บทที่ 15 คุณย่ามาหา

บทที่ 15 คุณย่ามาหา

"ไม่ผิดแน่ นี่คือภาพซ้อนภาพ"

ท่านผู้เฒ่าซ่งพรมน้ำลงบนภาพวาด ก่อนจะใช้คีมคีบกระดาษชั้นบนออกอย่างระมัดระวัง

และแล้ว... ภายในชั้นกระดาษที่ซ่อนอยู่ ก็ปรากฏตัวอักษรพู่กันอีกชุดหนึ่งเด่นชัดขึ้นมา

"นี่... นี่คือบทคัดลอกคัมภีร์สัทธรรมปุณฑริกสูตร ฝีมือของ 'อู๋ชางซั่ว' จิตรกรเอกแห่งปลายราชวงศ์ชิง"

ซ่งอวิ๋นหมิงหยิบแผ่นกระดาษที่ถูกลอกชั้นบนออกแล้วขึ้นมาพิจารณาด้วยสีหน้าตื่นเต้น

"เป็นลายมือของอู๋ชางซั่วจริงๆ ด้วย ยินดีด้วยครับท่านซ่ง" พ่อบ้านกล่าวแสดงความยินดี

"นึกไม่ถึงว่าจะเป็นของดีขนาดนี้ ซื้อมาแค่สามพันเองเหรอ?"

"ภาพนี้มีมูลค่าเท่าไหร่กัน?"

"ประเมินดูแล้ว อย่างต่ำต้องมีสี่แสนหยวน"

"ฮ่าๆๆ จื่อเหยียนตาถึงจริงๆ หมิงฮุย... พวกเธอนี่เลี้ยงลูกสาวได้ดีจริงๆ"

ชั่วขณะนั้น คำชื่นชมจากบรรดาญาติมิตรต่างหลั่งไหลเข้ามา พ่อแม่ของซ่งจื่อเหยียนต่างก็ยิ้มหน้าบานด้วยความภาคภูมิใจ

เมื่อเห็นซ่งจื่อเหยียนกลายเป็นดาวเด่นของงาน โจวเจ๋อก็กระทืบเท้าด้วยความเจ็บใจ แล้วเดินเลี่ยงไปอีกทางอย่างเงียบๆ

"จื่อเหยียน หลานไปได้ภาพนี้มาจากไหน?" ซ่งอวิ๋นหมิงเอ่ยถาม

"คุณปู่คะ เรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ..." ซ่งจื่อเหยียนเล่ารายละเอียดให้ฟัง

"เพื่อนของหลานนี่เสือซุ่มมังกรซ่อนจริงๆ (คนมีคมในฝัก) เสียแรงที่ปู่เคยคิดว่าโรงเรียนมัธยมถงฟางเป็นแค่โรงเรียนธรรมดาๆ"

ท่านผู้เฒ่าซ่งเอ่ยปากชมไม่ขาดปาก "ถ้ามีโอกาส พาเพื่อนคนนั้นมาแนะนำให้ปู่รู้จักหน่อยนะ"

"ได้ค่ะคุณปู่" ซ่งจื่อเหยียนยิ้มแก้มปริ "คุณปู่ชอบไหมคะ?"

"ชอบสิ ชอบมากๆ เลยล่ะ ฮ่าๆๆ นี่เป็นของขวัญที่ปู่ชอบที่สุดในวันนี้เลย" ซ่งอวิ๋นหมิงหัวเราะร่าอย่างมีความสุข

ดวงตาของซ่งจื่อเหยียนหยีโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว วันนี้เธอมีความสุขเหลือเกิน

...

ในช่วงพักเบรก ขณะที่เซียวเฉินกำลังก้มหน้าก้มตาแก้โจทย์คณิตศาสตร์อยู่นั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

"เฉินเฉินหลานยาย อยู่ห้องนี้หรือเปล่าลูก?"

เซียวเฉินเงยหน้าขวับทันควัน ภาพที่ปรากฏแกสายตาผ่านบานหน้าต่างคือใบหน้าอันแสนอบอุ่นและเมตตา

หญิงชราวัยเจ็ดสิบปี ผมสีดอกเลาถูกหวีเก็บเรียบร้อย แม้เสื้อตัวนอกจะเก่าจนสีซีดจางแต่ก็ซักรีดมาอย่างสะอาดสะอ้าน

"คุณย่า?" เซียวเฉินอุทานด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจ เขาทิ้งปากกาแล้ววิ่งถลันออกจากห้องเรียนทันที

คุณย่า... คือญาติเพียงคนเดียวในโลกใบนี้ที่เขารัก

นับตั้งแต่ย้ายไปอยู่บ้านตระกูลเซียว เขาได้คุยโทรศัพท์กับย่าแค่สัปดาห์ละครั้ง คำนวณดูแล้วก็เป็นเวลาครึ่งปีที่ไม่ได้เจอหน้ากัน

เขากุมมือคุณย่าไว้แน่น ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว น้ำเสียงสั่นเครือ "คุณย่า... มาได้ยังไงครับ?"

"ยายมาตรวจร่างกายที่เมืองเจียงเฉิงน่ะ ก็เลยแวะมาหาหลาน" คุณย่าอู๋จับมือเซียวเฉินพลิกดูซ้ายขวา

สุดท้ายมือที่เหี่ยวย่นคู่นั้นก็ยกขึ้นลูบใบหน้าของเซียวเฉินเบาๆ "เฉินเฉิน... หลานผอมลงนะลูก"

ใบหน้าของหญิงชราเต็มไปด้วยความรักใคร่สงสาร "อยู่กับพ่อแม่ สุขสบายดีไหมลูก?"

เซียวเฉินได้แต่ส่ายหน้า น้ำตาไหลพรากไม่หยุด "คุณย่า... ผมสบายดีครับ"

"เฉินเฉิน ยายซื้อรองเท้าผ้าใบมาให้ ลองใส่ดูซิว่าพอดีไหม" คุณย่าอู๋วางสัมภาระในมือลง เปิดกล่องรองเท้าออกมา

ข้างในเป็นรองเท้าผ้าใบยี่ห้อธรรมดา ราคาอย่างมากก็แค่หนึ่งถึงสองร้อยหยวน

เซียวเฉินพยักหน้า รีบถอดรองเท้าคู่เก่าออกแล้วสวมคู่ใหม่ทันที ลองขยับเท้าดู ไม่เล็กไม่ใหญ่ พอดีเป๊ะ

"คุณย่าครับ พอดีเลย" เซียวเฉินกระโดดเหยาะๆ ให้ดู แล้วคล้องแขนคุณย่า ยิ้มออกมาจากใจจริง

รองเท้าแบรนด์เนม AJ ที่เซียวเหยียนเอามาให้เมื่อวาน เขาไม่อยากแม้แต่จะปรายตามอง

แต่รองเท้าที่คุณย่าซื้อให้คู่นี้ เขาเห็นค่าดั่งสมบัติล้ำค่า

ความรักความผูกพันระหว่างเขากับย่า ไม่ใช่สิ่งที่วัตถุเงินทองจะมาวัดค่าได้

นี่เป็นรอยยิ้มแรกในรอบครึ่งปีที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจเขาจริงๆ

"พอดีก็ดีแล้วลูก เฉินเฉิน... หลานรีบกลับไปเรียนเถอะ ยายได้เห็นหน้าหลานก็ดีใจแล้ว เดี๋ยวต้องรีบไปขึ้นรถกลับบ้านนอก" คุณย่าอู๋เขย่งปลายเท้า ลูบศีรษะหลานชาย

เซียวเฉินย่อตัวลง ให้มือที่หยาบกร้านและเหี่ยวย่นนั้นลูบหัวเขา เหมือนตอนที่เขายังเป็นเด็ก

"คุณย่าครับ... ย่าอย่ากลับไปเลยนะ อยู่ที่นี่กับผมเถอะครับ" เซียวเฉินกุมมือย่าไว้แน่น

"คงไม่ได้หรอกลูก ยายไม่มีที่พักที่นี่ ขืนอยู่ไปจะลำบากเปล่าๆ ใจจริงยายก็อยากอยู่ดูแลหลานนะ"

สีหน้าของคุณย่าอู๋ฉายแววอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากไปเช่นกัน

"คุณย่าครับ ตอนนี้ผมหาเงินได้แล้ว ย่าไปพักที่โรงแรมก่อนนะ เดี๋ยวผมจะลาครูไปหาเช่าบ้าน" เซียวเฉินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ผมคิดถึงซาลาเปาไส้ดอกฮว๋ายฝีมือย่า แล้วก็อยากกินเกี๊ยวไส้ผักจี้ไช่ที่ย่าขุดมาทำให้กิน... ย่าครับ อย่าไปเลยนะ"

เซียวเฉินเป็นห่วงย่าจริงๆ ที่เขายอมย้ายมาเจียงเฉิงก็เพราะย่าสุขภาพไม่ดี

และเพราะแม่ของเขาไม่ชอบย่า แม้ตระกูลเซียวจะร่ำรวย แต่กลับปล่อยให้หญิงชราอาศัยอยู่อย่างโดดเดี่ยวในชนบท

ตอนนี้ท่านอายุมากแล้ว เซียวเฉินอยากให้ท่านอยู่ใกล้สายตาเพื่อจะได้ดูแล

"คุณย่าอู๋! สวัสดีค่ะ มาได้ยังไงคะเนี่ย?" ซ่งจื่อเหยียนวิ่งเข้ามาสมทบ

"เอ่อ... ยายมาเยี่ยมเจ้าเฉินน่ะจ้ะ แล้วหนูคือ?" คุณย่าอู๋มองซ่งจื่อเหยียนด้วยความสงสัย

ท่านไม่รู้จักเด็กสาวคนนี้ แต่ทำไมเธอถึงรู้แซ่ของท่าน?

"หนู... หนูเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเซียวเฉินค่ะ หนูเคยเห็นรูปคุณย่าในอัลบั้มรูปของเขา" ซ่งจื่อเหยียนรีบหาข้ออ้างแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ

สิบปีผ่านไป คุณย่าจำเธอไม่ได้หรอก ตอนนั้นเธอเพิ่งแปดขวบเอง

ตอนนี้โตเป็นสาวสะพรั่งขนาดนี้แล้ว

"อ๋อ... จ้ะๆ สวัสดีนะลูก" คุณย่าอู๋ยิ้มทักทายอย่างใจดี

"เซียวเฉิน ให้คุณย่าอยู่ต่อเป็นความคิดที่ดีมากเลยนะ เดี๋ยวฉันช่วยนายหาบ้านเช่าเอง" ซ่งจื่อเหยียนรีบสนับสนุน "ผักนึ่งฝีมือคุณย่าอู๋อร่อยสุดยอด ฉันก็อยากกินเหมือนกัน"

"เธอเคยกินด้วยเหรอ?" เซียวเฉินถามอย่างจับผิด

"อ๊ะ... คือ... ก็นายเคยเล่าให้ฟังไง นายบอกว่าผักนึ่งฝีมือคุณย่าอร่อยมาก ฉันก็เลยอยากลองชิมบ้าง"

ซ่งจื่อเหยียนสะดุ้งโหยง เกือบหลุดความลับไปแล้ว

เธอตระหนักได้ว่าถ้าให้เซียวเฉินรู้ความจริงตอนนี้ เขาอาจจะยังรับไม่ได้

งั้นปิดไว้ก่อนแล้วกัน... ช่วงเวลาครึ่งเดือนที่เคยไปอาศัยอยู่กับเซียวเฉินตอนเด็ก รสชาติผักนึ่งฝีมือคุณย่ายังติดตราตรึงใจจนเธอคิดถึง

"คุณย่าครับ อยู่ต่อนะครับ วางใจเถอะ ผมโตแล้ว"

เซียวเฉินบีบมือคุณย่าแน่น "ถ้าย่าอยู่ ผมจะได้ดูแลย่าด้วย"

"ก็ได้ๆ" เมื่อเห็นหลานชายเว้าวอนด้วยความจริงใจ คุณย่าอู๋จึงใจอ่อนยอมตกลง

หลังจากพาคุณย่าไปเช็กอินเข้าพักที่โรงแรมแล้ว ช่วงบ่ายในคาบวิชาพลศึกษา เซียวเฉินกับซ่งจื่อเหยียนก็โดดเรียนออกมาเดินหาบ้านเช่า

"เซียวเฉิน อาของฉันมีห้องว่างอยู่ที่คอนโด 'ปินหูอินเตอร์เนชั่นแนล' เขาไปอยู่เมืองนอกกันหมด อยากหาคนไว้ใจได้ไปอยู่เฝ้าห้องพอดี"

ซ่งจื่อเหยียนกลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด "ให้คุณย่าไปอยู่ก่อนดีไหม?"

"ปินหูอินเตอร์เนชั่นแนล? นั่นมันคอนโดหรูเลยนะ" เซียวเฉินชะงัก เมืองเจียงเฉิงเป็นเมืองรอง

ปินหูอินเตอร์เนชั่นแนลคือโครงการระดับไฮเอนด์ ห้องชุดห้องหนึ่งราคาปาเข้าไปเป็นสิบล้าน

"ไม่เก็บค่าเช่าหรอก เขาแค่อยากหาคนช่วยดูแลห้อง" ซ่งจื่อเหยียนพยายามหว่านล้อม

"ไม่เอาดีกว่า อย่างแรกมันอยู่เขตเมืองใหม่ ไกลเกินไป อย่างที่สองคือมันหรูเกินไป" เซียวเฉินส่ายหน้า "หาเช่าแถวๆ รอบโรงเรียนดีกว่า"

"นายมีสเปกแบบไหนไหม?" ซ่งจื่อเหยียนถามหยั่งเชิง

"ขอใกล้โรงเรียน ถ้าเป็นย่านชุมชนหมู่บ้านในเมืองที่บรรยากาศบ้านๆ หน่อยยิ่งดี ขอเป็นบ้านเดี่ยวที่มีลานกว้างๆ คุณย่าชอบปลูกผักเลี้ยงไก่" เซียวเฉินบอกความต้องการ

"โอเค งั้นเราลองหาดู" ซ่งจื่อเหยียนทำเนียนขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เธอรีบควักโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกทันทีที่ลับตาคน

"อาหมิง ช่วยไปหาซื้อบ้านเดี่ยวในชุมชนแถวโรงเรียนมัธยมถงฟางให้หนูหลังหนึ่ง เอาแบบมีลานกว้างๆ นะ... ด่วนที่สุด... ซื้อเสร็จแล้วติดต่อกลับมาด้วย"

สั่งการเสร็จสรรพ เธอก็เดินกลับออกมาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ช่วยเซียวเฉินเดินหาบ้านเช่าต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น