บทที่ 21 มหาศาสตราวุธ

บทที่ 21 มหาศาสตราวุธ

จ้าวเย่เงื้อมีดเตรียมจะแทงหลิ่วชิงให้ตายคามือ แต่หางตาก็เหลือบไปเห็นเงาทะมึนพุ่งเข้ามาเสียก่อน

อะไรวะนั่น?

จ้าวเย่ยังไม่ทันประมวลผลก็โดนพุ่งชนจนหงายหลัง ใครจะไปคิดว่าภายใต้อำนาจของ ‘กระดิ่งสยบวิญญาณ’ จะมีคนลุกขึ้นยืนได้เร็วขนาดนี้

หลิ่วชิงเองก็คาดไม่ถึง ขนาดเธอที่มีพลังจิตระดับท็อปยังนอนพะงาบๆ ขยับปากยังลำบาก แล้วไอ้เด็กใหม่นี่มันทำได้ยังไง?

เกาเจี้ยนมีพลังจิตแข็งแกร่งขนาดไหนกันแน่?

หรือว่า... เขามีวิธีป้องกันการโจมตีทางวิญญาณ?

เกาเจี้ยนไม่มีเวลามาสาธยายความเทพ เขาอาศัยจังหวะที่จ้าวเย่ยังมึน ขึ้นคร่อมแล้วรัวหมัดใส่หน้าไม่ยั้ง

ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ

ไม่นึกไม่ฝันว่าชาตินี้จะมีโอกาสได้ล้างแค้นให้หวังจิ้นจริงๆ

[ได้รับค่าอารมณ์ด้านลบจากจ้าวเย่ +198]

ตอนโดนพุ่งชน จ้าวเย่ตกใจแทบสิ้นสติ เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมพลังของกระดิ่งถึงใช้ไม่ได้ผล แต่พอโดนหมัดเข้าไปสักพัก สติสตังก็เริ่มกลับมา พลังป้องกันระดับ C ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ถึงจะเจ็บระบมไปบ้าง แต่กระดูกกระเดี้ยวยังอยู่ครบ

เจ็บหนักแล้วไง?

เสือเจ็บก็ยังเป็นเสืออยู่วันยังค่ำ

จ้าวเย่ตั้งหลักได้ แทงเข่าสวนเข้าที่ท้องน้อย ส่งร่างเกาเจี้ยนลอยละลิ่ว

เกาเจี้ยนม้วนตัวลงพื้นสวยงาม ถอยห่างออกมาสองเมตร

“ไอ้หนู มึงมาเกาให้กูคันเล่นหรือไง?” เลือดอาบหน้ายังไม่วายปากดี แม้เลือดส่วนใหญ่จะเป็นฝีมือเกาเจี้ยนก็ตาม

“คันเหรอ? งั้นต่อเวลาพิเศษไหมล่ะ?” เกาเจี้ยนย้อนเสียงเรียบ

[ได้รับค่าอารมณ์ด้านลบจากจ้าวเย่ +666]

เกาเล่นพ่องมึงสิ! หมัดหนักเกือบ 20P จ้าวเย่ต้องเร่งพลังวิญญาณมาป้องกันหน้าสุดชีวิต แผลเก่าก็สาหัสอยู่แล้ว โดนซ้ำเข้าไปอีกอาการยิ่งทรุด

ขืนยืนให้ต่อยเฉยๆ สักสองนาที มีหวังได้ไปเฝ้ายมบาลจริงๆ

เกาเจี้ยนเองก็ใจหายวาบ นี่เป็นครั้งแรกที่ปะทะกับยอดฝีมือระดับสูง เมื่อกี้เขาใส่สุดแรงเกิด กะว่าชุดเดียวจอด ยิ่งสภาพจ้าวเย่หายใจรวยรินขนาดนั้น นึกว่าจะน็อกไปแล้ว ที่ไหนได้... แม่งหนังเหนียวชิบหาย!

จะเอายังไงต่อดีวะเนี่ย?

จ้าวเย่ก็กำลังคิดเหมือนกัน

ในฐานะระดับ C พลังโจมตีสูงสุดของเขาอยู่ที่ 120P แต่ตอนนี้บาดเจ็บหนัก เหลือพลังแค่ 50P อย่าดูถูกตัวเลข 50P เชียว นี่มันเท่ากับหมัดเต็มแรงของระดับ D ที่สภาพสมบูรณ์เลยนะ

ต้องปิดเกมในหมัดเดียว

จ้าวเย่ก้าวสามขุมเข้าไป เขาไม่เชื่อว่าเกาเจี้ยนจะรับหมัดนี้ไหว ถ้าหมัดเดียวไม่จบ... ก็สองหมัด

เกาเจี้ยนรู้ตัวว่าไม่ใช่กระสอบทราย เห็นจ้าวเย่พุ่งเข้ามา เขาก็ใส่เกียร์หมาวิ่งหนีทันที

จ้าวเย่เห็นเกาเจี้ยนวิ่งก็ตามสัญชาตญาณรีบไล่กวด ยิ่งไล่เกาเจี้ยนยิ่งวิ่งเร็ว วิ่งไล่จับกันรอบโกดังเป็นระยะทางกว่าสามร้อยเมตร

ปกติระยะแค่นี้จ้าวเย่วิ่งรวดเดียวจบแบบไม่หอบ แต่ตอนนี้ปอดเขาทะลุเป็นรูโบ๋ วิ่งไปเลือดกระฉูดไป พอครบสามร้อยเมตร จ้าวเย่รู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง

[ได้รับค่าอารมณ์ด้านลบจากจ้าวเย่ +328]

“จะสู้ไหมวะ?” จ้าวเย่หอบแฮกๆ ถามเสียงเขียว

“สู้สิ”

“งั้นก็เข้ามา!”

เกาเจี้ยนบิดเอวไปมา “ขอวอร์มอัพแป๊บ”

[ได้รับค่าอารมณ์ด้านลบจากจ้าวเย่ +666]

จ้าวเย่แทบกระอักเลือด ทำไงได้ ไล่ไม่ทันจริงๆ แต่พอคิดดูดีๆ กูจะไล่มันทำไมวะ? วิ่งจนขาดออกซิเจนจะตายห่าอยู่แล้ว ปล่อยมันวิ่งไปสิ กูไปเชือดไอ้พวกที่นอนกองอยู่ตรงนั้นดีกว่า ถ้ามึงยังไม่สน กูค่อยขับรถหนีก็ได้

คิดได้ดังนั้น จ้าวเย่ก็เลิกสนใจเกาเจี้ยน หันหลังเดินกลับไปหาหลิ่วชิง

ใจจริงอยากจะแขวะกลับบ้าง ประมาณว่า ‘เชิญวอร์มไปนะ กูไปเล่นกับสาวๆ ทางโน้นก่อน’ ยั่วโมโหเกาเจี้ยนเล่น แต่ติดที่หายใจยังไม่ทัน พูดมากเดี๋ยวสำลักเลือดตาย เสียลุคหมด เลยได้แต่เก๊กขรึมเดินหนีไปเงียบๆ

เห็นจ้าวเย่มุ่งหน้าไปทางกลุ่มคนเจ็บ เกาเจี้ยนรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายรู้ทันแผนถ่วงเวลาแล้ว แต่ก็ช่วยไม่ได้ คู่ต่อสู้ระดับเหนือกว่าสองขั้น จะให้ลากยาวไปเรื่อยๆ คงเป็นไปไม่ได้ หวังว่ามันจะโง่กว่านี้สักหน่อยก็ไม่ได้

แต่จะให้ยืนดูเพื่อนร่วมงานโดนฆ่าตายต่อหน้าต่อตา เขาก็ทำใจไม่ได้

ยังไม่ได้ล้างแค้นให้พี่หวังเลยนะ!

ลองใช้อาวุธลับดูหน่อยเป็นไง?

เกาเจี้ยนล้วง ‘ดาบจิ๋ว’ ออกมาจากกระเป๋า แล้ววิ่งปรี่เข้าไปหาจ้าวเย่

จ้าวเย่ได้ยินเสียงฝีเท้าก็หันขวับมาพร้อมรอยยิ้มเยาะ เกาเจี้ยนสภาพร่างกายสมบูรณ์ ถ้าคิดจะหนีเขาคงตามไม่ทัน แต่ถ้าโง่กลับมาสู้เพราะอยากเป็นฮีโร่... ก็เตรียมตัวตายได้เลย

เกาเจี้ยนทำหน้าเคร่งขรึม พอได้ระยะก็ขว้างดาบจิ๋วใส่หน้าจ้าวเย่สุดแรง

“รับไป! มหาศาสตราวุธ!”

จ้าวเย่ผงะ มหาศาสตราวุธ? ของดีขนาดนั้นเลยเหรอ?

จ้าวเย่ตาไว คว้าดาบจิ๋วไว้ได้เต็มมือ เอ๊ะ... ทำไมไม่ขยายร่าง? เดี๋ยวนะ มีห่วงกลมๆ ห้อยอยู่ด้วย... นี่มันพวงกุญแจดาบของเล่นไม่ใช่เหรอวะ!

มหาศาสตราวุธพ่อง!

[ได้รับค่าอารมณ์ด้านลบจากจ้าวเย่ +666]

จังหวะที่จ้าวเย่เผลอ เกาเจี้ยนร่ายเคล็ดวิชาในใจ เร่งพลังวิญญาณจนถึงขีดสุด พริบตาต่อมา ลูกไฟยักษ์ร้อนระอุระเบิดตูมออกมาจากฝ่ามือ

จ้าวเย่ตาเบิกโพลง... ผู้มีพลังพิเศษ!

ลูกไฟขนาดครึ่งเมตร พลังทำลายล้างคนละเรื่องกับตอนฝึกวิชา จริงๆ แล้วตอนฝึกในถ้ำลูกไฟใหญ่กว่านี้อีก แต่เพราะความเข้มข้นของพลังวิญญาณต่างกัน ที่นี่ทำได้แค่นี้ก็หรูแล้ว

หวังว่ามันจะเจ็บหนักพอนะ!

20P คือขีดจำกัดสูงสุดของเกาเจี้ยนในตอนนี้ ไม่ว่าจะโจมตีกายภาพหรือใช้วิชาเซียน ก็หนีความจริงข้อนี้ไม่พ้น

แต่พลังเท่ากัน รูปแบบการโจมตีต่างกัน ผลลัพธ์ย่อมต่างกัน

เคล็ดวิชาควบคุมเพลิง ปลดปล่อยพลังวิญญาณหนึ่งในสามออกมาในรวดเดียว อานุภาพย่อมรุนแรงกว่าหมัดธรรมดาหลายเท่า

จ้าวเย่โดนทีเผลอเต็มๆ เสื้อผ้าและผมเผ้าไหม้เกรียมเป็นแถบๆ ต้องรีบเร่งพลังวิญญาณมาคุ้มกันร่างกาย พลังที่เหลือน้อยนิดถูกเผาผลาญไปอีก แถมแผลปืนก็ฉีกขาดหนักกว่าเดิม

[ได้รับค่าอารมณ์ด้านลบจากจ้าวเย่ +789]

หลิ่วชิงกับนั่ว นั่วที่นอนรอความตาย เห็นจ้าวเย่เดินกลับมาก็หมดหวังแล้ว เกาเจี้ยนทำดีที่สุดแล้ว ในสถานการณ์แบบนี้ แค่เอาตัวรอดยังยาก จะให้มาสู้กับระดับ C เพื่อช่วยคนอื่นมันเกินกำลังไปหน่อย

แต่พอเห็นลูกไฟยักษ์ ความหวังก็ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

พวกเธอไม่รู้จักเคล็ดวิชาควบคุมเพลิง เห็นปล่อยไฟได้ก็เหมาว่าเป็น ‘ผู้มีพลังพิเศษธาตุไฟ’ ทันที มิน่าล่ะถึงฟื้นตัวจากการโจมตีทางวิญญาณได้เร็วขนาดนี้ ที่แท้ก็เป็นผู้มีพลังพิเศษที่มีพลังจิตแข็งแกร่งมาแต่กำเนิดนี่เอง

ปุๆๆๆ

จ้าวเย่ตบไฟที่ลุกไหม้ตามตัวอย่างทุลักทุเล เสื้อผ้าไหม้ไปเกือบหมด แต่ไฟยังไม่แรงพอจะเผาผิวหนังระดับ C ให้เกรียมได้ทันที

ทั้งสองฝ่ายจ้องตากันเขม็ง ต่างฝ่ายต่างระแวง

ผ่านไปไม่กี่วินาที จ้าวเย่จ้องหน้าเกาเจี้ยนแล้วพูดเสียงจริงจัง “มึงนี่มันน่ารำคาญจริงๆ กูอยากฆ่ามึงให้ตายๆ ไปซะ แต่ตอนนี้คงทำไม่ได้ มึงหนีไปเถอะ ก่อนที่กูจะเปลี่ยนใจ”

ครั้งนี้จ้าวเย่พูดจริง ความแค้นที่มีต่อเกาเจี้ยนเป็นรองแค่หลิ่วชิงเท่านั้น ไม่ใช่เพราะเก่งกาจอะไร แต่เพราะปากมอมชิบหาย ถ้ามันไม่เสนอหน้าเข้ามาเอง จะฆ่ามันไม่ง่ายเลย แต่เขาต้องรีบรักษาอาการบาดเจ็บ ขืนยื้อต่อไป ถ้าอาการดีขึ้นเมื่อไหร่ เขาจะเชือดมันทิ้งแน่นอน

ติดอยู่แค่อย่างเดียว... การต่อสู้ยืดเยื้อกับเกาเจี้ยนทำให้เขาไม่มีเวลาพักฟื้นเลย

หลิ่วชิงคิดเหมือนกัน เกาเจี้ยนทำดีที่สุดแล้ว ตอนเห็นลูกไฟเธอก็แอบหวัง

แต่ความจริงคือความจริง

ระดับ E ก็คือระดับ E ต่อให้เป็นผู้มีพลังพิเศษที่หาตัวจับยาก ก็อย่าหวังจะใช้ไฟพลัง 20P ฆ่ายอดฝีมือระดับ C ได้ เหมือนเอาไม้ขีดไฟไปจี้มือคน เจ็บไหม? เจ็บ พองไหม? พอง แต่จะให้ถึงตายมันเป็นไปไม่ได้

เว้นแต่จะมีไม้ขีดไฟสักลังใหญ่ๆ ซึ่งเกาเจี้ยนไม่มี ขืนสู้ต่อมีแต่จะตายเปล่า

“ห... หนี... ไป...” หลิ่วชิงรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเค้นเสียงออกมาได้คำเดียว แล้วก็หมดแรงไป

จ้าวเย่เลิกคิ้วแปลกใจที่หลิ่วชิงพูดได้ แต่พอดูสภาพแล้วก็หัวเราะเยาะ “เห็นไหม? แม้แต่เพื่อนมึงยังบอกให้หนีเลย”