บทที่ 103 เซียวเฉินโดนทัวร์ลง

บทที่ 103 เซียวเฉินโดนทัวร์ลง

ใบหน้าของนางเซียวเขียวคล้ำ บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แสดงให้เห็นว่าอารมณ์ของเธอกำลังพุ่งพล่านถึงขีดสุด

เมื่อครู่นี้ เธอกำลังเดินช็อปปิ้งกับแก๊งคุณนายไฮโซ และกำลังคุยอวดเรื่องผลการเรียนของลูกชาย

เธอกำลังโม้ด้วยความภาคภูมิใจว่าเซียวเฉินลูกชายคนโตสอบได้ที่หนึ่งของเมือง ส่วนลูกคนรองก็ติดท็อปสามสิบ

แต่ยังไม่ทันจะโม้จบ เพื่อนในกลุ่มก็ไถมือถือไปเจอคลิปข่าวฉาวที่เซียวเฉินแอบดูผู้หญิงอาบน้ำเด้งขึ้นมาพอดี

วงสนทนาของคุณนายไฮโซก็เหมือนสนามรบอยู่แล้ว พอมีประเด็นฉาวโฉ่ เหล่าคุณแม่จอมปลอมต่างก็พากันพูดจาเหน็บแนมแดกดันเธอสนุกปาก

พอเดินออกมาจากห้างสรรพสินค้า บังเอิญเห็นเซียวเฉินเดินออกมาจากโรงแรมข้างๆ พอดี เธอจึงระเบิดอารมณ์ใส่เขาอย่างที่เห็น

"คุณน้าจะทำอะไรครับ? น้องเซียว เป็นอะไรไหม?" หวูจื่อชงกับเพื่อนๆ รีบเข้ามาขวางไว้

"ไม่เป็นไรครับ แค่แผลถลอก" เซียวเฉินลูบแก้มตัวเอง เลือดไม่ออก แต่ผิวหนังถลอกจนแสบซ่าน

เขาจ้องมองแม่บังเกิดเกล้าด้วยสายตาเย็นชา ตอนนี้ผู้ดีตระกูลฉินผู้สูงส่ง ไม่มีมาดเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว สภาพไม่ต่างอะไรกับหญิงบ้าสติแตก

"ไอ้ขยะ! ไอ้คนไร้ค่า! ฉันไม่น่าคลอดแกออกมาเลย! ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่เคยภูมิใจในตัวแก!"

นางเซียวระบายอารมณ์ที่บิดเบี้ยวออกมาอย่างกราดเกรี้ยว ดูเหมือนคนควบคุมสติไม่อยู่

"จุ๊ๆๆ... นี่หรือครับคุณหนูตระกูลฉิน ผู้ดีตีนแดงที่ชอบอวดอ้างว่ามาจากตระกูลบัณฑิตทรงเกียรติ ไม่นึกเลยว่าจะมีมุมตลาดล่างแบบนี้ด้วย เปิดหูเปิดตาผมจริงๆ"

เซียวเฉินแค่นหัวเราะ "ดูสภาพคุณตอนนี้สิครับ ต่างอะไรกับคนบ้าบ้าง?"

สำหรับแม่คนนี้ เซียวเฉินไม่มีความผูกพันหลงเหลืออยู่อีกแล้ว

แม้เมื่อก่อนเขาจะเคยโหยหาความรักจากเธอ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเกลียดชังที่รุนแรง

ความเกลียดชังชนิดที่ปิดไม่มิด สายตาที่มองมาเหมือนอยากให้เขาตายไปซะเดี๋ยวนั้น

เขาไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงเกลียดเขาเข้ากระดูกดำขนาดนี้ แต่ความประทับใจที่มีต่อแม่คนนี้ แย่ยิ่งกว่าที่มีต่อสองพี่น้องเซียวเหยียนเซียวเชี่ยนเสียอีก

"หุบปากนะ! ไอ้สวะ! ไอ้โรคจิต! ฉันคลอดลูกแบบแกออกมาได้ยังไง?" นางเซียวกรีดร้องโหยหวนจนเสียงแหบแห้ง

"แกกล้าทำเรื่องบัดสีแบบนี้ได้ยังไง? แกเอาหน้าฉันไปไว้ที่ไหน? แกทำลายชื่อเสียงฉันป่นปี้หมดแล้ว!"

"งั้นคุณก็ไปตายสิครับ" เซียวเฉินพูดออกมาหน้าตาเฉย "ถ้าคุณตายไปซะ ปัญหาก็จบ คุณจะได้ไม่ต้องมาทนเห็นหน้าผมให้รำคาญใจ ไม่ต้องคอยแคร์สายตาคนรอบข้าง ดีไหมล่ะ?"

"แก... แกหุบปากเดี๋ยวนี้..." หน้าของนางเซียวเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ

"ฮ่าๆ มีลูกชายอย่างผม เป็นจุดด่างพร้อยในชีวิตอันแสนเพอร์เฟกต์ของคุณสินะ?" เซียวเฉินหัวเราะเยาะ "คนแสนดีที่วางท่าสูงส่งอย่างคุณ แต่ลูกชายกลับทำเรื่องบัดสี"

"นี่มันเป็นความล้มเหลวทางการสั่งสอนลูกของคุณหรือเปล่าครับ?"

"เซียวเฉิน..." นางเซียวตัวสั่นเทิ้ม อาการเริ่มดูไม่ปกติ

คำพูดของเซียวเฉินแทงใจดำเข้าอย่างจัง ราวกับจะคว้านหัวใจเธอออกมา

"พอเถอะเซียวเฉิน รีบไปกันเถอะ" หวูจื่อชงเห็นท่าไม่ดี กลัวว่าเซียวเฉินจะพูดยั่วจนแม่เขาช็อกตายคาที่ จึงรีบลากตัวเขาออกมา

นางเซียวทรุดฮวบลงกับพื้น เอามือกุมหน้าอก หายใจหอบถี่แรงเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่ง ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังตั้งสติไม่ได้

"คุณ! เป็นอะไรไป?" เซียวหย่วนเหอวิ่งตามออกมา เห็นภรรยานั่งกองอยู่กับพื้นก็ตกใจ รีบเข้าไปประคอง

"ตาย... ไอ้สารเลวนั่น... มันสมควรตาย..." นางเซียวคำรามในลำคอ

"ใจเย็นๆ คุณ สงบสติอารมณ์ก่อน โรคของคุณห้ามเครียดนะ"

เซียวหย่วนเหอรีบกดโทรศัพท์เรียก 120 ทันที "ฮัลโหล! ภรรยาผมอาการกำเริบครับ เธอเป็นโรคไบโพลาร์ชนิดเฉียบพลัน... ครับ... อยู่ที่ถนนหนานตู..."

ในเงามืด มีใครบางคนแอบบันทึกภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ไว้เงียบๆ

...

ทันทีที่เซียวเฉินกลับมาถึงโรงเรียน ซูเสี่ยวก็รีบพาเขาไปที่ห้องผู้อำนวยการ

ผู้บริหารโรงเรียนอยู่กันครบ ข่าวในโลกออนไลน์กำลังลุกลามบานปลายอย่างหนัก

"เซียวเฉิน เธอไม่ต้องกดดันนะ คนบริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์" ผู้อำนวยการหลี่เจิ้นพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ทางโรงเรียนจะรับหน้าเสื่อเอง เธอมีหน้าที่แค่ตั้งใจทบทวนบทเรียน เตรียมตัวแข่งก็พอ"

"ขอบคุณครับท่าน ผอ. เรื่องพวกนี้ไม่มีผลกระทบกับผมหรอกครับ" เซียวเฉินตอบ "โรงเรียนไม่ต้องลำบากหรอกครับ เรื่องส่วนตัวของผม ผมจัดการเองได้"

"เซียวเฉิน นี่ไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวของเธอนะ" หัวหน้าฝ่ายปกครองหวงแย้งขึ้น "ชื่อเสียงของเธอกับโรงเรียนมันผูกติดกันอยู่"

"โรงเรียนถงฟางของเราถึงจะไม่ใช่โรงเรียนดังระดับท็อป แต่เรายึดมั่นในความยุติธรรมต่อนักเรียนทุกคน"

"ขอบคุณครับหัวหน้าหวง ผมทราบดีครับ ตอนนี้ผมได้ติดต่อทนายเพื่อฟ้องร้องบริษัทเฉิงเจียงคัลเจอร์มีเดียและจ้าวมั่งมั่งแล้วครับ" เซียวเฉินชี้แจง

"ผมจะไม่ยอมให้เรื่องนี้มาทำลายชื่อเสียงของผม และจะไม่ยอมให้โรงเรียนต้องมัวหมอง ทองแท้ไม่กลัวไฟครับ"

"ดีมาก ทางเราจะรีบติดต่อไปทางเฉิงเจียงมีเดีย เพื่อประท้วงและเรียกร้องให้พวกเขาลบคลิปพร้อมขอโทษ นี่มันจงใจสร้างข่าวเท็จชัดๆ" หลี่เจิ้นลุกขึ้นยืน

"ขอบคุณท่าน ผอ. และอาจารย์ทุกท่านที่เป็นห่วงครับ ผมจะไม่ทำให้ผิดหวัง" เซียวเฉินลุกขึ้นโค้งคำนับอาจารย์ทุกคน

"ท่าน ผอ. ครับ! หัวหน้าหวง! แย่แล้วครับ! มีคนส่งพวงหรีดมาที่โรงเรียนเต็มเลยครับ!"

ยามหน้าประตูวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้อง

"ใครส่งมา?" หัวหน้าหวงขมวดคิ้ว

"หลายคนเลยครับ มากันสามสิบสี่สิบพวง!" ยามหอบหายใจแฮกๆ "ทั้งหมด... จ่าหน้าถึงเซียวเฉินครับ"

"ไปดูกัน!" หลี่เจิ้นหน้าเครียด เขารู้ดีว่าถ้ากระแสโซเชียลจุดติดแล้ว มันจะรุนแรงขนาดไหน

ที่หน้าประตูโรงเรียน พวงหรีดถูกวางเรียงรายเป็นแถวยาว

นักเรียนมุงดูกันเต็มไปหมด

ข้อความบนพวงหรีดเขียนด่าทอด้วยถ้อยคำรุนแรง ทั้ง "ไอ้โรคจิต" "ไอ้วิตถาร" "เดนมนุษย์"

พนักงานส่งของกำลังยืนรอให้เซียวเฉินเซ็นรับของ

"ผมต้องการข้อมูลผู้ส่งของพวงหรีดพวกนี้ทั้งหมด" เซียวเฉินเดินเข้าไปหาพนักงาน

"ให้ไม่ได้ครับ ผมมีหน้าที่แค่มาส่ง น้องเซ็นรับก็พอ" พนักงานขนส่งที่ขับรถบรรทุกพวงหรีดมาเต็มคันรถ ยื่นใบส่งของให้

"ข้อแรก การส่งพัสดุต้องระบุตัวตนผู้ส่ง ข้อสอง ตอนนี้ผมกำลังโดนคุกคามและกลั่นแกล้ง ผมต้องการรวบรวมหลักฐานเพื่อฟ้องร้อง"

เซียวเฉินเสียงแข็ง "ถ้าคุณไม่ให้ข้อมูลผู้ส่ง ผมจะฟ้องร้องบริษัทขนส่งของคุณในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด"

"ผมก็แค่คนส่งของ น้องจะมาหาเรื่องผมทำไม?" พนักงานเริ่มโวยวาย

"ได้ครับ บริษัทเหลียนอวิ๋นส่งด่วนใช่ไหม? เดี๋ยวทนายผมจะติดต่อไป" เซียวเฉินตัดบท

"เฮ้ยๆ น้อง... โอเคๆ เดี๋ยวผมโทรถามหัวหน้าศูนย์ให้" พนักงานเห็นท่าทางเอาจริงของเซียวเฉินก็เริ่มกลัว ยอมถอยแต่โดยดี

"ท่าน ผอ. ครับ รบกวนช่วยเก็บพวงหรีดพวกนี้ไว้เป็นหลักฐานให้ผมหน่อยนะครับ ทนายผมกำลังดำเนินเรื่องฟ้องด่วนอยู่" เซียวเฉินหันไปบอกหลี่เจิ้น

"ได้ เซียวเฉินมีอะไรให้ช่วยบอกได้เลย หัวหน้าหวง ติดต่อผู้รับผิดชอบของเฉิงเจียงมีเดีย นัดมาคุยกันเดี๋ยวนี้" หลี่เจิ้นสั่งการ

"แยกย้าย! เข้าเรียนได้แล้ว! ไม่มีอะไรให้ดู!" หัวหน้าหวงตะโกนไล่นักเรียนที่มุงดูอยู่

"ช่วงนี้อาจจะมีเรื่องวุ่นวายอีกเยอะ ผมขออนุญาตหยุดเรียนสักพักนะครับ จะได้ไม่สร้างความเดือดร้อนให้โรงเรียน" เซียวเฉินขอลา

"อืม ก็ดี กลับไปทบทวนหนังสือที่บ้านนะ มีตรงไหนไม่เข้าใจเดี๋ยวให้ครูไปสอนให้ที่บ้าน" หลี่เจิ้นอนุมัติ

"ขอบคุณครับ" เซียวเฉินยิ้ม แล้วเดินกลับไปเก็บของที่ห้องเรียน

ตอนนี้เป็นเวลาพักเบรกร่างคลาส พอเห็นเซียวเฉินเดินเข้ามาเก็บของ สายตาของเพื่อนทุกคนก็จับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว

เรื่องวุ่นวายเมื่อไม่กี่วันก่อนก็ลือกันให้แซ่ดอยู่แล้ว

แต่นึกไม่ถึงว่าเรื่องจะบานปลายขนาดนี้ เสียงซุบซิบจึงดังระงมไปทั่วห้อง