บทที่ 458 คุณติดค้างคำอธิบายกับผม

บทที่ 458 คุณติดค้างคำอธิบายกับผม

"เพื่อให้ผมทำงานถวายหัวให้คุณได้อย่างหมดห่วง คุณถึงกับกล้าเผาบ้านเด็กกำพร้า เพื่อตัดขาดความผูกพันทางใจของผมงั้นหรือ?"

"การกระทำต่ำช้าแบบนี้ คนที่มีความเป็นคนเขาทำกันได้ลงคอเหรอครับ?"

"หึๆ ดี... ดีมาก พวกแกทุกคนรวมหัวกันเล่นงานฉันสินะ?" เซียวว่านลี่หัวเราะด้วยความโกรธจัด

เขาชี้นิ้วไปที่เซียวฉี "เซียวฉี! ฉันไว้ใจแกขนาดนี้ แต่แกกลับทรยศฉัน? ถ้าไม่มีฉัน ป่านนี้แกก็ยังเป็นแค่สวะจากบ้านเด็กกำพร้า!"

"แกยอมหักหลังฉัน เพียงเพื่อผู้หญิงคนเดียวเนี่ยนะ?"

"เซียวฉีมิบังอาจครับ ผมเติบโตมาในบ้านเด็กกำพร้า ไฟไหม้ครั้งนั้นคร่าชีวิตผู้อำนวยการและเด็กๆ ไปกว่าสามสิบชีวิต"

เซียวฉีโค้งตัวลงต่ำ "ผู้อำนวยการคือผู้มีพระคุณ เปรียบเสมือนแม่บังเกิดเกล้าของผม ผมแค่ต้องการทวงความยุติธรรมให้ท่านและน้องๆ ที่ตายไป"

"ไฟไหม้บ้านเด็กกำพร้าหนานเฉิงครั้งนั้น... เป็นฝีมือท่านเซียวงั้นเหรอ?"

"น่าเวทนาเหลือเกิน เด็กทั้งนั้นเลยนะ"

"โหดเหี้ยมเกินคนจริงๆ"

"ดี! ดีมาก!" เซียวว่านลี่โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม

คนสนิทแปรพักตร์ ลูกหลานตีตัวออกห่าง พวกที่ไม่ได้เกิดจากเลือดเนื้อเชื้อไข เลี้ยงยังไงก็ไม่เชื่องจริงๆ

ต่อให้ทุ่มเทให้พวกมันมากแค่ไหน สุดท้ายพวกมันก็จะหาทางแว้งกัดเราจนได้

"เซียวว่านลี่ เรื่องพวกนี้ ช่วยอธิบายหน่อยสิครับ" เซียวเฉินกล่าวเสียงเนิบนาบ

"ตระกูลเซียวขยายอำนาจอย่างบ้าคลั่ง ไม่นึกเลยว่าความยิ่งใหญ่ทั้งหมด แลกมาด้วยการเหยียบย่ำซากศพของผู้อื่น"

"คำสอนของท่านปู่ทวด คุณคงลืมไปหมดสิ้นแล้วสินะ ทำตัวแบบนี้ยังมีหน้าไปพบท่านปู่ทวดในปรโลกอีกเหรอ?"

"หุบปาก! เซียวเฉิน รู้งี้ตอนนั้นฉันน่าจะสั่งคนจับแกถ่วงน้ำให้ตายๆ ไปซะ" เซียวว่านลี่จ้องเซียวเฉินเขม็ง

เขากัดฟันกรอด "ถ้าแกตายไปตั้งแต่ตอนนั้น วันนี้ก็คงไม่เกิดเรื่องบัดซบพวกนี้ขึ้น!"

"แสดงว่าคุณยอมรับแล้วสินะ?" เซียวเฉินยิ้มเยาะ "ไม่เห็นหัวญาติพี่น้อง ไร้ซึ่งคุณธรรม ตระกูลเซียวของคุณมีดีอะไรถึงมายืนอยู่จุดนี้ได้?"

"ฮ่าๆๆ แกคิดจริงๆ เหรอว่าลำพังพวกแกไม่กี่คน จะล้มฉันได้?" เซียวว่านลี่แค่นหัวเราะ

"ตระกูลเซียวของฉัน ไม่มีทางกลัวพวกปลาซิวปลาสร้อยอย่างพวกแกหรอก!"

เขาเบิกตากว้าง จ้องมองกลุ่มคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างอาฆาตมาดร้าย

แล้วชี้นิ้วกราดไปที่ทุกคน "พวกแก... จะต้องตายดีไม่ได้สักคน! จำไว้!"

"เซียวว่านลี่ หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ คุณยังมีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม?" เซียวเฉินถาม

"ฉันไม่มีอะไรจะพูด แต่พวกแกจะทำอะไรฉันได้?" เซียวว่านลี่ผายมือออกอย่างท้าทาย

เขาเริ่มสติแตก ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "เรื่องที่พวกแกพูดมาทั้งหมด มันคือเรื่องโกหกพกลม! ปั้นน้ำเป็นตัว!"

"พวกแกไม่มีทางทำอะไรฉันได้หรอก ฮ่าๆๆ ฉันอยากจะรู้นักว่าใครหน้าไหนกล้ามาตรวจสอบฉัน!"

"พ่อครับ พี่รองยังมาไม่ถึงเลยนะครับ" เซียวฉีเอ่ยเตือนสติ

"ใช่! เซียวเยว่เฉิง! ลูกชายฉัน! ฮ่าๆๆ ข้อกล่าวหาและหลักฐานทั้งหมดของพวกแก ต้องผ่านกระบวนการตรวจสอบก่อน"

เซียวว่านลี่หัวเราะร่า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "ฉันจะโทรตามลูกชายฉันเดี๋ยวนี้ ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าใครจะกล้าแตะต้องฉัน!"

เซียวเฉินมองเซียวว่านลี่ด้วยสายตาสังเวช "งั้นคุณก็รีบหน่อยเถอะครับ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวทีมตรวจสอบพิเศษจะมาถึงซะก่อน"

"ถึงตอนนั้น เกรงว่าใครหน้าไหนก็ช่วยคุณไม่ได้แล้ว"

"ขอบใจที่เตือน! เซียวเฉิน ฉันเคยให้โอกาสแกแล้ว" เซียวว่านลี่ชี้หน้าเซียวเฉิน

เขากัดฟันพูด "แต่แกไม่รู้จักรักษาโอกาสนั้นไว้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ต่อไปตระกูลเซียวจะไม่มีคนอย่างแก"

"ฉันจะทุ่มทรัพยากรทั้งหมดของตระกูลเซียว เพื่อจองล้างจองผลาญแกให้ถึงที่สุด!"

"ขอบคุณครับที่ให้เกียรติกันขนาดนี้" เซียวเฉินพนมมือทำท่าซาบซึ้งใจ

"หึๆ ตอนนี้ปีกกล้าขาแข็งแล้วนี่ จะให้ฉันมองข้ามคงไม่ได้แล้วสินะ" เซียวว่านลี่แสยะยิ้ม

"น่าเสียดายที่แกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง คอยดูเถอะ!"

เซียวว่านลี่กำลังจะกดโทรศัพท์หาลูกชาย แต่จังหวะนั้นเอง เซียวเยว่เฉิงก็เดินเข้ามาที่หน้าประตูพอดี

"เยว่เฉิง! ลูกมาแล้ว?" เซียวว่านลี่ดีใจเนื้อเต้น

เขาชี้ไปที่กลุ่มของเซียวเฉิน "พวกนี้มันคิดจะกบฏต่อตระกูลเซียว!"

"ดูสิ มันสร้างหลักฐานเท็จขึ้นมาใส่ร้ายพ่อ!"

"ใส่ร้ายพ่อไม่เป็นไร แต่ลูกกำลังรุ่งโรจน์ในหน้าที่การงาน เรื่องนี้จะกระทบชื่อเสียงลูกได้ ตอนนี้รีบแจ้งตำรวจจับพวกตัวป่วนพวกนี้ไปขังซะ!"

เซียวเยว่เฉิงไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงก้าวเท้าหนักๆ เดินตรงไปที่กลางห้องโถง

เขาหยุดยืนตรงหน้าเซียวว่านลี่ เงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นพ่อ

"เป็นอะไรไปเยว่เฉิง? ไม่ได้ยินที่พ่อพูดเหรอ?" เซียวว่านลี่เริ่มเก็บอาการไม่อยู่ น้ำเสียงเจือความโกรธ

ต่อหน้าธารกำนัล เขาต้องไว้หน้าลูกชายบ้าง เพราะตำแหน่งหน้าที่การงานของลูกค้ำคออยู่

แต่วันนี้เซียวเยว่เฉิงดูแปลกไปจากทุกที

"พ่อครับ" เซียวเยว่เฉิงเอ่ยปาก เขาโค้งคำนับเล็กน้อย แล้วก้มหน้าลง "วันนี้ผมมาเพื่อจะบอกพ่อว่า..."

"ผมได้ยื่นใบลาออกจากทุกตำแหน่งหน้าที่แล้วครับ ผมตั้งใจจะออกจากปักกิ่ง ไปใช้ชีวิตสันโดษในป่าเขา ไม่ยุ่งเกี่ยวกับทางโลกอีกต่อไป"

บรรยากาศในงานเงียบสงัดราวกับป่าช้า ทุกคนมองเซียวเยว่เฉิงด้วยความตกตะลึง แทบไม่เชื่อหูตัวเอง

เซียวเยว่เฉิงมีเส้นทางการงานที่รุ่งโรจน์ ผลงานโดดเด่นเป็นที่ประจักษ์

แถมมีข่าวลือหนาหูว่าเขากำลังจะได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นไปอีกขั้น ซึ่งถ้าเป็นจริง เขาจะกลายเป็นข้าราชการระดับสูงที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์

แต่เซียวเยว่เฉิง... กลับยอมทิ้งทุกอย่างที่ตัวเองมี เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?

"ท่านเซียวจะลาออกเหรอ? เขาบ้าไปแล้วเหรอ?"

"ไม่ใช่สิ ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่ๆ"

"ประกาศต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้ จะมีเบื้องหลังอะไรได้อีก?"

"ตระกูลเซียว... ถึงคราวล่มสลายแล้วสินะ"

เพียงครู่เดียว เสียงฮือฮาก็ดังกระหึ่มขึ้นทั่วทั้งงาน

ใครที่มีตาก็มองออกว่าตระกูลเซียวฟ้าถล่มแล้ว

ขนาดลูกชายแท้ๆ ยังกระโดดออกมาหักหน้าพ่อตัวเองแบบนี้ แสดงว่าเรื่องเลวร้ายที่เซียวว่านลี่ทำไว้ คงเป็นเรื่องจริงแน่นอน

คดีเลือดแต่ละคดี ฟังแล้วขนลุกซู่

เซียวว่านลี่ชี้หน้าเซียวเยว่เฉิง มือไม้สั่นระริก "แก... แก... ไอ้ลูกทรพี..."

เขาพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่า

บรรพบุรุษตระกูลเซียวแม้จะมีคุณงามความดีมากหลาย แต่ท่านปู่ทวดไม่ยึดติดลาภยศ ปฏิเสธเกียรติยศชื่อเสียงทั้งหมด

ท่านปู่ทวดเคยสอนไว้ว่า ลูกหลานจะมีบุญวาสนาหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับการกระทำของตนเอง ไม่ใช่มาเกาะกินบุญเก่าของบรรพบุรุษ

ทำให้ตระกูลเซียวพลาดโอกาสที่จะก้าวขึ้นมาเทียบชั้นกับสี่ตระกูลใหญ่

หลังจากท่านปู่ทวดสิ้นบุญ ปักกิ่งก็เข้าสู่ยุคแห่งความผันผวน

จนกระทั่งทุกอย่างสงบลง เซียวว่านลี่ถึงได้กอบกู้ตระกูลเซียวขึ้นมาใหม่ และขยายอำนาจอย่างบ้าคลั่ง

เรียกได้ว่า เซียวเยว่เฉิงเปรียบเสมือนครึ่งฟ้าของตระกูลเซียว

การที่เขาลาออกจากทุกตำแหน่ง ก็เท่ากับประกาศให้โลกรู้ว่า ตระกูลเซียวได้สูญเสียแขนข้างสำคัญไปแล้ว

เมื่อถึงเวลานั้น พวกที่จ้องจะรอเสียบก็จะแห่กันเข้ามารุมทึ้ง เพื่อแทนที่ตระกูลเซียวในปักกิ่ง

ฝันหวานของเซียวว่านลี่ที่จะนำตระกูลเซียวขึ้นเทียบชั้นสี่ตระกูลใหญ่ ก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

"พ่อครับ วันนี้ผมมาเพื่อจะบอกลาพ่อด้วยครับ" เซียวเยว่เฉิงประสานมือคารวะ

"แกแน่ใจนะ?" คำพูดของเซียวว่านลี่ลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น

"มู่เหอมาปักกิ่งแล้วครับ อีกไม่กี่วันเธอก็จะเดินทางกลับ"

"สิบห้าปีก่อน ผมพลาดโอกาสที่จะได้อยู่กับเธอ ครั้งนี้ผมไม่อยากพลาดอีกแล้ว ชีวิตคนเราจะมีเวลาสักกี่สิบห้าปีกันเชียว"

[จบตอน]