บทที่ 301 เกมเริ่ม

บทที่ 301 เกมเริ่ม

สิบนาทีก่อนการแข่งขันจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ สนามเอลแลนด์โร้ดกึกก้องไปด้วยเสียงเชียร์

ฝนยังไม่ตกลงมา แต่ลมพัดกรรโชกแรง

ลีดส์ในคืนฤดูใบไม้ผลินั้นหนาวเหน็บราวคมมีด แต่ผ้าพันคอสีขาวทองทุกผืนบนอัฒจันทร์ ธงทุกผืนที่ประทับตรา “L.U.F.C” เปรียบเสมือนกลุ่มก้อนเปลวเพลิงที่พร้อมจะลุกโชนได้ทุกเมื่อ

ดีเจประจำสนามเพิ่งประกาศรายชื่อผู้เล่นตัวจริงจบ และเมื่อเขาขานชื่อ “ดิดิเยร์...ดร็อกบา!” ทั้งสนามก็ระเบิดเสียงตอบรับ แม้แต่นักเตะสำรองของแอสตัน วิลลา ยังอดหันไปมองไม่ได้

...โมเมนตัมของเจ้าบ้านถูกสร้างขึ้นตั้งแต่วินาทีแรก

【รายชื่อ 11 ตัวจริง ลีดส์ ยูไนเต็ด】 ผู้รักษาประตู: หมายเลข 1 โรบินสัน กองหลัง: หมายเลข 2 รามอส, หมายเลข 15 เคฮิลล์, หมายเลข 25 เลสคอตต์, หมายเลข 3 แอชลีย์ ยัง กองกลาง: หมายเลข 16 คาร์ริก, หมายเลข 18 ฮาร์กรีฟส์, หมายเลข 20 โมดริช กองหน้า: หมายเลข 27 เปรู, หมายเลข 21 เคาท์, หมายเลข 9 ดร็อกบา

【รายชื่อ 11 ตัวจริง แอสตัน วิลลา】 ผู้รักษาประตู: โธมัส โซเรนเซน กองหลัง: บูม่า, ริดจ์เวลล์, เมลเบิร์ก, อารอน ฮิวจ์ส กองกลาง: กาวิน แม็คคานน์, แบร์รี่, เคร็ก การ์ดเนอร์, สตีเวน เดวิส กองหน้า: ลุค มัวร์, อักบอนลาฮอร์

ทันทีที่เสียงนกหวีดของผู้ตัดสินดังขึ้น วิลลาก็สาดบอลยาวไปข้างหน้าทันที อักบอนลาฮอร์สปรินต์เต็มฝีเท้า แต่เลสคอตต์ปฏิกิริยาไวสุดขีด เข้ามาบังทางมิดและส่งบอลคืนให้โรบินสัน

“อย่าประมาทพวกเขา” คาร์ริกเตือนเสียงเบา “พวกเขาพยายามกดดันจังหวะเราตั้งแต่เริ่ม”

โรบินสันยังคงเยือกเย็น จ่ายบอลเลียดออกตรงกลางทันที

โมดริชวิ่งเข้ามารับบอล ปรับจังหวะเล็กน้อย แล้วแทงทะลุช่องผ่าแนวรับ!

เปรู!

เขาระเบิดฝีเท้าแซงบูม่า ราวกับเมฆสีขาวทองที่ระเบิดตัวลงมาจากฟากฟ้า พุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยพละกำลังมหาศาล!

เขาฉีกออกกว้าง หยุดกะทันหัน แล้วเปิดบอลโค้งด้วยเท้าซ้าย!

กลางเขตโทษ ดร็อกบาใช้แผ่นหลังพิงริดจ์เวลล์ไว้อย่างแข็งแกร่ง...

เสียงดัง ปึ้ก ริดจ์เวลล์ถูกดันถอยหลังไปหนึ่งก้าว ดร็อกบาหมุนตัวแล้วซัด!

...วูบ!

ลูกบอลพุ่งเฉี่ยวเสาออกหลังไป เรียกเสียงฮือฮาจากทั้งสนาม!

แนวรับวิลลาตึงเครียดขึ้นมาทันที บูม่าตะโกนใส่โซเรนเซน “อย่าปล่อยให้พวกมันยิงง่าย ๆ สิโว้ย!”

แต่ความจริงคือ...

พวกเขาหยุดแนวรุกลีดส์ไม่ได้ถ้าไม่ทำฟาวล์

นาทีที่ 12 ฮาร์กรีฟส์แย่งบอลจากแม็คคานน์ได้ คาร์ริกจ่ายสั้นไปที่เท้าโมดริช

ลูก้าเคลื่อนที่สลับไปมาระหว่างวงกลมกลางสนามกับริมเส้นตลอดเวลา เหมือนเครื่องมือรื้อถอนแนวรับ เขาเปลี่ยนทิศทาง เลี้ยงจี้ไปที่ริมเส้น การ์ดเนอร์พุ่งเข้ามา!

เขาเลี้ยงผ่านไปได้!

โมดริชเห็นช่องว่าง...จ่ายบอลแนวทแยง และเคาท์ก็รู้ใจทันทีที่ด้านขวาของเขตโทษ!

“นี่แหละคือลีดส์ ยูไนเต็ด!” ผู้บรรยายบีบีซีตะโกนลั่น “แม้จะโรเทชั่น แต่พวกเขาก็ยังเป็นคมมีดที่แหลมคม!”

เคาท์ปาดบอลเข้ากลาง!

...ปัง!

ดร็อกบายิงทันทีหน้าปากประตู!

คราวนี้ไม่หลุดกรอบ!

โกลลลลลลล!!!

【ลีดส์ ยูไนเต็ด 1 : 0 แอสตัน วิลลา】

นาทีที่ 17 ดร็อกบาประเดิมสกอร์แรกในการกลับมาเป็นตัวจริงหลังหายเจ็บ!

นักเตะลีดส์ ยูไนเต็ดวิ่งไปที่มุมธง ขณะที่อัฒจันทร์บ้าคลั่งไปแล้ว!

นักเตะวิลลาเริ่มบ่นใส่กันเรื่องการประกบตัวหละหลวม เมลเบิร์กตะคอก “ไอ้หมอนั่นคนเดียวเอาไม่อยู่หรอกโว้ย!”

ในสนาม แกเร็ธ แบร์รี่วิ่งไล่บอลอย่างหนัก แต่สีหน้าของเขาซับซ้อน

เขาเคยชูถ้วยแชมเปียนส์ลีกบนผืนหญ้าแห่งนี้ แต่วันนี้... เขาทำได้แค่มองดร็อกบาและโมดริชเขียนประวัติศาสตร์หน้าใหม่ทับสโมสรเก่าของเขา

นาทีที่ 28 อักบอนลาฮอร์พยายามกระชากหนีรามอสทางปีกขวา แต่ปราการเหล็กชาวสเปนหยุดเขาไว้ได้สนิท

“คุณต้องขออนุญาตรามอสก่อนนะ ถึงจะผ่านเขาไปได้” ผู้บรรยายสดแซว

แอชลีย์ ยัง รับมือคู่แข่งอย่าง “สุภาพ” มาก เขากำลังประกบแกเร็ธ แบร์รี่ที่เติมเกมรุกขึ้นมาทางริมเส้น และไม่ได้มีความบาดหมางอะไรกัน

แต่ทันทีที่คู่แข่งพยายามจะฝืนเจาะเข้ามา แอชลีย์ ยังจะใช้ความเร็วเข้ากดดันและใช้ร่างกายเข้าปะทะอย่างไร้ปรานี ทำเอาอดีตเพื่อนร่วมทีมถึงกับอ่วม

“เขาไม่ได้เป็นคนของสนามนี้อีกต่อไปแล้ว” เปรู กระซิบกับโมดริชที่เส้นกลางสนาม “และเราเพิ่งจะเริ่มกันเอง”

นาทีที่ 37 โมดริชอีกแล้ว!

หลังจากพลิกบอลเร็วกลางสนาม เขาตักบอลข้ามหัวเมลเบิร์ก!

เปรู! เขาทะลุเข้าเขตโทษ แปบอลอย่างใจเย็น!

น่าเสียดายที่ติดเซฟโซเรนเซนตามสัญชาตญาณ!

อย่างไรก็ตาม...วิลลากำลังจะพังทลาย!

ใกล้จบครึ่งแรก เคาท์ใช้การเพรสซิงสูงบีบให้คู่แข่งทำพลาด ดร็อกบาตัดบอลได้ แล้วจ่ายออกข้าง...

โมดริชแทงบอลแนวทแยงอีกครั้ง!

คราวนี้เป็นเปรูที่ทะลุเข้าเขตโทษ!

ชิพด้วยซ้าย! ข้ามหัวผู้รักษาประตู!

...ลูกบอลกลิ้งเข้าประตูไป ชนเสาใน!

ลีดส์ ยูไนเต็ด 2 : 0 แอสตัน วิลลา!

นาทีที่ 43 ทั้งสนามระเบิดเสียงเชียร์อีกครั้ง เปรูคำรามก้องฟ้า ใบหน้าเปี่ยมด้วยพลังหนุ่มและความดุดัน!

นี่ไม่ใช่แค่ความยอดเยี่ยมของเด็กอายุ 16 ปี แต่เป็นคำประกาศชัยชนะอย่างสมบูรณ์แบบของ “ชุดโรเทชั่น” ลีดส์ ยูไนเต็ด!

“พวกเขาไม่ใช่ตัวสำรอง” ฉินชวนเอ่ยช้า ๆ ในห้องวีไอพี เสียงไม่ดังนัก แต่พอให้วิกตอเรียได้ยิน “พวกเขาก็คือลีดส์ ยูไนเต็ดเหมือนกัน”

กล้องตัดกลับมาที่สนาม และผู้ตัดสินเป่านกหวีดหมดครึ่งแรก

ประตูห้องแต่งตัวเปิดออก เบนิเตซลุกขึ้นยืนอย่างสงบนิ่ง และนักเตะทยอยเดินออกมา

จบครึ่งแรก นำอยู่สองประตู...

ลีดส์ ยูไนเต็ด ด้วยรายชื่อผู้เล่นที่แทบไม่มีตัวจริง ลงเล่นได้ตามมาตรฐานของทีมยักษ์ใหญ่

ประตูห้องแต่งตัวปิดลงเสียงดัง ปัง กลิ่นเหงื่อ เสียงหอบ และอะดรีนาลีนจากการทำประตูยังไม่จางหายไป

เบนิเตซไม่ปล่อยให้ทุกคนนั่งนานเกินไป เขาจิบน้ำแล้วผลักกระดานแทคติกออกมา

“2–0 ทำได้ดีมาก” เขาพูด น้ำเสียงมั่นคง “แต่ชั้นจะบอกอะไรให้นะ...พวกเขายังไม่ยอมแพ้หรอก”

เขามองไปที่คาร์ริก

“รักษาจังหวะไว้ ดึงเกมให้ช้า ตอนนี้พวกเขาจะเพรสสูงขึ้น และเราจะมีพื้นที่สวนกลับมากขึ้น”

จากนั้นเขามองไปที่ฮาร์กรีฟส์

“แม็คคานน์ได้จังหวะเติมเกมง่าย ๆ ไปสองสามครั้ง นายต้องเข้าไปขวางทางเขาให้เร็วกว่านี้”

ฮาร์กรีฟส์พยักหน้า ใส่สนับแข้งให้กระชับขึ้น

“โมดริช” เบนิเตซเว้นจังหวะ “วันนี้นายยอดเยี่ยมมาก เจาะทางขวาของพวกเขาต่อไป หลอกหน้าเท้าอีกสักสองสามที การ์ดเนอร์หลงแน่”

“ดร็อกบา, เคาท์” เขาเปลี่ยนเป้าสายตา “พวกนายทำให้เมลเบิร์กกับริดจ์เวลล์กลัวที่จะเข้าบอลแล้ว ครึ่งหลังใส่ความหนักเข้าไปอีก อย่าให้พวกเขาตั้งตัวได้”

“เปรู...” เขาหยุด น้ำเสียงอ่อนลงกว่าปกติ “นายเร็ว และนายแม่น ครึ่งหลังพวกเขาจะเล็งนายแน่ แต่นายต้องเชื่อใจเพื่อนร่วมทีมว่าจะส่งบอลไปในจุดที่นายต้องการที่สุด”

เปรูเม้มปากแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น

“ผมอยากยิงอีกสักลูกครับ”

“ดี”

เบนิเตซพยักหน้า แววตาคมกริบ

“จำไว้...แมตช์นี้คือลีก ไม่ใช่ลีกคัพ ไม่ใช่แชมเปียนส์ลีก แต่ทุกนัด เราต้องบอกคนอื่นว่า...”

“ลีดส์ ยูไนเต็ด ต่อให้เปลี่ยนคนเล่น ก็ยังชนะได้”

“พร้อมกันไหม?”

“พร้อมครับ!” นักเตะตอบรับเป็นเสียงเดียวกัน

“งั้นออกไปเล่นให้สวยงามกว่าเดิมซะ”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═