บทที่ 17 เธอไม่คู่ควร
บทที่ 17 เธอไม่คู่ควร
หลินตงไหลฟังจบก็ส่ายหน้าเบาๆ “เข่อเหริน... เธอเชื่อใจพี่ไหม?”
“เชื่อสิคะ ทำไมเหรอคะ?” หลินเข่อเหรินทำหน้างง
“ถ้าเชื่อพี่... บอกแม่เธอว่าอย่าเพิ่งคืนห้อง”
“ทำไมล่ะคะ?”
“เพราะราคาบ้านที่นั่นกำลังจะพุ่งขึ้นแบบฉุดไม่อยู่”
“หา! เป็นไปได้ยังไงคะ!”
“ถึงจะดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ แต่มันจะขึ้นแน่นอน แค่ตอนนี้ยังเป็นความลับอยู่ มีคนรู้น้อยมาก”
เพื่อให้หลินเข่อเหรินเชื่อใจ หลินตงไหลจึงอ้างชื่อคนดัง “เรื่องนี้คุณชายหวังเป็นคนบอกพี่เอง คุณชายหวังเป็นลูกชายมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมือง เธอคิดว่าเขาจะมาหลอกพี่ทำไม?”
พอได้ยินชื่อคุณชายหวัง หลินเข่อเหรินก็เชื่อสนิทใจ เธอรีบโทรหาแม่ทันที
“แม่คะ! อย่าเพิ่งคืนห้องนะ!”
“อ้าว... ทำไมล่ะลูก?” แม้หลินเข่อเหรินจะยังเด็ก แต่ปกติเป็นคนมีความคิดความอ่าน และเป็นลูกสาวคนเดียว แม่จึงมักจะรับฟังความเห็นลูกเสมอ
“หนูมีเพื่อนที่เก่งมากๆ คนหนึ่ง เขาบอกว่าอีกไม่กี่วันราคาบ้านที่นั่นจะขึ้นค่ะ”
“จริงเหรอ? ลูกโดนเพื่อนหลอกหรือเปล่า?”
“ไม่หรอกค่ะ แม่ลองคิดดูสิคะ ยังไงเขาก็ยอมรับคืนห้องอยู่แล้ว ถ้าเรารออีกสักสองสามวันค่อยไปคืนก็ไม่เห็นเป็นไรนี่คะ”
“อืม... วันนี้เหตุการณ์มันก็ดูแปลกๆ จริงๆ ปกติพวกคนทำอสังหาฯ เคี้ยวจะตาย จะมายอมคืนเงินง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง... ก็ได้ แม่เชื่อลูก!” แม่หลินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจเชื่อลูกสาว
วางสายแล้ว หลินเข่อเหรินก็ถามต่อ “พี่หลินคะ ราคามันจะขึ้นจริงๆ เหรอคะ จะขึ้นสักหนึ่งพันหยวนได้ไหม?”
“หนึ่งพันหยวน?”
หลินตงไหลยิ้มมุมปาก “ถึงเวลาเดี๋ยวเธอก็รู้เอง”
ทางด้านแม่ของหลินเข่อเหริน พวางสายเสร็จก็ประกาศกับคนรอบข้างว่าจะไม่คืนห้องแล้ว เพราะได้ข่าววงในว่าราคาบ้านอาจจะขึ้น ปรากฏว่าโดนคนรุมหัวเราะเยาะทันที
ทุกคนต่างคิดว่าแม่หลินซื่อบื้อเกินไป สงสัยโดนเล่ห์เหลี่ยมของบริษัทหลอกเข้าให้แล้ว
“ก็อาจจะเป็นไปได้นะ” เพื่อนบ้านที่ชื่อ ‘เจ๊ฮู’ แสร้งทำเป็นเห็นด้วย แต่ปากกลับพร่ำบ่นว่าเสียดายที่คืนห้องไปแล้ว ทั้งที่ในใจกำลังลิงโลดที่ได้เงินคืนมาสองล้านกว่าหยวนจากการคืนห้องสองห้องที่ซื้อไว้ตอนตารางเมตรละเก้าพัน
เรื่องราวทั้งหมดนี้รู้ไปถึงหูของเหลียงปั๋วเหวิน เขารู้ว่าเงินที่เอามาคืนคือเงินของหวังยง ก็ได้แต่แค่นหัวเราะ
หวังยงนี่มันสมองนิ่มจริงๆ เอาเงินไปละลายแม่น้ำชัดๆ
แต่ถึงอย่างนั้นก็ช่างมันเถอะ ยังไงบริษัทสือซินก็ไม่มีทางรอด เขาเตรียมไม้ตายไว้แล้ว รับรองว่าต้องเจ๊งแน่ ถึงตอนนั้นหวังยงจะได้รู้ซึ้งว่าตัวเองคิดผิดมหันต์ขนาดไหน
...
ระหว่างทานข้าว หลินตงไหลเห็นหลินเข่อเหรินดื่มไวน์เอาๆ นึกว่าคอแข็ง ที่ไหนได้ แป๊บเดียวก็เริ่มเมาแอ๋หน้าแดงก่ำ
ด้วยความจำเป็น หลินตงไหลจึงต้องอาสาไปส่งเธอที่บ้าน แต่ระหว่างทางนี่สิ... แม่สาวน้อยช่างยั่วยวนเหลือเกิน แถมที่พีคกว่านั้นคือ บ้านของหลินเข่อเหรินดันอยู่ในหมู่บ้านเดียวกับบ้านเก่าที่เขาเคยอยู่กับหม่าหรงหรงพอดี
พอส่งถึงหน้าบ้าน หลินเข่อเหรินชวนเขาเข้าไปดื่มชา แต่เขากลัวจะห้ามใจตัวเองไม่ไหวเลยหาข้ออ้างปฏิเสธไป ขณะที่กำลังเดินออกจากหมู่บ้าน หูของเขาก็แว่วเสียงคนคุยกัน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผลจากการฝึกวิชาการหายใจหรือเปล่า นอกจากพละกำลังจะเหนือมนุษย์แล้ว หูของเขาก็ดีกว่าคนทั่วไปมาก ได้ยินเสียงสนทนามาแต่ไกล
“พี่! วันนี้ที่บริษัทมีเรื่องตลกมาก พี่ต้องนึกไม่ถึงแน่ๆ”
เสียงนี้คุ้นหู... ‘หม่าเซียงเซียง’
เธอกำลังเล่าเรื่องความวุ่นวายในบริษัทวันนี้อย่างออกรส
“มีอะไรเหรอ?” ‘หยางชุ่ยฮวา’ ผู้เป็นแม่ถาม
“ก็ไอ้หลินตงไหลน่ะสิ จู่ๆ ก็โผล่มาซื้อบริษัทหนู กลายเป็นประธานบริษัทเฉยเลย หนูตกใจแทบแย่”
“อะไรนะ! จริงหรือหลอก! เป็นไปได้ยังไง!”
หยางชุ่ยฮวาแทบไม่เชื่อหู
“จริงแท้แน่นอนแม่!”
“มันมีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย!” หยางชุ่ยฮวาของขึ้นทันที “ไอ้สารเลว! มันต้องแอบซุกเงินเม้มเงินไว้แน่ๆ หรือไม่ก็ถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง มิน่าล่ะตอนขอหย่าถึงยอมง่ายนัก”
“ไม่ได้การล่ะ ฉันต้องไปตามทวงเงินมัน ให้มันคายเงินออกมาให้หมด... ไม่สิ ต้องให้มันยกบริษัทให้เรา!”
“แม่! อย่าเพิ่งใจร้อน ฟังหนูพูดให้จบก่อน!”
หม่าเซียงเซียงเล่าต่อถึงสถานการณ์บริษัทว่าหลินตงไหลโดนหลอกซื้อบริษัทเน่าๆ มายังไง และวันนี้โดนคนแห่ไปขอคืนห้องจนหมดตัวยังไง
สรุปคือ ชีวิตหลังจากนี้ของหลินตงไหลคงจะน่าสังเวชสุดๆ เผลอๆ อาจจะติดคุกหัวโต
“เหอะ! สมน้ำหน้า! ไอ้ขยะเอ๊ย ตัวเองก็ไม่มีปัญญาหาเงินอยู่แล้ว ยังจะโง่ไปเชื่อกลโกงตื้นๆ อีก” หยางชุ่ยฮวาแค่นเสียงสมเพช
หม่าหรงหรงส่ายหน้า “มิน่าล่ะ ตอนหย่าถึงได้กล้าพูดว่า ‘อย่ามาเสียใจทีหลัง’ ที่แท้ก็นึกว่าตัวเองจะได้เป็นเถ้าแก่ใหญ่นี่เอง... นึกว่าส้มจะหล่นจากฟ้าง่ายๆ หรือไง โง่เง่าสิ้นดี โชคดีจริงๆ ที่ฉันหย่ากับมันมาได้”
“นั่นสิคะ พี่เขยต้าเซียงทั้งหล่อทั้งรวย เขาต่างหากที่เหมาะสมกับพี่ราวกับกิ่งทองใบหยก” หม่าเซียงเซียงรีบประจบพี่สาว หวังจะให้ ‘หม่าต้าเซียง’ แนะนำเพื่อนรวยๆ ให้บ้าง
“อืม!”
หม่าหรงหรงยิ้มแก้มปริ ต่อไปนี้จะได้ไม่ต้องทนให้ใครมาดูถูกว่ามีผัวเป็นกรรมกรอีกแล้ว แต่ก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าหลินตงไหลจะตกต่ำได้ขนาดนี้
ขณะที่พวกเธอกำลังเดินคุยกัน แม้หลินตงไหลจะหันหน้าหนี แต่หยางชุ่ยฮวาก็ตาไวเห็นเข้าจนได้
“หลินตงไหล!”
“แกมาทำอะไรที่นี่!”
“แกยังตัดใจจากรอลูกสาวฉันไม่ได้ใช่ไหม? บอกไว้เลยนะว่าฝันไปเถอะ! ขยะอย่างแก แม้แต่ปลายนิ้วก้อยของลูกสาวฉันแกก็ไม่คู่ควร!”
หลินตงไหลขมวดคิ้ว รำคาญพวกประสาทกลับนี่เต็มทน จึงเดินเลี่ยงไปอีกทางโดยไม่สนใจ
“หลินตงไหล!”
คราวนี้เป็นเสียงของหม่าหรงหรง เสียงของเธอยังคงไพเราะเสมอ อย่างน้อยก็ทำให้เขาหยุดเดินได้
“พอสักทีเถอะ ตัดใจซะ!”
หม่าหรงหรงกล่าว “นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นายมาป้วนเปี้ยนแถวนี้ นายจะตามตอแยฉันไปถึงไหน มันไม่มีประโยชน์หรอกจะบอกให้ บอกตามตรงนะ ฉันกับพี่เซียงกำลังจะแต่งงานกันเร็วๆ นี้ ต่อให้นายมาคุกเข่าอ้อนวอนฉันทุกวัน มันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอก”
“ใช่! ไม่ดูสารรูปตัวเองเล้ย ถ้าเทียบกับพี่เซียง แกมันก็แค่ก้อนขี้หมาแห้ง!” หม่าเซียงเซียงผสมโรงด่า
หลินตงไหลสีหน้าเย็นชา ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “หม่าหรงหรง นับตั้งแต่วินาทีที่เซ็นใบหย่า ฉันก็ไม่เหลือความรู้สึกอะไรให้เธออีกแล้ว คนอย่างเธอไม่คู่ควร... เพราะฉะนั้น เลิกหลงตัวเองสักที!”
“นายว่าอะไรนะ! นายว่าฉันไม่คู่ควรเหรอ!”
หม่าหรงหรงโกรธจนตัวสั่น มองแผ่นหลังของหลินตงไหลที่เดินจากไปอย่างไม่ไยดี แล้วตะโกนไล่หลัง “โดนเขาหลอกจนหมดตัวแล้วยังไม่เจียม กอดคอกันตายไปพร้อมกับบริษัทเน่าๆ นั่นเถอะไป๊!”
“ปล่อยมันไปเถอะ คนเนรคุณแบบนี้ เดี๋ยวสวรรค์ก็ลงโทษมันเอง”
“นั่นสิ บริษัทสือซินนั่นแหละคือบทลงโทษจากสวรรค์ที่จะมาเอาชีวิตมัน”
...
หลินตงไหลกลับถึงบ้านแล้วทิ้งเรื่องวุ่นวายไว้ข้างหลัง ยกหน้าที่ให้ผู้จัดการใหญ่เชี่ยและหวังยงจัดการต่อ ส่วนตัวเขานอนหลับสบายใจเฉิบ
ผิดกับหลินเข่อเหรินที่ต้องเจอศึกหนัก
เพราะวันนี้เป็นวันหยุดไม่ได้ไปทำงาน เธอจึงโดนพ่อ ‘หลินเสี่ยว’ บ่นหูชาตลอดช่วงเช้า
พ่อตำหนิแม่ก่อน แล้วก็หันมาสวดยับใส่เธอ หาว่าสองแม่ลูกทำอะไรไม่ปรึกษา เงินทองไม่ใช่หากันง่ายๆ แต่หลินเข่อเหรินก็ยืนกรานหัวชนฝา แถมแม่ยังเข้าข้างเธออีก
อันที่จริงหลินเข่อเหรินก็หวั่นใจอยู่เหมือนกัน แต่พอนึกถึงสีหน้าท่าทางมั่นใจของหลินตงไหล เธอก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอย่างประหลาด
พ่อหลินโมโหจัดจนหนีออกจากบ้านไปนั่งสงบสติอารมณ์ที่สวนหย่อมในหมู่บ้าน แต่ก็มิวายโดนเพื่อนบ้านที่คืนห้องไปแล้วรุมเยาะเย้ยถากถาง
พวกนั้นซื้อบ้านมาพร้อมๆ กัน ตอนนี้ได้เงินคืนกันหมดแล้ว โดยเฉพาะเจ๊ฮูที่คืนไปสองห้อง ได้เงินมานอนกอดอุ่นๆ แถมขั้นตอนรวดเร็วฉับไว
ยิ่งคิด พ่อหลินก็ยิ่งแค้นใจจนแทบกระอักเลือด
จบบท