บทที่ 450 ตลาดฟิวเจอร์สถั่วเหลืองถล่มอย่างกะทันหัน!

ทุกคนต่างตกตะลึง

เมื่อครู่โทนี่ลี่ยังต่อสู้กับหวังซีอย่างสูสี

แต่ทำไมพอจ้าวเจิ้งอี้ขึ้นเวที กลับหมัดเดียวก็ทำให้โทนี่ล้มลง

ดูโทนี่ลี่ที่กำลังกลิ้งไปมาบนเวที... เห็นได้ชัดว่าหมัดนี้แรงมาก

"ไม่ถูกนี่!" หลิวลวนเซินแสดงสีหน้าประหลาดใจ หันไปมองหวังซีแล้วถาม "พลังของนายกับจ้าวเจิ้งอี้ต่างกันมากขนาดนั้นเลยหรือ?"

"ไอ่ๆ คุณเถ้าแก่ ความจริงแล้ว พลังของผมกับจ้าวเจิ้งอี้ก็พอๆ กัน" หวังซีตอบอย่างเก้อเขิน

"พลังพอๆ กัน? อย่ามาหลอกฉัน นายอยู่บนเวทีต่อสู้กับไอ้หมอนั่นตั้งนาน แต่พอจ้าวเจิ้งอี้ขึ้นไป หมัดเดียวก็จัดการเสร็จ นายจะบอกว่าพลังพอๆ กันงั้นเหรอ?" หลิวลวนเซินไม่เชื่อคำพูดของหวังซีอย่างเห็นได้ชัด

เถียนเจี้ยนจวินที่อยู่ข้างๆ ช่วยเสริมว่า "คุณเถ้าแก่ พวกเราหลายคนมีพลังใกล้เคียงกันจริงๆ ถ้าเอาจริงเอาจังแล้ว ไม่มีใครกล้าบอกว่าจะชนะอีกฝ่ายแน่นอน ที่จ้าวเจิ้งอี้หมัดเดียวสามารถเอาชนะหมอนั่นได้ เพราะก่อนหน้านี้หวังซีได้หยั่งเชิงคู่ต่อสู้ไว้แล้ว อีกอย่าง พวกเราก็ไม่คาดคิดว่า ในเมื่อหมอนั่นมีความสามารถในการรับหมัดสูงขนาดนั้น จ้าวเจิ้งอี้ยังกล้าใช้เทคนิคการหายใจโดยตรง"

"แต่มันก็ไม่ถูกอยู่ดี ก่อนหน้านี้นายยังบอกฉันว่า หมอนั่นรับหมัดได้แข็งแกร่งเกินไป แม้จะใช้เทคนิคการหายใจ เว้นแต่จะโจมตีจุดอ่อน หมายเอาชีวิต ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของหมอนั่นได้" หลิวลวนเซินขมวดคิ้วถาม

"คุณเถ้าแก่ มันเป็นเพราะลมหายใจของหมอนั่น" หวังซีเดาได้พอสมควรแล้วว่าทำไมจ้าวเจิ้งอี้ถึงสามารถใช้หมัดเดียวเอาชนะโทนี่ลี่ได้ เขาพูดว่า "แม้ผมจะเพิ่งเคยเห็นมวยไทยเป็นครั้งแรก แต่ถึงไม่เคยกินหมู ก็เคยเห็นหมูวิ่ง การฝึกมวยไทยนั้นสุดโต่งเกินไป ดังนั้น ร่างกายของนักมวยไทยชั้นสูงมักจะมีโรคแอบแฝงอยู่บ้าง"

"เมื่อกี้ผมได้บอกจ้าวเจิ้งอี้ว่า ลมหายใจของหมอนั่นไม่ค่อยปกติ"

"น่าจะเป็นเพราะจ้าวเจิ้งอี้จับจังหวะลมหายใจของอีกฝ่ายได้ แล้วโจมตีจุดอ่อนของเขา ความสามารถในการรับหมัดของมวยไทยก็คล้ายกับกายเพชรแกร่งดั่งวัชระของเส้าหลิน มันมีจุดอ่อนเหมือนกัน!"

หลิวลวนเซินฟังแล้วงงๆ

บนเวที จ้าวเจิ้งอี้สีหน้าซีดลงเรื่อยๆ เขามองโทนี่ลี่ที่กำลังชักเกร็งทั้งตัว ใช้มือข้างเดียวยันพื้นค่อยๆ ลุกขึ้น เขาประนมมือคำนับแล้วพูดว่า "ยอมรับ!"

"เทคนิคการหายใจของจีนมหัศจรรย์ขนาดนั้นเลยหรือ?" โทนี่ลี่จ้องจ้าวเจิ้งอี้ด้วยสายตาเป็นประกาย

จ้าวเจิ้งอี้ยิ้มและตอบว่า "เทคนิคการหายใจไม่ได้มหัศจรรย์อะไร มันเป็นเพียงวิธีการกระตุ้นพลังแฝงเท่านั้น!"

พูดจบ จ้าวเจิ้งอี้ก็เดินลงจากเวที

เต๋าเกอและคนอื่นๆ พากันโห่ร้องอย่างยินดี

"นี่แหละกังฟู กังฟูแท้!"

"ฮ่าๆๆ ไอ้หมอนั่นเมื่อกี้ยังเย่อหยิ่ง ตอนนี้โดนหมัดเดียวล้มไปแล้ว สะใจ สะใจจริงๆ!"

"สมแล้วที่เป็นบอดี้การ์ดของท่านซู่ เก่งจริงๆ!"

ซู่โม่ยิ้มมองจ้าวเจิ้งอี้ที่กระโดดลงจากเวทีแล้วเดินมาทางนี้

"คุณเถ้าแก่ ผมไม่ทำให้คุณผิดหวัง!"

"ดีมาก!" ซู่โม่ยิ้มพยักหน้า ไม่ได้พูดถึงรางวัล แต่หันไปมองนาธาเหว่ยที่กำลังยิ้มเช่นกัน

"เก่งมาก เก่งจริงๆ!" นาธาเหว่ยปรบมือให้จ้าวเจิ้งอี้พลางพูดว่า "เทคนิคการหายใจของจีน สมกับชื่อเสียง เมื่อกี้คุณใช้การกลั้นหายใจ ทำให้สมองขาดออกซิเจนชั่วขณะ เพื่อบีบพลังแฝงออกมาใช่ไหม?"

"ถูกต้อง!" จ้าวเจิ้งอี้ไม่ได้ปิดบัง ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา

เทคนิคการหายใจ พูดง่ายๆ คือ

แต่

สำนักต่างๆ มีเทคนิคการหายใจที่แตกต่างกัน ล้วนผ่านการสั่งสมประสบการณ์นับร้อยปี จึงค่อยๆ พัฒนาจนสมบูรณ์

ถ้าไม่เข้าใจหลักการแล้วฝึกส่งเดช อาจจะขาดออกซิเจน สมองตาย กลายเป็นคนเจ้าชีพได้

"ท่านซู่ ต่อไปคุณต้องการอาหารทะเลเท่าไหร่ บอกได้เลย ราคาจะถูกกว่าตัวแทนจำหน่ายรายอื่นหนึ่งส่วน" นาธาเหว่ยพูดยิ้มๆ

"ดี!" ซู่โม่พยักหน้า

"ท่านซู่ จะให้บอดี้การ์ดของคุณมาเป็นครูของผมได้ไหม?" โทนี่ลี่นวดหน้าอกตัวเองและเดินตรงมา มองจ้าวเจิ้งอี้ด้วยสายตาเร่าร้อน

"เป็นครูของนาย?" ซู่โม่ประหลาดใจเล็กน้อย แล้วส่ายหน้า "วิชาไม่แบ่งปันง่ายๆ! จ้าวเจิ้งอี้จะสอนหรือไม่ ให้เขาตัดสินใจเอง!"

"ไม่สอน!"

จ้าวเจิ้งอี้ไม่ต้องคิดเลย ปฏิเสธทันที

ต่างเผ่าพันธุ์ใจย่อมต่าง หลักการนี้ จ้าวเจิ้งอี้ยังเข้าใจดี

"ไอ้หยา ดูแล้วทำให้เลือดเดือดพล่าน ผมก็จะลงแข่งสักตาเหมือนกัน!"

ในตอนนั้น เต๋าเกอวิ่งลงจากที่นั่งผู้ชม ขึ้นไปบนเวทีด้วยความตื่นเต้น ตะโกนใส่เจ้าพ่อและหัวหน้าแก๊งต่างๆ "มาสักคน!"

เจียงเจิ้นส่ายหน้าอย่างขำๆ แล้วลุกขึ้นเดิน

คนอื่นๆ ก็เช่นกัน

ความตื่นเต้นบนใบหน้าของเต๋าเกอค้างไว้ เมื่อเห็นเจ้าพ่อและหัวหน้าแก๊งต่างๆ เดินไปหาซู่โม่

...

ในเวลาเดียวกัน

กลุ่มซื่อไห่

หลิวเทียนมองราคาถั่วเหลืองที่ลดลงเรื่อยๆ แล้วตะโกน "เร็ว ขายฟิวเจอร์สทั้งหมดออกไป!"

"คุณหลิว โค้ดปริมาณ... โค้ดปริมาณผิดครับ"

"อะไรนะ?!" หลิวเทียนคว้าคอเสื้อของชายหนุ่ม ใบหน้าบิดเบี้ยว "นายบอกฉันมาว่า โค้ดปริมาณจะผิดได้ยังไง?"

"ผ-ผมไม่รู้นี่ครับ!" เจอสายตาดุดันของหลิวเทียน ชายหนุ่มตัวสั่นไปทั้งร่าง

"เต่าเกาะ มันเป็นเต่าเกาะ!"

หลิวเทียนหายใจถี่ เขารู้ว่าการร่วมมือกับเต่าเกาะก็เหมือนเอาเนื้อไปปะหน้าเสือ

แต่เขาไม่คิดว่าเต่าเกาะจะโหดร้ายถึงขนาดนี้ ถึงกับเปลี่ยนโค้ดปริมาณ

"บ้าเอ๊ย!"

"ไอ้พวกญี่ปุ่น ควรโดนเฉือนเนื้อเถือหนังแท้ๆ!!!"

หลิวเทียนตะโกนอย่างเดือดดาลใบหน้าแดงก่ำ จากนั้นหน้าอกกระเพื่อมรุนแรงราวกับเครื่องเป่าลม เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาเต่าเกาะ

สิ่งที่ทำให้หลิวเทียนประหลาดใจคือ ไอ้เต่าเกาะนี่กล้ารับสาย

"คุณหลิว..."

"หลิวบ้านแกสิ! เต่าเกาะ ไอ้คนแคระ แกเปลี่ยนโค้ดปริมาณทำไม? ฉันสาปแช่งบรรพบุรุษแกเจ็ดสิบแปดชั่วโคตร บอกโค้ดปริมาณใหม่มา!!!"

ฟังหลิวเทียนด่า เต่าเกาะกลับหัวเราะเบาๆ และพูดว่า "คุณหลิว ทำไมคุณรีบร้อนขนาดนั้น? ต้องรู้ว่า พวกเราตอนนี้เป็นตัวต่อเกาะไม้เดียวกัน คุณคงไม่คิดว่าพวกเราตั้งใจโกงคุณหรอกนะ? ต้องรู้ว่า คุณขาดทุน พวกเราก็ขาดทุนเหมือนกัน!"

"บรรพบุรุษแกเอ๊ย อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้กับฉัน บอกโค้ดปริมาณใหม่มา ฉันไม่เล่นแล้ว!"

"คุณหลิว เกมนี้ ไม่ใช่คุณบอกไม่เล่นแล้วจะไม่เล่นได้ คุณลงทุนไปกว่าสามร้อยล้านแล้ว... คุณหลิว ตอนนี้คุณมีทางเลือกแค่สองทาง ยอมรับการขาดทุน หรือเพิ่มเงินลงทุน สู้กับพวกเราจนจบ" เสียงของเต่าเกาะแฝงไปด้วยการขู่

ยอมรับการขาดทุน?

หลิวเทียนกัดฟัน สามร้อยกว่าล้าน ส่วนใหญ่เป็นเงินที่เขายักยอกจากเงินสำรองของกลุ่มซื่อไห่

เรื่องนี้ ถ้าเปิดเผยออกไป

หลิวเทียนคิดว่าตัวเองถึงโดนเฉือนเนื้อเถือหนัง ก็ยังนับว่าเบา

ตัวเองต้องตาย

ครอบครัวก็ต้องตายด้วย!

"ฉันไม่เล่นกับแกแล้ว!"

หลิวเทียนเงื้อมือขวาอย่างแรง แล้วฟาดโทรศัพท์ลงพื้น

"มองอะไร?" หลิวเทียนจ้องพนักงานแผนกการเงินด้วยสายตาขุ่นเคือง เดินเร็วๆ ออกไปข้างนอก

หนี!

ตอนนี้ได้แต่หนีเท่านั้น!

(จบบท)