว่าคน เงินร้อยล้านนี่แป๊บเดียวก็ถอนทุนคืนได้แล้ว!

มองมุมไหน ดีลนี้เขาก็กำไรเห็นๆ!

คนหนึ่งได้กำไร อีกคนก็โกยกำไร

ให้ตายสิ ทำไมฉันถึงเก่งขนาดนี้? เงินก้อนนี้ฉันสมควรได้จริงๆ!

วินาทีนี้ ชายหนุ่มสองคนที่มีแผนซ่อนเร้นในใจต่างก็บรรลุข้อตกลงที่ลงตัวกันอย่างประหลาด

"ตกลง! ผมเอาด้วย!"

หลินหยางตัดสินใจทันที

เขากลัวอีกฝ่ายเปลี่ยนใจ

"ยินดีที่ได้ร่วมงานครับ" ซุนฮั่นอวี่ลุกขึ้น ยื่นมือมาหาหลินหยาง

หลินหยางคว้ามือนั้นไว้ มืออุ่นและแข็งแรง

"ยินดีที่ได้ร่วมงานครับ"

เรื่องอนาคตค่อยให้ตัวเขาในอนาคตไปปวดหัวเอาเอง!

ตอนนี้เขาขอแค่ได้เงินมาก็พอ!

ซุนฮั่นอวี่กดปุ่มบนโต๊ะ

ไม่นาน ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออก หญิงสาวทรงเสน่ห์คนเดิมเดินเข้ามา

"เลขาฉิน ร่างสัญญาระดับสูงสุดทันที ตามเงื่อนไขที่เราเพิ่งตกลงกัน"

"รับทราบค่ะ ท่านประธานซุน"

ประสิทธิภาพการทำงานของเลขาฉินน่าทึ่งมาก ไม่ถึงสิบนาที สัญญาเล่มหนาที่ยังอุ่นๆ จากเครื่องพิมพ์ก็วางอยู่ตรงหน้าหลินหยาง

ซุนฮั่นอวี่ผายมือ "เชิญครับ"

หลินหยางหยิบสัญญาขึ้นมา เขาไม่ได้อ่านข้อกฎหมายยิบย่อยพวกนั้นหรอก อ่านไปก็ไม่รู้เรื่อง แถมข้างในคงซ่อนกับดักไว้อีกเพียบ

เขาเปิดไปหน้าสุดท้ายดูตัวเลขสำคัญที่สุดเท่านั้น

[จำนวนเงินกู้: หนึ่งร้อยล้านหยวน (100,000,000)]

[ระยะเวลาสัญญาจ้าง: สิบห้าปี]

ตัวเลขถูกต้อง

โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย หลินหยางหยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมา ตวัดปลายปากกาเซ็นชื่อตัวเองลงในช่องลงนามอย่างรวดเร็ว

ลายมือยุ่งเหยิง แต่แฝงความดุดันไม่ยอมใคร

ซุนฮั่นอวี่พยักหน้าอย่างพอใจ

"เลขาฉิน แจ้งฝ่ายการเงินโอนเงินเดี๋ยวนี้"

"ค่ะ"

เลขาฉินรับสัญญาไป แล้วหันหลังเดินออกไป

ในห้องเหลือแค่หลินหยางกับซุนฮั่นอวี่

"หลินหยาง ผมหวังว่าคุณจะใช้เงินก้อนนี้ให้คุ้มค่า" น้ำเสียงของซุนฮั่นอวี่จริงจังขึ้น "นี่เป็นเงินก้อนแรกในชีวิตคุณ และเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ อย่าทำให้พวกเราผิดหวังล่ะ"

หลินหยางเงียบกริบ

เขาไม่ต้องให้ใครมาสอนวิธีใช้เงินหรอก

ครืด—

ทันใดนั้น เทอร์มินัลส่วนตัวในกระเป๋าก็สั่น

หลินหยางหยิบขึ้นมาดู

ข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารเด้งขึ้นมา

[บัญชีเงินฝากลงท้าย XXXX ของคุณ ได้รับเงินโอนจำนวน 100,000,000.00 หยวน เมื่อวันที่ X เดือน X เวลา XX:XX ยอดเงินคงเหลือในบัญชี 101,201,245.32 หยวน]

หลินหยางมองตัวเลขศูนย์ยาวเหยียดนั่น

หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด...

ศูนย์แปดตัว!

หนึ่งร้อยล้าน!

เงินหนึ่งร้อยล้านของจริง นอนนิ่งอยู่ในบัญชีเขาแล้ว!

มือที่ถือเทอร์มินัลเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

...

เมื่อหลินหยางเดินออกมาจากตึกฉีหยวน แสงแดดจ้าทำให้เขาต้องหยีตา

ตึกระฟ้าเบื้องหลังดูเหมือนสัตว์ร้ายที่เงียบงันและไร้ความปรานี

เขาเหลือบมองกลับไปแวบหนึ่ง แล้วหันหลังเดินจากมาโดยไม่ลังเล

สัญญาทาสสิบห้าปีเหรอ?

ช่างหัวแม่งสิ

เรื่องอนาคตเอาไว้ว่ากันตอนมันมาถึง! ถ้าผ่านอุปสรรคตรงหน้าไปไม่ได้ จะมีประโยชน์อะไรที่ไปพูดถึงอนาคต?

ตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ

ความคิดบ้าบิ่นที่วนเวียนอยู่ในหัวเขาตั้งแต่ตอนเชื่อมต่อกับเจ้าดำเมื่อคืน!

เขาต้องไปพิสูจน์มัน!

สั่งของออนไลน์ช้าเกินไป เขาคอยไม่ไหวแล้ว

หลินหยางเรียกแท็กซี่ข้างทาง บอกที่อยู่จุดหมายปลายทาง

...

เขตตะวันออกเป็นย่านที่วุ่นวายและมีชีวิตชีวาที่สุดของเมือง

ที่นี่ไม่มีผนังกระจกแวววาวเหมือนตึกฉีหยวน มีแต่ถนนที่แออัด ตึกเก่าซอมซ่อ และกลิ่นสารพัดอย่างปะปนในอากาศ

หลินหยางเดินลัดเลาะไปตามถนนที่ผู้คนพลุกพล่าน เสียงตะโกนขายของและเสียงต่อราคาสินค้าดังเซ็งแซ่

"เนื้อหมาป่าอสูรระดับ 2 ย่างสดๆ! ชั่งละห้าสิบ!"

"รับซื้อหนังแมวกรงเล็บแบบครบสมบูรณ์ ราคาคุยกันได้!"

"รับซ่อมอาวุธ เสริมพลังอุปกรณ์ ราคายุติธรรม เชื่อถือได้!"

เขาเมินเฉยต่อเสียงรบกวน เดินตรงดิ่งไปยังมุมลึกสุดของตลาด

แสงไฟตรงนี้สลัว แผงขายของก็บางตากว่ามาก

คนขายส่วนใหญ่หน้าตาดูไม่น่าตอแย

ของที่ขายก็เป็นของล้ำค่าและอันตรายกว่า

สายตาของหลินหยางหยุดอยู่ที่แผงขายของที่ไม่สะดุดตาแผงหนึ่ง

เจ้าของแผงเป็นชายชราผอมแห้ง หลับตาพริ้มเหมือนกำลังหลับ

บนแผงมีของวางอยู่ไม่กี่ชิ้น แร่ธาตุที่เรืองแสงจางๆ สองสามก้อน น้ำยาวิเศษสีขุ่นๆ สองขวด และ... หนังสือปกเหลืองเก่าคร่ำครึไม่กี่เล่ม

ลมหายใจของหลินหยางสะดุดไปชั่วขณะ

นี่แหละ!

เขาก้าวเข้าไป ชี้ไปที่หนังสือเล่มหนึ่งที่มีรูปดาบวาดอยู่บนปก

"เถ่าแก่ เล่มนี้เท่าไหร่?"

ชายชราผอมแห้งไม่แม้แต่จะลืมตา เปล่งเสียงยานคางออกมาไม่กี่คำ

"ใบเปลี่ยนอาชีพ 'นักดาบ' สองแสน งดต่อรอง"

สองแสน!

แม้ตอนนี้หลินหยางจะมีเงินร้อยล้าน แต่ก็ยังอดสะดุ้งกับราคานี้ไม่ได้

บ้าเอ๊ย นี่มันแค่คลาส [นักดาบ] ระดับทั่วไปนะ! ไม่ใช่อาชีพลับหายากอะไรสักหน่อย!