บทที่ 451 เราจะมีตระกูลเซียวที่สร้างขึ้นใหม่

ฮือออ ขอโทษค่าาา! 😭 แก้ไขตอนที่ 440-450 เสร็จแล้ว + แจกตอนอ่านฟรีเป็นการไถ่โทษ!

ทุกคนขาาา~ ไรท์มาสารภาพบาปค่ะ! 🙇‍♀️💦

พอดีว่าช่วงตอนที่ 440-450 ไรท์เบลอหนักมาก ทำให้แปลผิดพลาด เนื้อหาเพี้ยนไปไกลเลย แงงง ไรท์ขอโทษจริงๆ นะคะที่ทำให้งงกันไปหมด

ตอนนี้ไรท์แก้ตัวแล้วนะ! แก้เนื้อหาตอนที่ 440-450 ใหม่หมดแล้วค่ะ ถูกต้องตามต้นฉบับ 100% แล้ว รบกวนทุกคนแวะกลับไปอ่านใหม่หน่อยน้าาา

และเพื่อเป็นการง้อ... 🥺💖

ไรท์เปิดให้อ่านฟรีรวดเดียว ตั้งแต่ตอนที่ 451-460 ไปเลยค่าาา!!

ยกโทษให้เค้าด้วยนะ สัญญาจะตั้งใจปั่นงานให้ดีกว่าเดิมค่ะ รักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขอบคุณที่ยังไม่หนีไปไหนค่าา 🙏💕

-----------------------

บทที่ 451 เราจะมีตระกูลเซียวที่สร้างขึ้นใหม่

"ลูกจะสร้างตระกูลเซียวขึ้นมาใหม่? ตระกูลที่เป็นของลูกโดยสมบูรณ์?" เหวินอี้อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

คำพูดนี้ฟังดูบ้าบิ่น แต่เซียวเฉินมีความสามารถพอที่จะทำได้

เขามีต้นทุนและความสามารถที่จะทะนงตัว นี่คือความฝันที่คนทั่วไปไม่กล้าแม้แต่จะคิด

"เป็นของผม เป็นของแม่ เป็นของพ่อ เป็นของน้าเล็ก และเป็นของตระกูลเหวินด้วยครับ" เซียวเฉินหันกลับมามองแม่

"ตระกูลเซียวใหม่นี้ จะเป็นของพวกเราทุกคน"

เหวินอี้กางแขนออกสวมกอดลูกชาย น้ำตาแห่งความปลื้มปีติไหลริน "เสี่ยวเฉินของแม่ ลูกโตแล้วจริงๆ หลายปีมานี้แม่พลาดช่วงเวลาสำคัญของลูกไปมากเหลือเกิน แม่ขอโทษนะลูก"

"แม่ครับ ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกครับ ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเซียวว่านลี่ เราแค่รอพ่อกลับมา แล้วค่อยทำเซอร์ไพรส์ให้พ่อกันครับ" เซียวเฉินซบลงในอ้อมกอดของแม่

เหวินอี้พยักหน้า แต่น้ำตากลับไหลพรากยิ่งกว่าเดิม "เซียวกู้เฉิง เมื่อไหร่คุณจะกลับมา?"

"คุณกลับมาดูสิ ลูกของเราโตเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้แล้ว"

—---------------------------------------------------------------

ลึกเข้าไปในป่าดงดิบ มีหลุมศพใหม่เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งหลุม

เซียวกู้เฉิงและจางเจี้ยนยืนตากฝน จ้องมองหลุมศพนี้ด้วยความอาลัย

ต่อจากเพื่อนร่วมรบสองคนที่เสียชีวิตและฆ่าตัวตายไปก่อนหน้านี้ ในที่สุดเพื่อนที่ถูกพิษร้ายก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหว สิ้นใจไปอีกคน

เซียวกู้เฉิงแบมือออก ในฝ่ามือมีอินธนูชิ้นหนึ่ง เป็นอินธนูของเพื่อนร่วมรบคนนี้ พวกเขาอยู่เคียงข้างจนวาระสุดท้ายของชีวิตเพื่อน

"หัวหน้าครับ เสี่ยวเกาเป็นคนเซียงเฉิง คนบ้านเขาเชื่อว่าตายแล้วกระดูกต้องกลับคืนถิ่น"

จางเจี้ยนพูดเสียงสั่นเครือ "ไม่อย่างนั้นจะเป็นผีไร้ญาติ วิญญาณไม่ได้ไปผุดไปเกิด"

"ฉันสัญญากับทุกคนไว้แล้ว ว่าจะพาพวกเขากลับบ้าน ต่อให้ต้องตาย ก็ต้องเอากระดูกกลับไปฝังที่บ้านเกิดให้ได้" น้ำเสียงของเซียวกู้เฉิงหนักแน่นและทรงพลัง

เขายืดตัวตรง โค้งคำนับศพเพื่อนอย่างสุดซึ้ง แล้วหันหลังเดินมุ่งหน้าไปในทิศทางตรงกันข้าม

จางเจี้ยนรีบก้าวตามไปติดๆ

"เราต้องถอยกลับไปก่อน ข้อมูลในมือสำคัญที่สุด ทำภารกิจให้สำเร็จ แล้วเราค่อยกลับมารับพวกเขากลับบ้าน"

เสียงของเซียวกู้เฉิงดังก้องท่ามกลางสายฝนในป่าดิบชื้น ฟังดูมั่นคงและเด็ดเดี่ยว

—------------------------------------------------------------------

ณ ปักกิ่ง ในห้องส่วนตัวของร้านอาหารเสฉวนบรรยากาศดี

เซียวเฉินดื่มชาหมดไปหนึ่งกาแล้ว แต่คนที่นัดไว้ก็ยังไม่โผล่มา

เวินหวั่นเป็นคนบอกว่ามีคนอยากเจอเขา เขาเลยลองมาตามนัด

อีกฝ่ายเป็นใครเขาก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าน้าเล็กบอกว่าคนคนนี้ช่วยเขาได้

ขณะที่กำลังจะโทรหาเวินหวั่นเพื่อบอกว่าเขาไม่รอแล้ว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

จากนั้นชายรูปร่างผอมเพรียว สวมสูทเรียบกริบ ท่าทางสุภาพนุ่มนวลก็เดินเข้ามา

เขาโค้งให้เซียวเฉินเล็กน้อย แล้วยิ้มบางๆ "เสี่ยวเฉิน ขอโทษที่ให้รอนานนะ"

ผู้มาใหม่ไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือเซียวฉี แถมรอยยิ้มบนใบหน้ายังดูเป็นมิตรจนน่าประหลาดใจ ทำให้เซียวเฉินเริ่มสงสัย

"คุณเป็นใคร?"

"ฉันแซ่เซียวเหมือนกัน ชื่อเซียวฉี" เซียวฉีเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามเซียวเฉิน

"เซียวฉี?" แววตาของเซียวเฉินเปลี่ยนเป็นระแวดระวังทันที "ลูกบุญธรรมของเซียวว่านลี่?"

"ถูกต้อง ถ้าลำดับญาติแล้ว นายควรเรียกฉันว่าอาเหมือนกันนะ" เซียวฉียังคงรอยยิ้มไว้

"ขอโทษที ผมไม่ใช่คนตระกูลเซียว" เซียวเฉินยิ้มเยาะ

ที่เขาเรียกเซียวเยว่เฉิงว่าอา เพราะคนนั้นมีสายเลือดเดียวกันจริงๆ

แถมเซียวเยว่เฉิงยังเลือกข้างเขา แต่กับไอ้หมอนี่ เซียวฉี คงไม่คู่ควรกับคำคำนี้

ข้อแรก เพราะมันเป็นคนของเซียวว่านลี่ พูดให้ชัดๆ ก็คือสุนัขรับใช้ของเซียวว่านลี่ดีๆ นี่เอง

ข้อสอง เซียวเฉินไม่รู้จักมัน

"อย่าเพิ่งตั้งป้อมเป็นศัตรูกันขนาดนั้นสิ" เซียวฉียิ้ม "เราไม่ใช่ศัตรูกันหรอก"

"เซียวว่านลี่ไว้ใจคุณมาก ยิ่งกว่าลูกแท้ๆ ของตัวเองเสียอีก" เซียวเฉินย้อน "แล้วเราจะไม่ใช่ศัตรูกันได้ยังไง?"

เซียวฉีไม่ได้ตอบโต้เขามองไปที่ประตู

ประตูเปิดออก ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอคือเจ้าของร้านนี้

เธอยิ้มให้เซียวฉี "มาแล้วเหรอ?"

"มาแล้ว นี่เพื่อนสนิทที่สุดของฉันเอง จัดเมนูเด็ดๆ มาให้หน่อยนะ" เซียวฉียิ้มตอบ

"ได้เลยค่ะ" หญิงสาวจ้องมองเซียวฉี สายตาของทั้งคู่หวานเชื่อมจนแทบจะละลาย

ไม่ต้องถามก็รู้ ดูแค่นี้เซียวเฉินก็ดูออกว่าสองคนนี้เป็นคู่รักกัน

เพียงแต่ผู้หญิงคนนี้หน้าตาธรรมดา ไม่ได้สวยจัด แต่ดูแล้วสบายตา

พอผู้หญิงคนนั้นออกไป เซียวฉีก็รินชาให้เซียวเฉิน "นั่นเมียฉันเอง ปกติฉันไม่พาใครมาร้านนี้หรอก"

"ยกเว้นคนที่ฉันไว้ใจจริงๆ"

"ผมเนี่ยนะ คนที่คุณไว้ใจจริงๆ?" เซียวเฉินรู้สึกตลกสิ้นดี "เราเป็นศัตรูกันชัดๆ"

"เซียวเฉิน อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจ" เซียวฉียิ้ม "ตอนที่นายไปเอาแฟ้มหลักฐานของเฉินชิงซานมา นายไม่ได้เจออุปสรรคอะไรเลยใช่ไหม?"

"คุณกำลังจะบอกว่า เป็นเพราะคุณปล่อยผ่านงั้นสิ?" เซียวเฉินจ้องหน้าเขา

"ถูกต้อง นั่นแค่ข้อแรก ข้อสอง ฉันรายงานเซียวว่านลี่ว่าหลักฐานพวกนั้นถูกทำลายไปแล้ว" เซียวฉีกล่าว "ทำให้เซียวว่านลี่ตายใจ นี่ก็ถือว่าฉันช่วยนายทางอ้อมแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ถ้าคุณจะพูดแบบนั้น มันก็ใช่อยู่หรอก" เซียวเฉินพยักหน้าช้าๆ "แล้วมีอะไรอีก?"

"ยังมีอีก เซียวว่านลี่ไว้ใจฉันมาก เขาเป็นคนระแวงสูง ถ้าไม่ใช่เพราะฉันคอยกลบเกลื่อนให้ ป่านนี้เขารู้ตัวแล้วว่านายกำลังสืบเรื่องเขาอยู่"

เซียวเฉินจ้องเซียวฉีเขม็ง แม้ในใจจะยังมีข้อกังขา แต่เขาก็มั่นใจแล้วว่าสิ่งที่หมอนี่พูดมาน่าจะเป็นความจริง

แต่การที่หมอนี่มาหาเขา ต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงแน่ๆ

จังหวะนั้นเอง พนักงานเสิร์ฟก็นำอาหารทานเล่นมาเสิร์ฟ

"ลองชิมดู เมนูยำเย็นฝีมือเมียฉันเอง" เซียวฉีเชิญชวน เขาหยิบตะเกียบคีบเข้าปากก่อนเป็นคนแรก

เซียวเฉินรู้ว่าเขาทำเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ

เซียวเฉินจึงพยักหน้า แล้วลองคีบมาชิมคำหนึ่ง

"ใช้ได้ รสชาติจัดจ้านกรุบกรอบ ภรรยาคุณเป็นคนเสฉวนสินะ? มีแต่ที่นั่นแหละที่ทำยำรสชาติแบบนี้ได้" เซียวเฉินวางตะเกียบลง

"ใช่ เราจักกันมาตั้งแต่เด็ก" เซียวฉีพยักหน้า

"รู้จักกันในบ้านเด็กกำพร้า?" เซียวเฉินถามดักคอ

"ใช่ รู้จักกันในบ้านเด็กกำพร้า" แววตาของเซียวฉีไหววูบแปลกๆ

"คุณไม่ใช่คนเสฉวน ดังนั้นถ้าบอกว่ารู้จักกันตั้งแต่เด็ก ก็มีแต่บ้านเด็กกำพร้าเท่านั้นแหละ เพราะเซียวว่านลี่ไปรับคุณมาจากบ้านเด็กกำพร้า" เซียวเฉินยิ้ม

"นายฉลาดมาก" เซียวฉีมองเซียวเฉินด้วยสายตาชื่นชม "มิน่าล่ะ เซียวว่านลี่ถึงได้กลัวนายนัก"

"เขากลัวผม เพราะเขาทำเรื่องชั่วไว้เยอะ จิตใจเลยไม่สงบต่างหาก" เซียวเฉินกล่าวเรียบๆ

"เซียวว่านลี่ทำเรื่องชั่วไว้เยอะจริงๆ ทำร้ายคนมานับไม่ถ้วน" เซียวฉียิ้มเยาะ "อย่างเมียฉัน... เธอก็เป็นคนที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง"

"ฝีมือเซียวว่านลี่?" เซียวเฉินเข้าใจทันที

"ใช่ ฝีมือเซียวว่านลี่" เซียวฉียกชาขึ้นจิบ สีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์

[จบตอน]